donderdag 15 november 2012
Balk in Oog
Ondanks het feit dat ik het afgelopen jaar bezig ben geweest in een politietrainingsmissie en dit door Haagse AllesGelovers geen militairemissie mag heten heb ik een jaar lang met een ISAF legitimatie op mn borst rondgelopen.
In de week dat er gaten in mn legitimatie worden geknipt om een ieder duidelijk te maken dat ik niet langer betrouwbaar ben, sommige gebouwen niet meer in mag en aan mij bepaalde informatie moet worden onthouden verteld een vroegere baas van de ISAF en huidige baas van de CIA dat hij een inschattingsfout heeft gemaakt en dat hij onaanvaardbaar gedrag heeft vertoond. Na tweeduizend Amerikaanse doden, naar schatting, de VN is pas sinds 2007 aan het tellen, tussen de 20.000 en 50.000 burgerslachtoffers, 15.000 Afhanistan Security Forces doden etc., etc., lijkt mij dat gepaste zelfreflectie.
Het internet afstruinend naar de achtergronden van deze openbaring kom ik foto’s tegen van een oudere vrouw, type lieve oma die lekker draadjesvlees kan maken, en foto’s en filmpjes van twee vrouwen. Jong, zelfverzekerd, aantrekkelijk en overduidelijk met een strakke loopbaanplanning.
Als de twee mooie vrouwen erachter komen dat ze niet de enige zijn die hun hoogste baas leuk vindt vliegen ze elkaar wat weinig discreet in de haren en zijn de spreekwoordelijke rapen in het puriteinse Amerika gaar. Ooit het mooie verhaal uit de Bijbel gelezen dat gaat over een balk en splinters in je oog. Als de Godvruchtige Amerikanen, en overigen, zich hier iets aan gelegen zouden laten liggen zou het lekker rustig worden over de CIA baas en zijn vriendinnen.
Ik lees de verklaring van de de CIA baas nog een keer over maar kan (onze christelijke) God Zij Dank niet lezen dat hij er spijt van heeft gehad.
zondag 28 oktober 2012
Wintertijd
Ik ben de gelukkige bezitter van een horloge met een lange en een korte wijzer die, knap bedacht, ronddraaien over een vlak dat in twaalf eenheden is verdeeld. Om het simpel en overzichtelijk te houden is het genummerd van één tot twaalf. Het correspondeerd met een systeem waarmee we, bij benadering aan elkaar hunnen vertellen hoe laat het ongeveer is. Daar zit, bij mijn horloge, een marge in van ongeveer nul komma nul nul nul twee seconden per maand. Het is dus wel noodzaak om bij dit ouderwetse type één keer per vijfhonderd jaar het horloge te verzetten om accuraat de juiste seconde te kunnen bepalen.
Moderne techniek staat voor niets en maakt mijn horloge hopeloos bejaard. Het is aanleiding tot spot omdat het geen beursberichten kan ontvangen, niet kan communiceren met overvliegende verkeersvliegtuigen, geen idée heeft welke satalieten boven ons hoofd hangen en zelfs niet kan uitrekenen met hoeveel die arrogante club uit Amstelveen-Noord vanmiddag op zijn donder gaat krijgen van onze Gestaalde Arbeiderszonen uit Rotterdam-Zuid.
Mijn horloge kan ook niet aangesloten worden op een computer en heeft daar zelfs geen WiFi-er verbinding mee om exact gelijk te lopen met de Universele Atoomklok, waar dat ding ook moge staan.
Vanochtend begonnen Briefings te laat, helemaal niet, of starten op met yesterdaysUpdate omdat computersystemen niet opstarten, uitvielen, wachten op onbekende toegangscode’s, beamers, in de Europeese Zomertijd Conflicterend Communiceerde met PC’s in de Niet Zomertijd of omdat de Specialist die op de Opstartknop moest drukken simpelweg niet op zijn SpecialistOpstartKnop stoel zat omdat de idioot een geweldig duur Computergestuurd horloge heeft die op eigen initatief tijdsomschakelingen in Europa automatisch verwerkt.
Ik heb dus alle tijd om dit stukje te schrijven. Wachtend op alle Computergestuurde collega’s die zich verslapen, geen idée hebben hoe laat het nu is en nu hard op zoek zijn naar iemand met een hopeloos ouderwets horloge om te weten hoe laat het nu eigenlijk is.
En nog een tip voor Al-Qaida en consorten. Ik zeg; aanvallen volgend jaar laatste weekend van oktober zondag na 03:00 in de ochtend. Goede kans van slagen!!
zaterdag 21 juli 2012
vrijdag 13 juli 2012
donderdag 12 juli 2012
Geld
Voordat ik verder schrijf wil ik de lezer eerst vertellen dat ik hier vrijwillig zit, gezond ben en absoluut niet zielig. Ik heb nog steeds een paar kilo overgewicht, mijn hypotheek wordt elke maand trouw betaald en ik sta niet bekend bij het Bureau Krediet Registratie.
Nederlandse politiemensen die worden uitgezonden naar het buitenland vallen onder de Regeling Vredesmissies Politie. Een lijvig documentje met allerlei rechten, plichten en niet onbelangrijk een afkoopsom extra werkdruk, overwerk en onregelmatigheid. Geld dus.
Om dit geld te krijgen moet het MinV&J een besluit opmaken en naar je korps opsturen, het korps betaald uit en kan het terugdeclareren, voorschieten dus. Nou zijn er wereldwijd misschien een hondertal politiemensen uitgezonden en het lijkt me geen monnikenwerk om dit te coordineren.
Na mijn eerste maand in de missie bleek dat de ambtelijke molens langzaam draaien en dat het bewuste documentje, half A-4’tje groot, iets meer werk nodig had. Kan gebeuren.
Ook de tweede maand was het de dames heren kantoor-tijgers nog niet gelukt het besluitje uit de printer te krijgen. Goed werk heeft nu eenmaal tijd nodig. Januari en Februari verstreken terwijl ik nog steeds zonder besluit in Afghanistan zat en niet op mijn werk in Nederland, onwettig afwezig in feite. Ook in Maart lukte het mijn collega ambtenaren in Den Haag niet om de tekst goed op papier te krijgen terwijl ik toch dagdagelijks mijn Afghaanse collega’s probeerde duidelijk te maken dat administratieve afhandelingen goed en secuur moeten worden uitgevoerd maar niet onnodig veel tijd in beslag mogen nemen.
In April was het lek boven en kreeg ik met terugwerkende kracht het bedrag in éénmaal uitbetaald. Een behoorlijk bedrag dat niet ongemerkt het oog van een enthousiaste collega van de salarisadministratie voorbijging. Het bedrag werd bruto tot de laatste cent uitgerekend en met een loonheffing van 120% netto uitgekeerd. En, nee, ja, nou, misschien dat er een foute berekening was uitgevoerd maar helaas dat kon niet meer door de salarisadministratie worden teruggedraaid en zou volgend jaar met de belastingdienst moeten worden uitgevochten. Positief dus dat het besluit was verstuurd met een negatief saldo als resultaat.
In Mei was de pret weer over en kreeg ik nog maar de helft uitbetaald. Na oeverloos heen en weer gemail kwamen we tot de kern van het probleem. In 2010 had ik ook al toelage gekregen en een idioot had op eigen initatief mijn betaling stopgezet. En, ja, nee, nou, ja wie kon er nou weten dat ik in Afghanistan zat en oh, ja, nee, ok in 2010 zat je in Sudan en ja, nee, nou oh, uh omdat het was stopgezet was er ook geen besluit meer en die moest toch echt van het Ministerie afkomen, zonder dit besluit kon echt niemand binnen de salarisadministratie iets voor me betekenen.
Wederom mijn netwerk getracht te mobiliseren en inderdaad vandaag kreeg ik het volgende schrijven:
“Geachte Korpschef,
Graag wil ik u over het volgende informeren.
De heer W.J.Markwat is voor een periode van 16 november 2011 tot en met 16 november 2012 uitgezonden naar Afghanistan om daar voor een periode van 6 maanden aan de European Union Police Mission in Afghanistan (EUPOL) deel te nemen.
Ik stel u derhalve voor om de heer Van Buuren buitengewoon verlof met behoud van bezoldiging te verlenen etc., etc., etc,.........”
Hoop dat vier maanden genoeg is om mijn vertrouwen in de Nederlandse ambtenarij weer zover te laten groeien om hier niet na einde missie assiel aan te vragen.
woensdag 6 juni 2012
zondag 27 mei 2012
Pinksteren 2012
Pinksterochtend ‘s-Gravendeel, mijn eerste verlofdag.
Gisteren een supervlotte terugreis gehad. Rare ervaring om ‘s-ochtends nog door Kabul te rijden en ‘s-avonds gewoon weer in het veilige en schone Nederland te zijn. Goed om te beseffen dat het dagelijkse leven in Afghanistan niet de norm mag zijn. Laten we er maar voor zorgen dat dat zo blijft en laten we maar gewoon ons best blijven doen om dat voor meer mensen op deze aardkloot mogelijk te maken.
Het afgelopen half jaar in Kunduz heeft me meer gegeven als dat ik gehoopt en gedacht had. Mooi werk om, eigenlijk vanaf het begin, betrokken te zijn met het mentoren en trainen van de politiechefs. Dankbaar en uitdagend werk. Hoop dat de Nederlandse collega’s die zich aangemeld en voorbereid hebben de kans krijgen om dit te ervaren.
maandag 21 mei 2012
zaterdag 28 april 2012
Jan-Kees
Paar dagen erg druk geweest. Niet veel tijd gemaakt om Nederlands nieuws te volgen.
Gistermiddag geprobeerd dit achterstallig onderhoud weg te poetsen. Ik begrijp dat onder leiding van Jan-Kees een Kunduz-coalitie (kan iemand me uitleggen wat dat is?) een Europese 3% norm zeper, voorlopig, bespaart is gebleven . Ik begrijp dat dat de gemiddelde Nederlander (waar woont hij/zij eigenlijk) wel geld gaat kosten.
Het verklaart tegenlijk mijn loonstrookje van de maand April waar achthonderd euris loonheffing meer worden berekend als dat ik bruto had verdiend. Hopenlijk een grappige fout van de loonadministratie. Anders hierbij het verzoek aan mijn meisje om er een baantje bij te zoeken zodat zij de vaste lasten van ons huishoudentje kan overnemen en mij, indien er iets overblijft, een zakcentje op kan sturen. Ik weet dat ze dit zonder problemen zal doen, ze weet dat een missie offers vraagt. Indien het geen fout is maar een bijzondere belastingheffing heb ik er daar natuurlijk ook vrede mee als deze regeling collectief is zodat in no-time het nationale betalingstekort weggewerkt moet zijn. Vanzelfsprekend staat ook de optie open om mijn baas te verzoeken mijn betaalde arbeidsovereenkomst om te zetten in een pro-deo vrijwilligerscontract. Scheelt mij achthonder euro, netto, per maand.
En natuurlijk mijn afspraken met mijn Afghaanse counterparts vlak voor lunchtijd plannen. De Afghaanse gastvrijheid zal mij in leven houden en mijn reductie van het overgewicht binnen de perken houden. Voordeel is ook dat mijn populariteit bij mijn Griekse collega’s tot grote hoogte zal stijgen als ik ze vertel over ons, ga er voorlopig van uit dat deze loonheffingsregeling collectief is, Europees solidariteits maatregelen. Kunnen ze fijn op tijd met pensioen blijven gaan en stiekem reken ik op hun gastvrijheid zodat we tijdens onze werkzame leeftijd, verwacht tot een jaartje of zeventig, in ieder geval nog ergens onder de Griekse zon van een low-budget vakantie-tje kunnen genieten.
vrijdag 20 april 2012
Ruzie
Laatste weken weinig geschreven. Dagen vliegen voorbij en realiseer me eigenlijk niet dat ik al in m’n zesde maand zit. Een jaar Kunduz is te kort.
In de discussie wat en welke zin een missie heeft worden zelden interessante zaken gemeld en als mediavolk er iets overschrijft worden er onder protest prijzen voor gegeven. Dramatisch Nederlands dat de ruzie dan niet gaat over de zakelijke inhoud maar wie het verhaaltje verzonnen heeft. Mij maakt het niet uit wie welke veer in wiens kont geduwd wordt. Het zal wel.
Voor mij gaan de prijzen naar de politieagenten in Kunduz die 24/7 shifts draaien, nu temperaturen oplopen tot over de dertig graden eindelijk hun winterkleding krijgen en hun best doen in de klas wakker te blijven na een nachtdienst.
En naar hun commandanten die ‘s-nachts voorop gaan, gevolgd door nog geen twintig agenten, en vijftien zware criminelen en potentiële suiciders van hun bed halen zonder dat er één schot gelost wordt.
En naar de vrouwelijk agenten die alleen ongewapend als eerste naar binnen gaan bij een house-search.
Zonder ruzie over wie zijn succes het nu eigenlijk is.
In de discussie wat en welke zin een missie heeft worden zelden interessante zaken gemeld en als mediavolk er iets overschrijft worden er onder protest prijzen voor gegeven. Dramatisch Nederlands dat de ruzie dan niet gaat over de zakelijke inhoud maar wie het verhaaltje verzonnen heeft. Mij maakt het niet uit wie welke veer in wiens kont geduwd wordt. Het zal wel.
Voor mij gaan de prijzen naar de politieagenten in Kunduz die 24/7 shifts draaien, nu temperaturen oplopen tot over de dertig graden eindelijk hun winterkleding krijgen en hun best doen in de klas wakker te blijven na een nachtdienst.
En naar hun commandanten die ‘s-nachts voorop gaan, gevolgd door nog geen twintig agenten, en vijftien zware criminelen en potentiële suiciders van hun bed halen zonder dat er één schot gelost wordt.
En naar de vrouwelijk agenten die alleen ongewapend als eerste naar binnen gaan bij een house-search.
Zonder ruzie over wie zijn succes het nu eigenlijk is.
zondag 8 april 2012
Paaszondag
Na een vlotte terugreis en korte verblijf in Kabul gisteren weer teruggekeerd op m'n stekkie in Kunduz. In tegenstelling tot Nederland is de lente hier definitief ingezet en loopt de temperatuur overdag snel op naar de dertig graden.
Vandaag, Paaszondag, is een vrije dag en worden gevuld met uitslapen, sporten, BBQ-en en wat sporten. Voor mij een dag om mijn, tijdens mijn verlof volgelopen, outlook bij te werken en alvast wat zaken voor de komende weken te regelen. Komende weken starten er een hoop cursussen en het is schuiven met de beschikbare lesruimte.
Vandaag, Paaszondag, is een vrije dag en worden gevuld met uitslapen, sporten, BBQ-en en wat sporten. Voor mij een dag om mijn, tijdens mijn verlof volgelopen, outlook bij te werken en alvast wat zaken voor de komende weken te regelen. Komende weken starten er een hoop cursussen en het is schuiven met de beschikbare lesruimte.
donderdag 5 april 2012
Einde Verlof
Twee weken verlof gehad.
Lekker thuis. Paar dagen met m’n meisje weg geweest en genoten van m’n gezin en vrienden.
Geprobeerd het Nederlandse nieuws op te pakken. Viel tegen. Op mijn radiozender vervelende live-radio-breaking-news reportages vanaf de hekken van het Catshuis waarbij een zenuwachtige verslaggever om de twintig minuten meedeelde dat er geen nieuws was. Ben afgehaakt bij het bericht dat er een SMS was verstuurd dat er geen persberichten gegeven zouden worden.
Vanochtend, op weg naar Schiphol, nog de blaartrekkende soap meegekregen met in de treurige hoofdrollen de Volkskrant =wellens= en Wilders =nietes=.
Ook bezig geweest uit te zoeken waar het nu precies omgaat bij de nieuwe CAO-politie onderhandelingen, zonder duidelijk resultaat.
Gisteren een heerlijke laatste avond thuis gehad. Eerst gegeten met schoondochter, dochter en meisje. Daarna met Sem naar de schietbaan en samen met hem Barca zien winnen.
Lekker thuis. Paar dagen met m’n meisje weg geweest en genoten van m’n gezin en vrienden.
Geprobeerd het Nederlandse nieuws op te pakken. Viel tegen. Op mijn radiozender vervelende live-radio-breaking-news reportages vanaf de hekken van het Catshuis waarbij een zenuwachtige verslaggever om de twintig minuten meedeelde dat er geen nieuws was. Ben afgehaakt bij het bericht dat er een SMS was verstuurd dat er geen persberichten gegeven zouden worden.
Vanochtend, op weg naar Schiphol, nog de blaartrekkende soap meegekregen met in de treurige hoofdrollen de Volkskrant =wellens= en Wilders =nietes=.
Ook bezig geweest uit te zoeken waar het nu precies omgaat bij de nieuwe CAO-politie onderhandelingen, zonder duidelijk resultaat.
Gisteren een heerlijke laatste avond thuis gehad. Eerst gegeten met schoondochter, dochter en meisje. Daarna met Sem naar de schietbaan en samen met hem Barca zien winnen.
woensdag 21 maart 2012
Leave
Na vertraging, uren hangen op vliegvelden, een extra overnachting in Istanbul en ruzie met slecht luchtvaartmaatschappij personeel en asociale medereizigers samen met Peter en Mario vanochtend aangekomen in Nederland en aan ons verlof begonnen. Lekker!
maandag 19 maart 2012
Curiosity
Heel vervelend om door een beetje wind en een beetje stof niet bij m'n meisje te kunnen slapen maar gewoon nog een nacht in Kabul te moeten blijven.
Insha'Allah, en ik weet zeker dat Hij dat wilt, slaap ik morgen bij haar.
I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, a curiosity
Dust in the wind, all they are is dust in the wind.
Insha'Allah, en ik weet zeker dat Hij dat wilt, slaap ik morgen bij haar.
I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, a curiosity
Dust in the wind, all they are is dust in the wind.
zondag 18 maart 2012
Navruz
Aanstaande woensdag Navruz, de nieuwe dag, mis ik. Hoop morgen op verlof te gaan.
Het niet aanwezig zijn tijdens het Afghaanse nieuwjaar is geen poging om te voorkomen in één jaar er twee ouder te worden maar deze onzinnige redenering geeft wel aan dat het tijd voor verlof is.
Het niet aanwezig zijn tijdens het Afghaanse nieuwjaar is geen poging om te voorkomen in één jaar er twee ouder te worden maar deze onzinnige redenering geeft wel aan dat het tijd voor verlof is.
zaterdag 17 maart 2012
Youp
Ter voorbereiding op twee weken Nederland de column van Youp gelezen, ben weer helemaal op de hoogte en er klaar voor!
Bejaardengevangenis
Het gevolg van een redelijk onschuldige handeling: de schoolmeester gaf een zilveren schijfje aan de buschauffeur, deze zou het in de dvd-speler steken, lette even niet op en de rest is geschiedenis. Trieste geschiedenis. Maar dan: terwijl het bloed in de Zwitserse tunnel nog niet geronnen was, de sirenes zich hees loeiden, de zwaailichten hun blauw over angstige gezichten zwiepten en de artsen voor de kinderlevens vochten, stond er in het Belgische Lommel al een reporter bij de school te wachten op de door verdriet en onzekerheid verpletterde ouders. Hij deed verslag op de radio. Mijn radio. Hij was zelfs al even in de school geweest. Als een Tulleken had hij door de gangen gedoold, maar de directeur had hem eruit geflikkerd. Hij vertelde het zelf. Schaamteloos. Op Radio 2!
Waarom de directeur de rampenpornograaf niet doodgeslagen heeft weet ik niet. Als er toch al 28 slachtoffers gevallen zijn dan is het niet erg als een enge, tranenlikkende journalist ook sterft. Gewurgd door een radeloos schoolhoofd, die zojuist een klas verloren heeft. Begrijpelijke ontoerekeningsvatbaarheid. Ik had het de man niet kwalijk genomen. Zoals ik ook Willem-Alexander had begrepen als hij een paar weken geleden vanuit zijn hotel een stevige lawinepijl had afgeschoten op het postende journaille. Niets is op zo’n moment mooier dan het geluid van een kermende paparazzo.
Wat is er aan de hand dat tegenwoordig ook de publieke omroep deze riooljournalistiek bedrijft? De hele wereld lijkt een grote Telegraaf geworden. Waarom moeten wij horen hoe verdrietige ouders de lagere school van hun overleden kinderen betreden? Ze huilen ja en ze hebben de armen om elkaar heen geslagen. Dat doen mensen die wanhopig zijn. Dat hoef ik niet op mijn radio te horen. En niet aankomen met het argument dat er een knop op de radio zit en ik het ding uit kan zetten. Op de door de overheid gefinancierde zenders wil ik gewoon geen microfoongajes. Geen spul dat verdrietige mensen gadeslaat. Dat is iets anders dan een Rutger die een politicus tackelt.
Twee uur later trok Robert M. in de rechtbank zijn grote muil open. Of we begrip wilden hebben voor de pedo in het algemeen en Robert M. in het bijzonder. De pedo, die het erectietechnisch niet makkelijk had als hij een luier moest verschonen. Laat staan duizend luiers. En zijn huwelijk met de zitzak, zoals zijn persoonlijke glijmiddelinkoper in een krant omschreven werd, viel ook al niet mee. Robert is bang dat hij eigenlijk op voorhand al veroordeeld is. Hij weet nu al dat hij de rest van zijn leven achter de stangen zal doorbrengen. Klopt. En dat komt niet door de publieke opinie, maar door de zieke zaken die de smeerlap bekend heeft. Daarom moet hij de rest van zijn leven achter de tralies. Ik zou als ik hem was een paar octaven lager zingen. Sterker nog: ik zou sowieso niet zingen, maar zwijgen. Heel stil zwijgen. En zitten. Doodstil zitten.
Als ik rechter was zou ik hem als extra straf op de bejaardenafdeling van de gevangenis plaatsen. Tussen urine lekkende oudjes, die ook een beetje ruiken. Vies ruiken. Naar zweet en zacht gelaten windjes. En de oudjes moeten ook een beetje gestoord zijn. Psychisch gestoord. Rare verhalen vertellende gekken. Dat er eentje bijvoorbeeld praat over ene Kalbfleisch, die het hoofd was van een Nederlandse overheidsinstantie die erop toe moest zien dat mensen netjes zaken deden. En dat die meneer Kalbfleisch ontslagen werd omdat hij verdacht werd ooit twee keer meineed te hebben gepleegd. En dat hij zelf ooit geregeld had dat hij meer dan drieënhalve ton meekreeg. En dat hij die poen ook werkelijk schaamteloos pakte. 352.000 euro! En dat de minister er niets aan kon doen. Zo’n raar verhaal. Allemaal fantasie natuurlijk. Uit de stinkende mond van een bejaarde. En daar moet je dan als kinderverkrachter naar luisteren. Heerlijk.
Bron NRC, Youp van 't Hek
Bejaardengevangenis
Het gevolg van een redelijk onschuldige handeling: de schoolmeester gaf een zilveren schijfje aan de buschauffeur, deze zou het in de dvd-speler steken, lette even niet op en de rest is geschiedenis. Trieste geschiedenis. Maar dan: terwijl het bloed in de Zwitserse tunnel nog niet geronnen was, de sirenes zich hees loeiden, de zwaailichten hun blauw over angstige gezichten zwiepten en de artsen voor de kinderlevens vochten, stond er in het Belgische Lommel al een reporter bij de school te wachten op de door verdriet en onzekerheid verpletterde ouders. Hij deed verslag op de radio. Mijn radio. Hij was zelfs al even in de school geweest. Als een Tulleken had hij door de gangen gedoold, maar de directeur had hem eruit geflikkerd. Hij vertelde het zelf. Schaamteloos. Op Radio 2!
Waarom de directeur de rampenpornograaf niet doodgeslagen heeft weet ik niet. Als er toch al 28 slachtoffers gevallen zijn dan is het niet erg als een enge, tranenlikkende journalist ook sterft. Gewurgd door een radeloos schoolhoofd, die zojuist een klas verloren heeft. Begrijpelijke ontoerekeningsvatbaarheid. Ik had het de man niet kwalijk genomen. Zoals ik ook Willem-Alexander had begrepen als hij een paar weken geleden vanuit zijn hotel een stevige lawinepijl had afgeschoten op het postende journaille. Niets is op zo’n moment mooier dan het geluid van een kermende paparazzo.
Wat is er aan de hand dat tegenwoordig ook de publieke omroep deze riooljournalistiek bedrijft? De hele wereld lijkt een grote Telegraaf geworden. Waarom moeten wij horen hoe verdrietige ouders de lagere school van hun overleden kinderen betreden? Ze huilen ja en ze hebben de armen om elkaar heen geslagen. Dat doen mensen die wanhopig zijn. Dat hoef ik niet op mijn radio te horen. En niet aankomen met het argument dat er een knop op de radio zit en ik het ding uit kan zetten. Op de door de overheid gefinancierde zenders wil ik gewoon geen microfoongajes. Geen spul dat verdrietige mensen gadeslaat. Dat is iets anders dan een Rutger die een politicus tackelt.
Twee uur later trok Robert M. in de rechtbank zijn grote muil open. Of we begrip wilden hebben voor de pedo in het algemeen en Robert M. in het bijzonder. De pedo, die het erectietechnisch niet makkelijk had als hij een luier moest verschonen. Laat staan duizend luiers. En zijn huwelijk met de zitzak, zoals zijn persoonlijke glijmiddelinkoper in een krant omschreven werd, viel ook al niet mee. Robert is bang dat hij eigenlijk op voorhand al veroordeeld is. Hij weet nu al dat hij de rest van zijn leven achter de stangen zal doorbrengen. Klopt. En dat komt niet door de publieke opinie, maar door de zieke zaken die de smeerlap bekend heeft. Daarom moet hij de rest van zijn leven achter de tralies. Ik zou als ik hem was een paar octaven lager zingen. Sterker nog: ik zou sowieso niet zingen, maar zwijgen. Heel stil zwijgen. En zitten. Doodstil zitten.
Als ik rechter was zou ik hem als extra straf op de bejaardenafdeling van de gevangenis plaatsen. Tussen urine lekkende oudjes, die ook een beetje ruiken. Vies ruiken. Naar zweet en zacht gelaten windjes. En de oudjes moeten ook een beetje gestoord zijn. Psychisch gestoord. Rare verhalen vertellende gekken. Dat er eentje bijvoorbeeld praat over ene Kalbfleisch, die het hoofd was van een Nederlandse overheidsinstantie die erop toe moest zien dat mensen netjes zaken deden. En dat die meneer Kalbfleisch ontslagen werd omdat hij verdacht werd ooit twee keer meineed te hebben gepleegd. En dat hij zelf ooit geregeld had dat hij meer dan drieënhalve ton meekreeg. En dat hij die poen ook werkelijk schaamteloos pakte. 352.000 euro! En dat de minister er niets aan kon doen. Zo’n raar verhaal. Allemaal fantasie natuurlijk. Uit de stinkende mond van een bejaarde. En daar moet je dan als kinderverkrachter naar luisteren. Heerlijk.
Bron NRC, Youp van 't Hek
donderdag 15 maart 2012
Leave Mode
Gisteren naar Mazar El Shariff gevlogen. Een dag cursus en daarna door naar Kabul om door te reizen naar Amstelveen-Noord.
In Mazar gastvrij ontvangen door Finse, Griekse en Zweedse collega’s en uitgenodigd voor een donderdagavond borrel, begin van het weekend.
Scandinavische missie tijgers met mooie verhalen. Veel verhalen over Libanon. Namen, plaatsen en kroegen uit Zuid-Libanon en Israel.
Memories.
In Mazar gastvrij ontvangen door Finse, Griekse en Zweedse collega’s en uitgenodigd voor een donderdagavond borrel, begin van het weekend.
Scandinavische missie tijgers met mooie verhalen. Veel verhalen over Libanon. Namen, plaatsen en kroegen uit Zuid-Libanon en Israel.
Memories.
dinsdag 13 maart 2012
Lunch
De lente laat weer even op zich wachten. Zondagnacht is er voor de zoveelste keer een behoorlijk pak sneeuw gevallen. Voordeel; in Kunduz zijn geen files en paniekberichten dat het een beetje koud is! En vanwege de grote voorraad sneeuw in de bergen wordt er een goede oogst verwacht.
Vanochtend onderweg geweest met een paar Nederlandse journalisten en aan het eind van de ochtend de belofte ingelost om bij één van de politiechefs te komen eten. De begrippen gastvrijheid en gastheerschap worden in Afghanistan met een hoofdletter geschreven. We werden getrakteerd op geroosterd schapenvlees, Afghaanse rijst, vanwege het seizoen vers gebakken vis, lekker brood en vers fruit. Het viel onze gastheren op dat je Nederlanders stil kan krijgen als je ze aan het eten zet. Indrukwekkende jeugdverhalen gehoord over hoe je als zestienjarige Afghaanse schooljongen de Russische oorlog in loopt en daar niet meer uit komt.
En dat alles terwijl je in een yoga houding zit die niet geoefend is in het opwerkingstraject en binnen enkele seconden kramp oplevert in spieren waarvan je het bestaan compleet onbekend was.
Ik denk dat we de afgelopen maanden een goede basis hebben gelegd om op door te werken. We zijn welkom en voelen ons gewaardeerd door onze counterparts. Een beste basis om de komende jaren op door te bouwen.
maandag 12 maart 2012
NOS
Trainingsmissie in Kunduz gaat door
Update: maandag 12 mrt 2012, 08:19
De Nederlandse politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz gaat vooralsnog gewoon door. Het ministerie van Defensie houdt de situatie wel nauwlettend in de gaten, vanwege het incident van gisteren.
Een Amerikaanse militair schoot toen 16 burgers dood in de provincie Kandahar. De anti-Amerikaanse gevoelens zijn door die gebeurtenis verder aangewakkerd. Het ministerie van Defensie zegt dat er in Kunduz nog geen sprake is van onrust.
De Amerikaanse militair verliet in de nacht zijn basis, ging huizen binnen en schoot er mensen dood. Na zijn daad gaf hij zich over.
BRON: NOS
Update: maandag 12 mrt 2012, 08:19
De Nederlandse politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz gaat vooralsnog gewoon door. Het ministerie van Defensie houdt de situatie wel nauwlettend in de gaten, vanwege het incident van gisteren.
Een Amerikaanse militair schoot toen 16 burgers dood in de provincie Kandahar. De anti-Amerikaanse gevoelens zijn door die gebeurtenis verder aangewakkerd. Het ministerie van Defensie zegt dat er in Kunduz nog geen sprake is van onrust.
De Amerikaanse militair verliet in de nacht zijn basis, ging huizen binnen en schoot er mensen dood. Na zijn daad gaf hij zich over.
BRON: NOS
zondag 11 maart 2012
Blinde Vlek
Er is in onze westerse cultuur geen equivalent voor de Koran.
Ook onze Bijbel vertegenwoordigd niet onze waarden en normen, verbindt ons niet en is niet zo heilig als de Koran in Afghanistan. Wij kennen dat niet.
Dat de Koran verbranding schade zou aanrichten had ik verwacht. Dat het zoveel schade zou geven leer ik tijdens gesprekken met Afghanen. Ik zie en hoor ze hun best doen om dit met vriendelijkheid en respect uit te leggen.
Iets willen leren van andere culturen is leuk en een studie erover volgen is interessant alleen compleet zinloos als we ons niet bewust zijn van deze blinde vlek.
Onze opdracht is het helpen van de Afghaanse bevolking bij het leggen van een basis voor een samenleving in de Afghaanse realiteit.
Deze Afghaanse realiteit maakt het werk boeiend en leerzaam. En als vanmiddag het bericht over de ramp in Kandahar binnenkomt ook frustrerend. Maar het zal niet zo zijn dat de blunders van domme militaire ambtenaren en moordpartijen van doorgedraaide malloten bepalend zijn voor de toekomst van mooie volken in een mooi land.
Ook onze Bijbel vertegenwoordigd niet onze waarden en normen, verbindt ons niet en is niet zo heilig als de Koran in Afghanistan. Wij kennen dat niet.
Dat de Koran verbranding schade zou aanrichten had ik verwacht. Dat het zoveel schade zou geven leer ik tijdens gesprekken met Afghanen. Ik zie en hoor ze hun best doen om dit met vriendelijkheid en respect uit te leggen.
Iets willen leren van andere culturen is leuk en een studie erover volgen is interessant alleen compleet zinloos als we ons niet bewust zijn van deze blinde vlek.
Onze opdracht is het helpen van de Afghaanse bevolking bij het leggen van een basis voor een samenleving in de Afghaanse realiteit.
Deze Afghaanse realiteit maakt het werk boeiend en leerzaam. En als vanmiddag het bericht over de ramp in Kandahar binnenkomt ook frustrerend. Maar het zal niet zo zijn dat de blunders van domme militaire ambtenaren en moordpartijen van doorgedraaide malloten bepalend zijn voor de toekomst van mooie volken in een mooi land.
maandag 5 maart 2012
A Grumpy Look
has nothing to do with anger, it's just the expression of concentration, faith, hope, love and realism......
vrijdag 2 maart 2012
Media
2 March 2012 KABUL — Afghanistan’s top religious council on Friday demanded that those responsible for the burning of copies of Holy Quran at a US military base should be put on public trial, a statement from the president’s office said.
The Ulema Council “insists that such a devilish act is not forgiveable by apologies, and that the perpetrators of this crime should soon be publicly tried and punished”, the statement said.
“The council strongly condemns the heinous, inhumane, barbaric act of disrespecting the Holy Koran and other religious books by American forces in Bagram base.”
The council is funded by the government and issued the statement after a meeting with President Hamid Karzai.
The council reiterated the president’s calls for the handover of the US-run prison at Bagram to Afghan control and an end to night raids, saying “the foreigners have so far not positively responded to these righteous demands”.
The copies of the Holy Quran sent to an incinerator pit at the Bagram base north of Kabul had reportedly been seized from prisoners — in what is known as Afghanistan’s Guantanamo Bay — who were suspected of using them to pass messages.
The incident ignited days of violent anti-US protests in which some 40 people died and led to an apology by US President Barack Obama.
Bron: AFP
The Ulema Council “insists that such a devilish act is not forgiveable by apologies, and that the perpetrators of this crime should soon be publicly tried and punished”, the statement said.
“The council strongly condemns the heinous, inhumane, barbaric act of disrespecting the Holy Koran and other religious books by American forces in Bagram base.”
The council is funded by the government and issued the statement after a meeting with President Hamid Karzai.
The council reiterated the president’s calls for the handover of the US-run prison at Bagram to Afghan control and an end to night raids, saying “the foreigners have so far not positively responded to these righteous demands”.
The copies of the Holy Quran sent to an incinerator pit at the Bagram base north of Kabul had reportedly been seized from prisoners — in what is known as Afghanistan’s Guantanamo Bay — who were suspected of using them to pass messages.
The incident ignited days of violent anti-US protests in which some 40 people died and led to an apology by US President Barack Obama.
Bron: AFP
Thuis
Bad, Mad or Running Away. Er wordt gezegd dat er minimaal één van deze drie motivatoren aanwezig moet zijn om op missie te gaan. Meerdere strekt tot aanbeveling. Ik hoop mezelf goed genoeg te kennen om er zeker van te zijn dat er minimaal één niet op mij van toepassing is.
Voor de lieverds die thuis achterblijven en je beter kennen dan jijzelf, is een missie moeilijker dan voor ons die geen last hebben van onduidelijke, schreeuwerige en slecht geïnformeerde journalisten. We zien, horen, ruiken en voelen hoe de situatie ter plaatse is. Bovendien worden we geacht een basis aan gezond verstand voorhanden te hebben.
Een fijne gratis bijkomstigheid van een missie is dat je hier weer bewust wordt wat het is om een fijn thuis te hebben.
Ik zie er erg naar uit om straks weer lekker even thuis te zijn.
A hundred days have made me older
Since the last time that I saw your pretty face
But all the miles that separate
Disappear now when I'm dreaming of your face
Voor de lieverds die thuis achterblijven en je beter kennen dan jijzelf, is een missie moeilijker dan voor ons die geen last hebben van onduidelijke, schreeuwerige en slecht geïnformeerde journalisten. We zien, horen, ruiken en voelen hoe de situatie ter plaatse is. Bovendien worden we geacht een basis aan gezond verstand voorhanden te hebben.
Een fijne gratis bijkomstigheid van een missie is dat je hier weer bewust wordt wat het is om een fijn thuis te hebben.
Ik zie er erg naar uit om straks weer lekker even thuis te zijn.
A hundred days have made me older
Since the last time that I saw your pretty face
But all the miles that separate
Disappear now when I'm dreaming of your face
woensdag 29 februari 2012
Draad
Ik heb begrepen dat de afgelopen week Kunduz ruim aandacht heeft gekregen in de Nederlandse media. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal is geschreven en getoond maar uit de reacties blijkt dat het heeft gezorgd voor de nodige onrust bij de thuisblijvers.
Het is jammer dat nieuws alleen maar nieuws is als er spectaculaire dingen gebeuren en geeft voor de objectieve nieuwsvolger soms een scheef beeld.
De afgelopen dagen is het rustig geweest in Kunduz. Ik hoop en verwacht dat we binnen een paar dagen de draad weer kunnen vinden en oppakken.
Het is jammer dat nieuws alleen maar nieuws is als er spectaculaire dingen gebeuren en geeft voor de objectieve nieuwsvolger soms een scheef beeld.
De afgelopen dagen is het rustig geweest in Kunduz. Ik hoop en verwacht dat we binnen een paar dagen de draad weer kunnen vinden en oppakken.
maandag 27 februari 2012
VK achtergrond
De koranverbranding op een Amerikaanse legerbasis in Afghanistan sterkt veel Afghanen in hun beeld van de Amerikanen als bezetters en vijanden van de islam.
De massale volkswoede over het verbranden van korans in Afghanistan komt op misschien wel het slechtst mogelijke moment voor de internationale gemeenschap. Het eerder aangekondigde einde van de militaire missie in Afghanistan, in 2014, kan hierdoor weleens in een heel ander daglicht komen te staan.
Na een week van protesten trokken honderden Afghanen ook dit weekeinde weer door de straten - van Kabul tot Kunduz - en scandeerden leuzen als 'Dood aan Amerika' en 'Lang leve de islam'. Twee NAVO-militairen die zaterdag zijn doodgeschoten in Kabul, zijn vermoord door een Afghaanse politieagent. Donderdag was het ook al een Afghaanse militair die het vuur opende op twee Amerikaanse collega's. De twee Afghanen waren zo boos over de koranverbranding dat ze een wapen trokken tegen hun 'bondgenoten'.
Het verbranden van de heilige boeken duurde 5 minuten, maar kan de tienjarige inspanningen van de internationale gemeenschap om stabiliteit te creëren in Afghanistan ernstige schade berokkenen. In het land waar Amerikanen ooit als bevrijders werden onthaald, hebben de meeste westerlingen inmiddels de reputatie van bezetters. Ongelovige bezetters nog wel, die erop uit zouden zijn de islam in Afghanistan te gronde te richten.
Zelfs de bondgenoten van de Amerikanen - de Afghaanse militairen en politieagenten - beginnen in toenemende mate zo te denken. Een westerse journalist in Kabul zei dit weekeinde dat hij op straat niet zozeer bang is voor de demonstranten als wel voor politieagenten. 'Voor je het weet opent er een uit frustratie het vuur op je.'
Dat westerlingen in Afghanistan zijn om de islam te vernietigen - en daarom dood moeten - is niet een complottheorie van een paar boze demonstranten deze week, maar een wijdverbreid geloof onder de meeste Afghanen, van straatverkoper tot politicus en agent.
Verklaring
Achter de veronderstelling van islamhaat bij de Amerikanen zit een redenering: Afghanen kunnen niet geloven dat de VS, met al hun technologie en wapens, in tien jaar niet zouden kunnen winnen van de Taliban. Er moet dus een andere reden zijn waarom de Amerikanen in hun land zijn. In een land waar weinigen scholing hebben genoten, wenden mensen zich tot de imam voor een verklaring. Die selecteert frasen uit de Koran waarin staat dat ongelovigen erop uit zijn moslims te vermoorden en de islam te gronde te richten. Maar wie wil snappen waarom de koranverbrandingen deze week zoveel woede veroorzaken doet er goed aan niet alleen naar het religieuze argument te kijken.
Natuurlijk, het verbranden van het heilige boek ligt zeer gevoelig; het volk ervaart dit alsof het woord van Allah zelf wordt verbrand. Maar dat er zoveel licht ontvlambare boosheid is, heeft ook politieke en economische oorzaken. Afghanen zien een gierende overheidscorruptie; de werkloosheid en armoede zijn groot; en de veiligheid voor burgers slinkt elk jaar. Dat wekt veel frustratie - en het geloof dat Amerikanen niet in hun land zijn om vooruitgang te bieden. Ze vermoeden een dubbele agenda.
De Taliban en religieuze leiders zijn er in tien jaar in geslaagd Amerikanen en andere westerlingen af te schilderen als bezettende macht die onschuldige Afghanen afslachten, het land naar de vernieling helpen en de islam willen vernietigen. De Taliban hebben er alle politieke belang bij Afghanen op te roepen alle buitenlandse 'bezetters' af te slachten, zoals zij afgelopen week deden. Als de buitenlanders vluchten, kunnen de Taliban de overwinning uitroepen. De koranverbranding is een stok geworden om buitenlanders mee te slaan zodat de Taliban weer aan de macht komen.
De internationale troepenmacht in Afghanistan (ISAF) wordt in 2012 dus als veel vijandiger ervaren dan aan het begin van de missie. Een incident als het verbranden van enkele korans levert veel meer problemen op dan een paar jaar terug. Het kan het imago van westerse troepen in Afghanistan een fatale klap toebrengen.
De beslissing van ISAF dit weekeinde om alle westerse adviseurs en militairen terug te trekken van ministeries in Kabul, zal in de ogen van veel doorsnee Afghanen duiden op een vlucht. Als ISAF in 2014 grotendeels vertrekt, blijft vermoedelijk níét het verhoopte beeld hangen van buitenlanders die Afghanistan weer vrede en stabiliteit brachten. De buitenlanders zullen worden gezien als verliezers, die met de staart tussen de benen vertrekken.
Dat beeld roept herinneringen op aan de Amerikaanse terugtrekking in 1975 uit Vietnam. Dat is het laatste wat de VS hadden gehoopt te bereiken in Afghanistan.
Bron: Volkskrant, Nathalie Righton
De massale volkswoede over het verbranden van korans in Afghanistan komt op misschien wel het slechtst mogelijke moment voor de internationale gemeenschap. Het eerder aangekondigde einde van de militaire missie in Afghanistan, in 2014, kan hierdoor weleens in een heel ander daglicht komen te staan.
Na een week van protesten trokken honderden Afghanen ook dit weekeinde weer door de straten - van Kabul tot Kunduz - en scandeerden leuzen als 'Dood aan Amerika' en 'Lang leve de islam'. Twee NAVO-militairen die zaterdag zijn doodgeschoten in Kabul, zijn vermoord door een Afghaanse politieagent. Donderdag was het ook al een Afghaanse militair die het vuur opende op twee Amerikaanse collega's. De twee Afghanen waren zo boos over de koranverbranding dat ze een wapen trokken tegen hun 'bondgenoten'.
Het verbranden van de heilige boeken duurde 5 minuten, maar kan de tienjarige inspanningen van de internationale gemeenschap om stabiliteit te creëren in Afghanistan ernstige schade berokkenen. In het land waar Amerikanen ooit als bevrijders werden onthaald, hebben de meeste westerlingen inmiddels de reputatie van bezetters. Ongelovige bezetters nog wel, die erop uit zouden zijn de islam in Afghanistan te gronde te richten.
Zelfs de bondgenoten van de Amerikanen - de Afghaanse militairen en politieagenten - beginnen in toenemende mate zo te denken. Een westerse journalist in Kabul zei dit weekeinde dat hij op straat niet zozeer bang is voor de demonstranten als wel voor politieagenten. 'Voor je het weet opent er een uit frustratie het vuur op je.'
Dat westerlingen in Afghanistan zijn om de islam te vernietigen - en daarom dood moeten - is niet een complottheorie van een paar boze demonstranten deze week, maar een wijdverbreid geloof onder de meeste Afghanen, van straatverkoper tot politicus en agent.
Verklaring
Achter de veronderstelling van islamhaat bij de Amerikanen zit een redenering: Afghanen kunnen niet geloven dat de VS, met al hun technologie en wapens, in tien jaar niet zouden kunnen winnen van de Taliban. Er moet dus een andere reden zijn waarom de Amerikanen in hun land zijn. In een land waar weinigen scholing hebben genoten, wenden mensen zich tot de imam voor een verklaring. Die selecteert frasen uit de Koran waarin staat dat ongelovigen erop uit zijn moslims te vermoorden en de islam te gronde te richten. Maar wie wil snappen waarom de koranverbrandingen deze week zoveel woede veroorzaken doet er goed aan niet alleen naar het religieuze argument te kijken.
Natuurlijk, het verbranden van het heilige boek ligt zeer gevoelig; het volk ervaart dit alsof het woord van Allah zelf wordt verbrand. Maar dat er zoveel licht ontvlambare boosheid is, heeft ook politieke en economische oorzaken. Afghanen zien een gierende overheidscorruptie; de werkloosheid en armoede zijn groot; en de veiligheid voor burgers slinkt elk jaar. Dat wekt veel frustratie - en het geloof dat Amerikanen niet in hun land zijn om vooruitgang te bieden. Ze vermoeden een dubbele agenda.
De Taliban en religieuze leiders zijn er in tien jaar in geslaagd Amerikanen en andere westerlingen af te schilderen als bezettende macht die onschuldige Afghanen afslachten, het land naar de vernieling helpen en de islam willen vernietigen. De Taliban hebben er alle politieke belang bij Afghanen op te roepen alle buitenlandse 'bezetters' af te slachten, zoals zij afgelopen week deden. Als de buitenlanders vluchten, kunnen de Taliban de overwinning uitroepen. De koranverbranding is een stok geworden om buitenlanders mee te slaan zodat de Taliban weer aan de macht komen.
De internationale troepenmacht in Afghanistan (ISAF) wordt in 2012 dus als veel vijandiger ervaren dan aan het begin van de missie. Een incident als het verbranden van enkele korans levert veel meer problemen op dan een paar jaar terug. Het kan het imago van westerse troepen in Afghanistan een fatale klap toebrengen.
De beslissing van ISAF dit weekeinde om alle westerse adviseurs en militairen terug te trekken van ministeries in Kabul, zal in de ogen van veel doorsnee Afghanen duiden op een vlucht. Als ISAF in 2014 grotendeels vertrekt, blijft vermoedelijk níét het verhoopte beeld hangen van buitenlanders die Afghanistan weer vrede en stabiliteit brachten. De buitenlanders zullen worden gezien als verliezers, die met de staart tussen de benen vertrekken.
Dat beeld roept herinneringen op aan de Amerikaanse terugtrekking in 1975 uit Vietnam. Dat is het laatste wat de VS hadden gehoopt te bereiken in Afghanistan.
Bron: Volkskrant, Nathalie Righton
zondag 26 februari 2012
Media
Geen trainingsactiviteiten in Kunduz
26 februari 2012, 11.57 uur
De Nederlanders van de politietrainingsmissie in Kunduz voeren door de onrust in Afghanistan geen opleidings- en trainingsactiviteiten uit. De Nederlanders blijven op het Duitse kamp aan de rand van de stad. Ook binnen de omheining zijn de opleidingen voor vandaag geannuleerd. Dat gebeurde in overleg met de lokale autoriteiten.
Op last van de commandant van het Regional Command North gaan de andere eenheden eveneens niet naar buiten. De veiligheid in Kunduz is een verantwoordelijkheid van de Afghaanse veiligheidsorganisaties (Afghan National Security Forces). De Nederlanders zijn hierbij niet betrokken. Het doel van de missie in Kunduz is de Afghaanse politie op te leiden, trainen en de justitiële keten te versterken.
Bron: Ministerie van Defensie
zaterdag 25 februari 2012
Denken
Na de blunder van onze bondgenoten in Bagram is de afgelopen dagen de spanning in heel het land opgelopen. Dat het gevolgen heeft voor de trainingsmissie zal duidelijk zijn. Ik begrijp dat de onrust in Kunduz ook in de Nederlandse media aandacht krijgt.
Ik lees dat de ISAF les gaat krijgen in het omgaan met elkaars waarden en normen.
Waar de dames en heren Nederlandse beleidsmakers door het vertrek uit Uruzghan de internationale gemeenschap hebben laten zien hoe het niet moet zie ik de Nederlandse militairen gemotiveerd en met succes het goede voorbeeld geven in het tonen van respect ook in de moeilijke situaties als het niet past in het ons bekende rijtje van gewoontes, waarden en normen.
Ik ben het niet vaak, maar hier ben ik trots op. En wat mij betreft kunnen zij overgeslagen worden in deze, misschien, wat late cursus.
Kan dat uitgespaarde cursusgeld misschien gebruikt worden om beleidsmakers te doceren in bedenken wat voor opleiding en competenties mensen moeten hebben voordat ze ergens in hun opdracht naar toe gestuurd worden.
Ik lees dat de ISAF les gaat krijgen in het omgaan met elkaars waarden en normen.
Waar de dames en heren Nederlandse beleidsmakers door het vertrek uit Uruzghan de internationale gemeenschap hebben laten zien hoe het niet moet zie ik de Nederlandse militairen gemotiveerd en met succes het goede voorbeeld geven in het tonen van respect ook in de moeilijke situaties als het niet past in het ons bekende rijtje van gewoontes, waarden en normen.
Ik ben het niet vaak, maar hier ben ik trots op. En wat mij betreft kunnen zij overgeslagen worden in deze, misschien, wat late cursus.
Kan dat uitgespaarde cursusgeld misschien gebruikt worden om beleidsmakers te doceren in bedenken wat voor opleiding en competenties mensen moeten hebben voordat ze ergens in hun opdracht naar toe gestuurd worden.
vrijdag 24 februari 2012
Afbreukrisico II
Het lijkt lang geleden dat de Amerikanen de Afghaanse hoofdstad Kabul hadden 'bevrijd' van de Taliban en de Noordelijke Alliantie door een juichende menigte met bloemen werd binnengehaald. Niet alleen omdat 2002 alweer tien lange jaren achter ons ligt, maar vooral omdat de Afghanen nu waarschijnlijk met bloemen de straat op gaan als de laatste Amerikaan is vertrokken.
De onthulling dat Afghaanse vuilniswerkers op de Amerikaanse luchtmachtbasis Bagram deze week de geblakerde resten van korans hebben gevonden, draagt zeker bij aan dat gevoel. Het geeft de Taliban in elk geval een nieuwe stok om de 'buitenlandse bezetters' mee te slaan, en deze wordt dankbaar in handen genomen door de bevolking die het gevoel heeft dat de Amerikanen hen weinig goeds hebben gebracht.
Zo marcheerden honderden Afghanen vandaag naar het paleis van de president Hamid Karzai terwijl ze 'Dood aan Amerika' en 'Leve de Islam' schreeuwden. Aan de andere kant van de hoofdstad Kabul zwaaiden demonstranten met de witte vlag van de Taliban.
Consulaat bestormd
Ook in andere steden werd geprotesteerd, zoals in Herat, waar het Amerikaanse consulaat werd bestormd door honderden mannen. Bij schermutselingen met de politie werd op verschillende plaatsen in het land met stenen gegooid en geschoten. In totaal zijn er vandaag twaalf mensen omgekomen bij de protesten.
De Amerikaanse president Obama heeft zijn excuses al aangeboden, en de NAVO en het Amerikaanse leger kondigden een diepgaand onderzoek aan, maar de Afghanen zijn hier niet van onder de indruk. Zij eisen dat de verantwoordelijken publiekelijk worden berecht.
Er zijn weinig zaken die in het land gevoeliger liggen dan de mogelijke ontheiliging van de koran. Vorig jaar kwamen er in de stad Mazar-e-Sharif zeker tien mensen om het leven nadat een Amerikaanse pastoor in het verafgelegen Florida een koran had verbrand.
Geen bruiloften
Dit komt bovenop talloze andere incidenten, zoals de video waarop Amerikaanse soldaten over de lichamen van gestorven Talibanstrijders heen plasten. In sommige gebieden worden bijna geen bruiloften meer buiten de deur gehouden, omdat deze feesten zo vaak zijn gebombardeerd door Amerikaanse piloten die de verzameling mensen vanuit de lucht aanzagen voor een bijeenkomst van Talibanstrijders.
Afghanen zijn bovendien gefrustreerd omdat er, ondanks de gouden bergen die tien jaar geleden zijn beloofd, zo weinig is veranderd. Ook de corruptie van het regime van Karzai, het totale gebrek aan veiligheid en de willekeur van het justitionele apparaat, drijft de bevolking weer terug in de armen van de Taliban.
Een Afghaanse official zegt tegen de BBC dat 'niemand moet sterven omdat er een paar boeken zijn verbrand', maar dat het tegelijkertijd 'geen enkel excuus is' voor de stupiditeit van de Amerikanen om dit te laten gebeuren.
'Ze maken dezelfde fout als de Russen', zegt analist Omar Safi. 'Als je in Afghanistan het hoofd boven water wil houden, moet je respect tonen voor de islamitische religie.'
dagblad Trouw 24.2.2012
De onthulling dat Afghaanse vuilniswerkers op de Amerikaanse luchtmachtbasis Bagram deze week de geblakerde resten van korans hebben gevonden, draagt zeker bij aan dat gevoel. Het geeft de Taliban in elk geval een nieuwe stok om de 'buitenlandse bezetters' mee te slaan, en deze wordt dankbaar in handen genomen door de bevolking die het gevoel heeft dat de Amerikanen hen weinig goeds hebben gebracht.
Zo marcheerden honderden Afghanen vandaag naar het paleis van de president Hamid Karzai terwijl ze 'Dood aan Amerika' en 'Leve de Islam' schreeuwden. Aan de andere kant van de hoofdstad Kabul zwaaiden demonstranten met de witte vlag van de Taliban.
Consulaat bestormd
Ook in andere steden werd geprotesteerd, zoals in Herat, waar het Amerikaanse consulaat werd bestormd door honderden mannen. Bij schermutselingen met de politie werd op verschillende plaatsen in het land met stenen gegooid en geschoten. In totaal zijn er vandaag twaalf mensen omgekomen bij de protesten.
De Amerikaanse president Obama heeft zijn excuses al aangeboden, en de NAVO en het Amerikaanse leger kondigden een diepgaand onderzoek aan, maar de Afghanen zijn hier niet van onder de indruk. Zij eisen dat de verantwoordelijken publiekelijk worden berecht.
Er zijn weinig zaken die in het land gevoeliger liggen dan de mogelijke ontheiliging van de koran. Vorig jaar kwamen er in de stad Mazar-e-Sharif zeker tien mensen om het leven nadat een Amerikaanse pastoor in het verafgelegen Florida een koran had verbrand.
Geen bruiloften
Dit komt bovenop talloze andere incidenten, zoals de video waarop Amerikaanse soldaten over de lichamen van gestorven Talibanstrijders heen plasten. In sommige gebieden worden bijna geen bruiloften meer buiten de deur gehouden, omdat deze feesten zo vaak zijn gebombardeerd door Amerikaanse piloten die de verzameling mensen vanuit de lucht aanzagen voor een bijeenkomst van Talibanstrijders.
Afghanen zijn bovendien gefrustreerd omdat er, ondanks de gouden bergen die tien jaar geleden zijn beloofd, zo weinig is veranderd. Ook de corruptie van het regime van Karzai, het totale gebrek aan veiligheid en de willekeur van het justitionele apparaat, drijft de bevolking weer terug in de armen van de Taliban.
Een Afghaanse official zegt tegen de BBC dat 'niemand moet sterven omdat er een paar boeken zijn verbrand', maar dat het tegelijkertijd 'geen enkel excuus is' voor de stupiditeit van de Amerikanen om dit te laten gebeuren.
'Ze maken dezelfde fout als de Russen', zegt analist Omar Safi. 'Als je in Afghanistan het hoofd boven water wil houden, moet je respect tonen voor de islamitische religie.'
dagblad Trouw 24.2.2012
donderdag 23 februari 2012
Afbreukrisico
De afgelopen dagen de eerste cursus Management and Leadership afgesloten. Voor de meeste cursisten de eerste cursus in hun carriere.
Het is meer geworden als dat ik gedacht en ook gehoopt had. Zonder uitzondering allemaal dappere mannen met een mooi stuk zelfspot en humor. Soms met vraagtekens op hun hoofd maar niet te bang om daarover vragen te stellen. Onverwacht open in het benoemen van de fouten en problemen waar ze in hun dagelijkse politiewerk mee moeten dealen.
De manier van les krijgen was, voor degene die eerder in de schoolbanken hadden gezeten, compleet nieuw. Voor ons ook een zoektocht en inspelen op hun kennis- en ervaringsniveau.
De afgelopen dagen ook geconfronteerd met de reactie op een, waarschijnlijk, domme fout in Bagram.
Voor mij waren het twee bijzondere weken waarbij ik me nog meer realiseer in wat voor gelukkige situatie we in Nederland leven en hoe goed we het toch wel voor elkaar hebben.
De Afghaanse dimensie begrepen van afbreukrisico’s door domme fouten. Waar het in Nederland vertaald wordt in geld wordt het hier vertaald in mensenlevens.
Het is meer geworden als dat ik gedacht en ook gehoopt had. Zonder uitzondering allemaal dappere mannen met een mooi stuk zelfspot en humor. Soms met vraagtekens op hun hoofd maar niet te bang om daarover vragen te stellen. Onverwacht open in het benoemen van de fouten en problemen waar ze in hun dagelijkse politiewerk mee moeten dealen.
De manier van les krijgen was, voor degene die eerder in de schoolbanken hadden gezeten, compleet nieuw. Voor ons ook een zoektocht en inspelen op hun kennis- en ervaringsniveau.
De afgelopen dagen ook geconfronteerd met de reactie op een, waarschijnlijk, domme fout in Bagram.
Voor mij waren het twee bijzondere weken waarbij ik me nog meer realiseer in wat voor gelukkige situatie we in Nederland leven en hoe goed we het toch wel voor elkaar hebben.
De Afghaanse dimensie begrepen van afbreukrisico’s door domme fouten. Waar het in Nederland vertaald wordt in geld wordt het hier vertaald in mensenlevens.
maandag 20 februari 2012
brief aan Mona
Lieve Mona,
zoals het hoort te gaan in moderne (semi) militaire missies zijn er heel veel kantoor-, keuken-, staf- etc. jongens en meisjes soldaten nodig om de buitenwerk soldaten op gang te krijgen en te houden. Allemaal brood nodig voor de logistieke en andere ondersteuning. Nu zijn wij geen militaire soldaten en hebben eigenlijk geen logistieke en andere ondersteuning in ons team dus zijn we afhankelijk en gelukkig met de hulp die we op vele manieren van deze mensen krijgen.
Zoals mogelijk bekend zitten we hier met zijn allen op een Duits kamp en daarbij hoort onder andere een Duitse radiokamer met dito personeel. Grundlich en zakelijk.
Met deze mensen hebben we dagelijks contact bij het verlaten van het kamp voor het afleveren van de nodige formulieren en, officieel, geven zij hun goedkeuring om het kamp te verlaten of niet. Allemaal heel logisch en professioneel. En bijna zonder uitzondering heel vriendelijk. Mij persoonlijk lijkt het geen pretje om vier tot zes maanden tussen de hesco’s te zitten en het kamp niet af te kunnen of mogen en in kan me heel goed voorstellen dat het risico van een humeur dipje op de loer gaat liggen. Zoals gezegd de meeste Duitse radiokamer collega’s zijn vriendelijk en houden hun dipje voor ons goed verborgen.
Er is echter één uitzondering. Een type Helga, dus laat ik ze zo maar ook noemen. Bij mijn eerste ontmoeting melde ik me netjes bij de radiokamer en wachtte beleefd mijn beurt af in de hoop haar goedkeuring te krijgen over mijn formulieren die ze zonder een reactie op mijn echt wel vriendelijke Duitse ochtendgroet vanachter een Haya Maij-Weggen bril en achter haar bureau aan een kritisch onderzoek onderworp. Genadeloos werd ik gewezen op een verkeerde datum-tijdgroep omdat dit NATO standaard moest zijn en ik gewoon 3 december had omschreven als 3 december. In de hoop haar te kunnen verleiden mijn onvergetelijk fout ingevulde formulier niet naar de prullenbak te laten verdwijnen bedankte ik in mijn beste Duits haar voor deze goede en belangrijke feedback. Zonder resultaat; ik kon mijn administratieve huiswerk gewoon weer over gaan doen.
Omdat ik in de loop van de volgende maanden er achter kwam dat een “Gute Morgen..” nooit beantwoord werd, de formulieren bij het aanbieden steeds harder uit je hand werden getrokken, slimmere collega’s altijd wel een smoes hadden om niet de auto uit te stappen om zich geestelijk te laten geselen, mijn radio-calls wel erg hard werden beantwoord (of helemaal niet) en mij is verteld dat de maandelijkse periode van een vrouw echt geen drie maanden duurt bedacht ik in een onbezonnen moment dat het tijd was om het ijs te breken. Omdat haar ochtend ritueel elke dag hetzelfde is zou de timing een makkie zijn op het moment dat ze me de papieren uit de hand zou trekken. En inderdaad op het moment dat ze met volle kracht de chagerijnige ruk aan mijn formulieren gaf hield ik ook vast.
De blik die ik kreeg op het moment dat we alle twee met de helft van mijn examenstuk in de hand stonden verstoord nog steeds mijn nachtrust. Een mens maakt fouten. Aan de poging mijn reserve copy met een glimlach aan te bieden ben ik niet eens meer begonnen. Haar slechte humeur was definitief doorgeslagen in haat.
Vanochtend was ik weer het haasje en liep zwetend haar territorium in. Zoals altijd had ze het druk maar nu met een nieuwe radio-collega. Ik begreep dat ze bezig is aan haar laatste missiedagen.
Om niet getraumatiseerd terug te keren naar Nederland lijkt me het voor mijn verwerkingsproces goed om het positief met haar af te sluiten.
Lieve Mona, hoe moet ik dit doen?
zoals het hoort te gaan in moderne (semi) militaire missies zijn er heel veel kantoor-, keuken-, staf- etc. jongens en meisjes soldaten nodig om de buitenwerk soldaten op gang te krijgen en te houden. Allemaal brood nodig voor de logistieke en andere ondersteuning. Nu zijn wij geen militaire soldaten en hebben eigenlijk geen logistieke en andere ondersteuning in ons team dus zijn we afhankelijk en gelukkig met de hulp die we op vele manieren van deze mensen krijgen.
Zoals mogelijk bekend zitten we hier met zijn allen op een Duits kamp en daarbij hoort onder andere een Duitse radiokamer met dito personeel. Grundlich en zakelijk.
Met deze mensen hebben we dagelijks contact bij het verlaten van het kamp voor het afleveren van de nodige formulieren en, officieel, geven zij hun goedkeuring om het kamp te verlaten of niet. Allemaal heel logisch en professioneel. En bijna zonder uitzondering heel vriendelijk. Mij persoonlijk lijkt het geen pretje om vier tot zes maanden tussen de hesco’s te zitten en het kamp niet af te kunnen of mogen en in kan me heel goed voorstellen dat het risico van een humeur dipje op de loer gaat liggen. Zoals gezegd de meeste Duitse radiokamer collega’s zijn vriendelijk en houden hun dipje voor ons goed verborgen.
Er is echter één uitzondering. Een type Helga, dus laat ik ze zo maar ook noemen. Bij mijn eerste ontmoeting melde ik me netjes bij de radiokamer en wachtte beleefd mijn beurt af in de hoop haar goedkeuring te krijgen over mijn formulieren die ze zonder een reactie op mijn echt wel vriendelijke Duitse ochtendgroet vanachter een Haya Maij-Weggen bril en achter haar bureau aan een kritisch onderzoek onderworp. Genadeloos werd ik gewezen op een verkeerde datum-tijdgroep omdat dit NATO standaard moest zijn en ik gewoon 3 december had omschreven als 3 december. In de hoop haar te kunnen verleiden mijn onvergetelijk fout ingevulde formulier niet naar de prullenbak te laten verdwijnen bedankte ik in mijn beste Duits haar voor deze goede en belangrijke feedback. Zonder resultaat; ik kon mijn administratieve huiswerk gewoon weer over gaan doen.
Omdat ik in de loop van de volgende maanden er achter kwam dat een “Gute Morgen..” nooit beantwoord werd, de formulieren bij het aanbieden steeds harder uit je hand werden getrokken, slimmere collega’s altijd wel een smoes hadden om niet de auto uit te stappen om zich geestelijk te laten geselen, mijn radio-calls wel erg hard werden beantwoord (of helemaal niet) en mij is verteld dat de maandelijkse periode van een vrouw echt geen drie maanden duurt bedacht ik in een onbezonnen moment dat het tijd was om het ijs te breken. Omdat haar ochtend ritueel elke dag hetzelfde is zou de timing een makkie zijn op het moment dat ze me de papieren uit de hand zou trekken. En inderdaad op het moment dat ze met volle kracht de chagerijnige ruk aan mijn formulieren gaf hield ik ook vast.
De blik die ik kreeg op het moment dat we alle twee met de helft van mijn examenstuk in de hand stonden verstoord nog steeds mijn nachtrust. Een mens maakt fouten. Aan de poging mijn reserve copy met een glimlach aan te bieden ben ik niet eens meer begonnen. Haar slechte humeur was definitief doorgeslagen in haat.
Vanochtend was ik weer het haasje en liep zwetend haar territorium in. Zoals altijd had ze het druk maar nu met een nieuwe radio-collega. Ik begreep dat ze bezig is aan haar laatste missiedagen.
Om niet getraumatiseerd terug te keren naar Nederland lijkt me het voor mijn verwerkingsproces goed om het positief met haar af te sluiten.
Lieve Mona, hoe moet ik dit doen?
zondag 19 februari 2012
Kiezen
Aan de laatste dagen van de cursus bezig. Dagen die veel energie kosten maar meer opleveren. Onvoorstelbaar hoe cursisten bij de les blijven tijdens de soms taaie en abstracte stof en door blijven vragen.
Tijdens de les Ethiek en PolitieLeiderschap lopen discussies hoog op en onze tolk maakt overuren. Echt opmerkelijk als ze perfect aan geven hoe er gehandeld zou moeten worden bij dilemma’s én dat ze er gelijk bij vertellen hoe ze hier in de praktijk mee omgaan en waarom. Een les leiding geven met lef én kwetsbaar opstellen waar we in Nederland misschien wel wat van zouden kunnen leren.
En misschien is dat ook het grootste rendement van deze missie. Zelf leren.
Het is voor ons, als westerling, slecht voor te stellen hoe het moet zijn om nu te leven in de wetenschap dat over twee jaar er weer een periode aanbreekt van grote onzekerheid en dat ze hierin weer hun keuzes moeten maken.
En dat hoeven wij ze gelukkig niet te leren. Dat kunnen ze heel goed zelf.
Tijdens de les Ethiek en PolitieLeiderschap lopen discussies hoog op en onze tolk maakt overuren. Echt opmerkelijk als ze perfect aan geven hoe er gehandeld zou moeten worden bij dilemma’s én dat ze er gelijk bij vertellen hoe ze hier in de praktijk mee omgaan en waarom. Een les leiding geven met lef én kwetsbaar opstellen waar we in Nederland misschien wel wat van zouden kunnen leren.
En misschien is dat ook het grootste rendement van deze missie. Zelf leren.
Het is voor ons, als westerling, slecht voor te stellen hoe het moet zijn om nu te leven in de wetenschap dat over twee jaar er weer een periode aanbreekt van grote onzekerheid en dat ze hierin weer hun keuzes moeten maken.
En dat hoeven wij ze gelukkig niet te leren. Dat kunnen ze heel goed zelf.
donderdag 16 februari 2012
26th day of the month of Dalwo
Op de zesentwintigste dag van de maand Dalwo in het jaar 1367 trok de laatste USSR soldaat aan zijn kuierlatten. Gezien het nog steeds ruim aanwezige Russische schroot en ander klerezooi is dat niet geheel vrijwillig gegaan en op zijn minst wat weinig georganiseerd. Vandaag dus drie en twintig jaar geleden. En dat moet gevierd worden. De Afghanen hebben, ondanks hun grote gastvrijheid, in de loop van hun geschiedenis nogal wat bevriende en minder bevriende naties de deur gewezen en hun land uitgezet en omdat het een trots volk is moet dat gevierd worden. De lijst van nationale Afghaanse feestdagen is dus lang. Een probleempje is dat bij het spreekwoordelijke trekken van de agenda’s, Afghanen gebruiken namelijk geen agenda, voor het maken van een afspraak er even gerekend moet worden. De Afghanen doen dat uit hun hoofd maar ik heb daar echt wel een stukje papier, rekenmachientje en een Afghaanse én westerse kalender voor nodig. En dan nog ga ik regelmatig het, alweer spreekwoordelijke, schip, die zijn hier namelijk niet, in omdat ik de tabel van de maanstanden, die bepalend zijn voor de Afghaanse maanden, nog niet meester ben.
Ook met de planning voor de cursus hadden we hier geen rekening mee gehouden en werden hier vriendelijk op gewezen. Het lesprogramma is vol dus een niet geplande vrije dag was een slechte keuze. De oplossing werd door de cursisten op typisch Afghaanse manier gevonden door gewoon er geen punt van te maken en van hun vrije dag af te zien. Een gratis les van onze Afghaanse collega’s in niet ambtelijk denken: Heerlijk!
zondag 12 februari 2012
Gevecht op het trainingscentrum
Gisteren gestart met de LeadershipCourse. Voor de eerste maal in Kunduz een club politieleidinggevenden bij elkaar die een stuk theorie krijgen over leidinggeven. Na veel gesprekken met adspirant cursisten de kou uit de lucht gekregen en kunnen starten.
Heel apart om voor een klas te staan met mannen die het leidinggeven in de praktijk van dertig jaar oorlog hebben geleerd en, op wat voor manier dan ook, dit hebben overleefd en zich hierin hebben bewezen.
De eerste dag gebruikt om een preview te geven en ons, voor degene die we nog niet kenden, voor te stellen. Altijd een mooie oefening om het ijs te breken en de klas uit te dagen vragen te stellen. Onderwerpen als het leven onder zeeniveau, het beperkt aantal kinderen in een gezin en de bereden politie doen het altijd goed om een klas los te krijgen. Vandaag stond redelijk taaie stof op het programma waarbij een beroep werd gedaan op een stukje abstract denken. Toch wel een andere manier van les krijgen. Voorzichtig wordt gemeld dat ze het wel moeilijk vinden om zelf heel veel te doen en zelf te verzinnen en dat ze eigenlijk hadden verwacht heel veel lesstof uit het hoofd te moeten leren.
Tijdens de pauze helpt het pak sneeuw om deze doeners fris te houden.
vrijdag 10 februari 2012
Claire Felicie
Deze week is fotografe Claire Felicie op het PRT. Ze werkt aan een nieuw project. Op www.clairefelicie.com, zie onder Links, kan je doorklikken op Afghanistan Daily om haar werk te volgen. Aanrader!
Vorig jaar haar fotoboek gekregen over een eenheid Korps Mariniers in Uruzghan 2010.
Mooie werk!
Vorig jaar haar fotoboek gekregen over een eenheid Korps Mariniers in Uruzghan 2010.
Mooie werk!
Release its Icy Reign
There shall come Spring rains
When all seems lost to the cold decay
And Winter shall release its icy reign
When hopes anew are all but slain
By the bitter hold of frigid days
There shall come Spring rains
donderdag 9 februari 2012
woensdag 8 februari 2012
Lef
De bijna dagelijkse bezoeken aan de Police Substations in Kunduz zijn tot nu toe de krenten in de pap. De mensen steeds beter leren kennen en een klein beetje leren begrijpen hoe de hazen in deze, voor ons compleet, vreemde politiewereld lopen. Ik denk dat Sudan een prima voorbereiding voor me is geweest en het boek van Romeo Delair verplicht studiemateriaal zou moeten zijn ter voorbereiding op een missie in dit soort crisisgebieden.
Het is duidelijk dat onze westerse manier van coachen en mentoren vragen oproept. Hier is leiderschap een one way road en verantwoordelijkheid wordt niet gedeeld laat staan gedelegeerd. Logisch als je de achtergronden van de politie-chefs kent. Het zijn meesters in het oplossen van hun eigen problemen en het vragen om hulp zou als teken van zwakte kunnen worden aangemerkt.
Een lastig, moeizaam, lang maar mooi proces. Vanuit onze westerse resultaatgerichte blik vaak frustrerend. Maar als een politiechef je vraagt om te helpen bij het organiseren van een Human Right cursus omdat hij denkt dat zijn mensen hier wat van kunnen leren is dat een succesje waarmee je goed verder kan.
Deze voorlopers in het leiding geven met lef verdienen, alleen daarom al, onze hulp en aandacht.
Het is duidelijk dat onze westerse manier van coachen en mentoren vragen oproept. Hier is leiderschap een one way road en verantwoordelijkheid wordt niet gedeeld laat staan gedelegeerd. Logisch als je de achtergronden van de politie-chefs kent. Het zijn meesters in het oplossen van hun eigen problemen en het vragen om hulp zou als teken van zwakte kunnen worden aangemerkt.
Een lastig, moeizaam, lang maar mooi proces. Vanuit onze westerse resultaatgerichte blik vaak frustrerend. Maar als een politiechef je vraagt om te helpen bij het organiseren van een Human Right cursus omdat hij denkt dat zijn mensen hier wat van kunnen leren is dat een succesje waarmee je goed verder kan.
Deze voorlopers in het leiding geven met lef verdienen, alleen daarom al, onze hulp en aandacht.
vrijdag 3 februari 2012
Noodtoestand
De sociale media worden hier goed gevolgd. Dat dat prima is om een beeld te houden van Nederland en thuis in het bijzonder hoeft geen uitleg. Minder handig wordt het als deze media vollopen met rampspoed en alarmmeldingen.
Hoe gaat het thuis? Zien we onze geliefden nog wel terug? In welke file staan ze nu te bevriezen, hebben ze voldoende brandstof om zichzelf te verwarmen, zijn er al bevriende naties onderweg met eten, dekens en noodvoorzieningen?
Op het moment dat hier bijna besloten wordt deze missie af te breken, de heli’s met spoed terug te sturen, de eerste noodrandsoenen al bijna onderweg zijn naar Eindhoven, de nieuwe rotatie medische dienst halverwege omgedraaid is en de Taliban onze minister president spontaan zijn hulp aanbiedt houd ik het niet meer en duik in het internet.
Mijn grote vrees wordt op de Nederlandse websites angstig bevestigd: Nederland staat massaal in één grote file te bevriezen, bejaarden moeten bijgestookt worden en voor de gezondheid van zuigelingen wordt gevreesd. Ik zoek verder websites af van het noordelijke halfrond. In Duitsland heeft het meer dan twintig graden gevroren maar ik lees geen verhalen van massale fatale incidenten of bewoners van dorpen die massaal de vriesdood zijn gestorven. In Rusland is het ook koud maar lees alleen maar berichten die niets met de kou te maken hebben. In grote verwarring ga ik naar de site van het KNMI. Ik mag toch hopen dat dit Koninklijk instituut me niet belazerd.
Ik lees dat de minimum temperatuur in de Bilt vandaag 5,9 graden onder nul is geweest. Dat is een verschil van zes graden met de gemiddelde temperatuur op 3 februari.Dat is een temperatuursverschil dat nauwelijks waargenomen wordt op de gevoelszenuwen van de tong tijdens het drinken van een kop thee en zeker niet wordt waargenomen bij het nemen van een douche.
Verward sluit ik de browser af en probeer te begrijpen wat er nou eigenlijk aan de hand is.
Zou het kunnen zijn dat we in Nederland al praten over een ramp als er een stuk wei vol loopt met kwelwater? Rennen we daarom massaal over elkaar heen als er een idioot op de Nationale dodenherdenking zich niet in kan houden? Is Nederland daarom niet meer te bereiken als er een paar getalenteerde zangers hun best aan het doen zijn tijdens een zwaar gesponserde kitchshow? Daarom ook wordt de best gelezen krant gevuld met tips hoe je het beste een rijke vrouw kan versieren en dat Mick Jagger opa wordt.
En als het dan opeens wel ergens over gaat, in dit geval een temperatuursverschil van wel zes hele graden en we door een, lief gezegd, wat mager vervoersbeleid gecombineerd met merkwaardig reisgedrag, een tijdje in de auto moeten zitten lijkt Nederland het massaal niet meer te weten.
Misschien een tip voor de opvoeders, docenten en beleidsmakers; doe iets aan het leren omgaan met teleurstellingen voordat Nederland zijn tanende mondiale geloofwaardigheid in een vrije val laat eindigen als onbetrouwbaarste DramaQueen#1.
En natuurlijk hoop ik dat het iedereen in Nederland goed gaat tijdens deze wat late winter. Ga romantisch wandelen, steek na afloop de open haard aan, trek een fles mooie wijn open, zet Don’t Explain, de laatste CD van Beth Hart en Joe Bonamassa op.
Kunnen we over negen maanden met een nieuwe generatie beginnen die misschien wel tegen zes graden verschil kan.
Hoe gaat het thuis? Zien we onze geliefden nog wel terug? In welke file staan ze nu te bevriezen, hebben ze voldoende brandstof om zichzelf te verwarmen, zijn er al bevriende naties onderweg met eten, dekens en noodvoorzieningen?
Op het moment dat hier bijna besloten wordt deze missie af te breken, de heli’s met spoed terug te sturen, de eerste noodrandsoenen al bijna onderweg zijn naar Eindhoven, de nieuwe rotatie medische dienst halverwege omgedraaid is en de Taliban onze minister president spontaan zijn hulp aanbiedt houd ik het niet meer en duik in het internet.
Mijn grote vrees wordt op de Nederlandse websites angstig bevestigd: Nederland staat massaal in één grote file te bevriezen, bejaarden moeten bijgestookt worden en voor de gezondheid van zuigelingen wordt gevreesd. Ik zoek verder websites af van het noordelijke halfrond. In Duitsland heeft het meer dan twintig graden gevroren maar ik lees geen verhalen van massale fatale incidenten of bewoners van dorpen die massaal de vriesdood zijn gestorven. In Rusland is het ook koud maar lees alleen maar berichten die niets met de kou te maken hebben. In grote verwarring ga ik naar de site van het KNMI. Ik mag toch hopen dat dit Koninklijk instituut me niet belazerd.
Ik lees dat de minimum temperatuur in de Bilt vandaag 5,9 graden onder nul is geweest. Dat is een verschil van zes graden met de gemiddelde temperatuur op 3 februari.Dat is een temperatuursverschil dat nauwelijks waargenomen wordt op de gevoelszenuwen van de tong tijdens het drinken van een kop thee en zeker niet wordt waargenomen bij het nemen van een douche.
Verward sluit ik de browser af en probeer te begrijpen wat er nou eigenlijk aan de hand is.
Zou het kunnen zijn dat we in Nederland al praten over een ramp als er een stuk wei vol loopt met kwelwater? Rennen we daarom massaal over elkaar heen als er een idioot op de Nationale dodenherdenking zich niet in kan houden? Is Nederland daarom niet meer te bereiken als er een paar getalenteerde zangers hun best aan het doen zijn tijdens een zwaar gesponserde kitchshow? Daarom ook wordt de best gelezen krant gevuld met tips hoe je het beste een rijke vrouw kan versieren en dat Mick Jagger opa wordt.
En als het dan opeens wel ergens over gaat, in dit geval een temperatuursverschil van wel zes hele graden en we door een, lief gezegd, wat mager vervoersbeleid gecombineerd met merkwaardig reisgedrag, een tijdje in de auto moeten zitten lijkt Nederland het massaal niet meer te weten.
Misschien een tip voor de opvoeders, docenten en beleidsmakers; doe iets aan het leren omgaan met teleurstellingen voordat Nederland zijn tanende mondiale geloofwaardigheid in een vrije val laat eindigen als onbetrouwbaarste DramaQueen#1.
En natuurlijk hoop ik dat het iedereen in Nederland goed gaat tijdens deze wat late winter. Ga romantisch wandelen, steek na afloop de open haard aan, trek een fles mooie wijn open, zet Don’t Explain, de laatste CD van Beth Hart en Joe Bonamassa op.
Kunnen we over negen maanden met een nieuwe generatie beginnen die misschien wel tegen zes graden verschil kan.
donderdag 2 februari 2012
Eight in 10 Afghans think police weak, UN report shows
Eight in 10 Afghans do not believe their police force is ready to take charge of law and order, a UN report showed yesterday, underscoring worries about the pace of transition to Afghan security control.
While many Afghans say they think crime has decreased, citizens are still worried about the reach of the Taliban insurgency, and many are alienated from the police, seeing them as drug-affected, corrupt or biased, the UN Development Programme (UNDP) survey showed.
Foreign police advisers and soldiers, as well as conducting anti-insurgent operations, are training Afghan recruits and are already handing over security responsibility for some areas ahead of a 2014 deadline for the withdrawal of foreign forces.
“Looking to the future, two in 10 Afghans think the ANP is ready now to take over all policing responsibilities from international forces,” the UNDP said in the ‘Police Perception Survey 2011”.
“Considerable work remains,” the report concluded, pointing to the huge task still facing western advisers over the next three years as they try to build the skills and professionalism of the relatively newly formed Afghan National Police, or ANP.
“Despite some signs of improvement, corruption remains a significant concern; so do a range of other forms of police misconduct, including excessive physical force, drug-taking, perceived bias and disrespectful treatment.”
More than a quarter of the 7,000-plus people surveyed said they or a household member had seen an ANP member using drugs — an increase on 2010 - while 18% said they or a household member had been asked for a bribe by a police officer.
Over half of those surveyed said they believed police were loyal to their clan—in a country long splintered by tribal and ethnic rivalries — and the majority thought filing a complaint against an officer would not help.
“Each of these raises the spectre of alienation from the force,” the UNDP said.
The UNDP report pointed to some encouraging improvements, include Afghan perceptions of how much crime was committed in their neighbourhoods.
“Nearly half of Afghans say crime in their area has declined in the past year, up by 6 points from last year, and 52% say they live in a ‘low crime’ area,” it said.
Still, ratings of security from violence generally, and from the Taliban in particular, had slipped in the past year, in what the UNDP admitted was a “troubling sign” for international forces working to counter the insurgency.
Additionally, seven in 10 Afghans said they were likelier to report a crime to a policewoman than they would to a male officer, even though only 53% thought it was a good idea to have female officers in their community.
Bron: Reuters
While many Afghans say they think crime has decreased, citizens are still worried about the reach of the Taliban insurgency, and many are alienated from the police, seeing them as drug-affected, corrupt or biased, the UN Development Programme (UNDP) survey showed.
Foreign police advisers and soldiers, as well as conducting anti-insurgent operations, are training Afghan recruits and are already handing over security responsibility for some areas ahead of a 2014 deadline for the withdrawal of foreign forces.
“Looking to the future, two in 10 Afghans think the ANP is ready now to take over all policing responsibilities from international forces,” the UNDP said in the ‘Police Perception Survey 2011”.
“Considerable work remains,” the report concluded, pointing to the huge task still facing western advisers over the next three years as they try to build the skills and professionalism of the relatively newly formed Afghan National Police, or ANP.
“Despite some signs of improvement, corruption remains a significant concern; so do a range of other forms of police misconduct, including excessive physical force, drug-taking, perceived bias and disrespectful treatment.”
More than a quarter of the 7,000-plus people surveyed said they or a household member had seen an ANP member using drugs — an increase on 2010 - while 18% said they or a household member had been asked for a bribe by a police officer.
Over half of those surveyed said they believed police were loyal to their clan—in a country long splintered by tribal and ethnic rivalries — and the majority thought filing a complaint against an officer would not help.
“Each of these raises the spectre of alienation from the force,” the UNDP said.
The UNDP report pointed to some encouraging improvements, include Afghan perceptions of how much crime was committed in their neighbourhoods.
“Nearly half of Afghans say crime in their area has declined in the past year, up by 6 points from last year, and 52% say they live in a ‘low crime’ area,” it said.
Still, ratings of security from violence generally, and from the Taliban in particular, had slipped in the past year, in what the UNDP admitted was a “troubling sign” for international forces working to counter the insurgency.
Additionally, seven in 10 Afghans said they were likelier to report a crime to a policewoman than they would to a male officer, even though only 53% thought it was a good idea to have female officers in their community.
Bron: Reuters
dinsdag 31 januari 2012
Uitdaging
De afgelopen week verder doorgewerkt aan de contacten met de commanders van de substations. Proberen vertrouwen te krijgen en hun te laten vertellen hoe ze hun politietaken oppakken en afhandelen. De zaken die hier spelen zijn complex door de vele belangen, relaties, families en historie. Een mensenleven zal te kort zijn om hier echt duidelijk inzicht in te krijgen.
Mooi werk om tijdens de gesprekken te dansen op het slappe koord van sturen en helpen zonder de wijsneus te zijn. De wijsneus uithangen is fataal en geen mening hebben ook. De commanders zijn zonder uitzondering slimme mannen. Een enkeling uitgezonderd gevormd in hun leiderschap door jarenlang oorlog te voeren en een enkeling gevormd door jarenlange studie. Ze hebben respect bij hun agenten en zijn daar trots op.
Onverwachte successen als ze zelf terugkomen op een actie die ze achteraf anders en misschien wel beter hadden kunnen doen.
In ieder geval geeft dit werk ruim voldoende motivatie. Elke dag weer de zekerheid van een verassing. En daar doen we het voor.
dinsdag 24 januari 2012
Lente
De afgelopen week is het mooi open winterweer geweest. De maan- en donderdagen, de marktdagen in Kunduz, schreeuwen om tussen de mensen de markt op te gaan. Een prachtig kleurrijke bedrijvigheid geconcentreerd rond de Wolga, de grootste rotonde en het bijna symmetrische middelpunt van deze stad.
De mensen zijn vriendelijk. Ze zijn vriendelijk tegen alle gasten. Een volksdeugd waar Afghanen terecht trots op zijn en in ere houden.
Er wordt gespeculeerd en gediscuseerd over het begin van de lente. De marktkramen liggen vol met mooi fruit en volle groente. Tussen de brommertjes, Tuc-Tuc’s, paard en wagens en Toyotta Corola’s wandelt een rij kamelen voorbij. Een straatbeeld dat prachtig 1390, Afghaanse jaartelling, en 2012 combineert.
Op één van de politieburo’s worden we geconfronteerd met de andere Kunduz werkelijkheid. De wekelijkse opbrengst van gevonden UXO’s, niet ontplofte explosieven, de erfenis van dertig jaar oorlog, wordt klaargemaakt om af te leveren bij de ISAF om vernietigd te worden en de collega’s hebben het druk met meldingen over mogelijke IED’s.
De bevolking van Kunduz verdient het dat het snel lente wordt.
zaterdag 21 januari 2012
Khalid
Aan één van de twee drukke invalswegen van Kunduz woont een man, laat ik hem voor het gemak Khalid noemen. Khalid verdient zijn centen door uit oude jerrycans en olievaten benzine te verkopen. Zijn hut, verborgen achter de stapel vaten en cans, is net groot genoeg voor een bed, tafel en stoel. Zijn woning is opgetrokken uit wat palen, golfplaat, karton en een enkele plank. Khalid heeft een dagtaak aan het waterdicht houden van zijn huis.
Khalid was in de jaren tachtig docent op de hogeschool van Kunduz. Hij was getrouwd met een lerares en ze hadden samen drie kinderen. Toen het communistische systeem van hem, en zijn vrouw, eiste dat ze zich aansloten bij de partij weigerde hij dat en werd overgeplaatst naar diverse plaatsen in Afghanistan. Zijn vrouw trof hetzelfde lot. Zijn kinderen werden door de staat ondergebracht op onbekende plaatsen. Toen de Russen Afghanistan hadden verlaten werd hem door de nieuwe machthebbers mooie banen en gezinshereniging aangeboden op voorwaarde dat hij zich bij de partij aan zou sluiten. Khalid weigerde weer en raakte definitief zijn vrouw en kinderen kwijt.
Omdat de Provincie Kunduz zich ontwikkeld is het een groeimarkt voor grote oliemaatschappijen. Paralel aan ontwikkelingen lopen wet en regelgeving. Er mag dus niet meer overal benzine verkocht worden en zeker niet uit vaten en jerrycans.
Khalid heeft te horen gekregen dat hij benzine kan blijven verkopen als hij zich aansluit bij een grote oliemaatschappij. Maar dat verhaal kende hij al.
Khalid was in de jaren tachtig docent op de hogeschool van Kunduz. Hij was getrouwd met een lerares en ze hadden samen drie kinderen. Toen het communistische systeem van hem, en zijn vrouw, eiste dat ze zich aansloten bij de partij weigerde hij dat en werd overgeplaatst naar diverse plaatsen in Afghanistan. Zijn vrouw trof hetzelfde lot. Zijn kinderen werden door de staat ondergebracht op onbekende plaatsen. Toen de Russen Afghanistan hadden verlaten werd hem door de nieuwe machthebbers mooie banen en gezinshereniging aangeboden op voorwaarde dat hij zich bij de partij aan zou sluiten. Khalid weigerde weer en raakte definitief zijn vrouw en kinderen kwijt.
Omdat de Provincie Kunduz zich ontwikkeld is het een groeimarkt voor grote oliemaatschappijen. Paralel aan ontwikkelingen lopen wet en regelgeving. Er mag dus niet meer overal benzine verkocht worden en zeker niet uit vaten en jerrycans.
Khalid heeft te horen gekregen dat hij benzine kan blijven verkopen als hij zich aansluit bij een grote oliemaatschappij. Maar dat verhaal kende hij al.
vrijdag 20 januari 2012
Het Slijk
"De revolutie verdampt en wat overblijft is het slijk van een nieuwe bureaucratie." Aldus Kafka.
Het onderstaand relaas van ons waarnemend Hoofd bewijst dat we dus goed op weg zijn...
PRT Kunduz, Uber Feldpost 64298 Darmstadt, container 5, 17 januari 1391
‚t Zijn droeve tijden als de papieren oorlog woedt. Men weet, Europa is een complexe organisatie en daar hoort, volgens de specialisten van wie ik de expertise geenszins in twijfel durf te trekken, veel en ingewikkeld papierwerk bij. En het moet gezegd, op dat punt kent de missie Eupol wellicht haar gelijke niet.
Als tijdelijk hoofd van onze Kunduz satelliet heb ik me te gelasten met een aantal administratieve en logistieke beslommeringen die nu eenmaal voortvloeien uit dagdagelijkse en noodzakelijke menselijke activiteiten. Zoals daar is „naar de koer gaan“ , Antwerps bargoens voor „naar het toilet gaan“. Tot dusverre gebruikten we daarvoor een nog vrijstaande container – voorzien van toilet uiteraard - maar met het oog de nakende komst van een nieuwe collega die daarin te verblijven heeft diende om evidente redenen snel naar een andere oplossing gezocht. Een dixi dus, en nee dat is niet de muziekstijl van dixieland. Een dixi is een schijthuisje, een plastic hokje met daarin een chemisch toiletje. Het kamp staat er vol van, allemaal eigendom van de firma ECOLO die in het kamp het monopolie heeft van alles wat met schoonmaak, vuile was en dus ook schijthuisjes te maken heeft. Tussen haakjes, de firma verdient er een klein fortuin aan, waarom ben ik zelf niet op dat idee gekomen.
Als goede huisvader, bekommerd om het welzijn van de pis- en darmkanalen van zijn kroost, laat ik bijgevolg zo’n schijthuisje plaatsen. De firma komt het wekelijks onderhouden maar of ik daarvoor een klein standaardcontractje wil onderschrijven. Even aan het hoofdkwartier in Kabul melden. Jongens, wij hebben hier een schijthuisje laten plaatsen, kan ik dat contractje tekenen zodat jullie gefactureerd kunnen worden. Hoepekee, alles in orde. Niet dus, niet in orde.
Ik krijg een mailtje terug waarin staat dat ik zomaar geen schijthuisjes te placeren heb. Men heeft weliswaar begrip voor het urgente karakter, daar niet van, maar procedures zijn uitgevonden om te worden gevolgd, nietwaar. In dit geval komt het erop neer dat ik mijn schijthuisje moet indienen als een te financieren project.
Ik denk bij mezelf, nou, dat is een misverstand. Even rechtzetten. Mailtje terug waarin ik uiteenzet dat het hier niet gaat om een grootschalig en geldverslindend project – het ding verslindt alleen stront – maar om een nietig hokje in kunststof dat tegen een bescheiden vergoeding wordt leegezogen. Wellicht kan dat geregeld worden met een eenvoudige facturatie. Als ik daarvoor nu groen licht krijg is dat zo gepiept.
Nee, niet zo gepiept. Want er moet een tender procedure gevolgd worden, een aanbesteding zeg maar. Mailtje terug. Buiten ECOLO is er hier geen enkele firma op dit vlak operationeel in Kunduz hoor. Kan het niet wat simpeler ?
Nog dezelfde dag bezorgt de mailduif het antwoord. Drie formulieren zijn nodig : een „routing slip tender initiation“, een „justification note“ en, last but not least „ een „terms of reference“, bestaande uit zeven rubrieken. Men zou voor minder het vliegend schijt in vijfenzeventig kleuren krijgen.
18 mailtjes verder, geef ik me gewonnen. Even een blik werpen op die formulieren en, laten we beginnen met het basisdocument de „routing slip tender initiation“. Dat begint met de rubriek „requesting department“, de aanvrager dus, nou dat zijn wij. Vervolgens passeert die aanvraag het departement logistiek, die potentiele geregistreerde kandidaat-leveranciers moet suggereren. Daarna het departement veiligheid, ondermeer om na te gaan of mijn schijthuisje aan bijzondere technische vereisten dient te beantwoorden. Dan komt finance aan de beurt om de budgetlijn te bepalen. Moet geverifieerd en geviseerd worden door CoA en A/Homs, en waar dat voor staat heb ik nog niet achterhaald. Voorts gaat het naar procurement, die moeten nagaan of wel alle nodige stukken zijn gevoegd. Het komt dan terecht bij de Head of Mission die zijn fiat moet geven, waarna het document wordt geregistreerd, gescand en gearchiveerd. Tenslotte gaat het terug naar procurement die het opslaat in een database en een tender dossier opmaakt.
Maar zoals de term „initiation“ doet vermoeden, is dit het begin. Het document dient inderdaad nog vergezeld van twee bijlagen.
Een eerste bijlage is de „justification note“ waarin ik moet uitleggen waarom ik dat schijthuisje nou nodig heb. Daar hoort ook een schatting bij van de te verwachten kosten.
De tweede bijlage is de „term of reference“.
Gevraagd wordt te verstrekken
- background information, een historiekje waarin nogmaals de noodzaak van zo’n schijthuisje wordt uiteengezet
- objective en purpose, onderverdeeld in de rubriek „overall objective“ en „purpose“ , de antwoorden zouden mogelijks kunnen zijn – ik moet de aandrift bedwingen om het niet in te vullen – „ontlasting“ en „zonder storende effecten voor de omgeving“
- assumptions en risks, welke risico’s gaan gepaard met de plaatsing van ons huisje, grondverzakking, geurhinder, is er misschien een milieu-effecten rapport nodig ?
- scope of the work, aannemer en/of architect vandoen?
- logistics and timing, onderverdeeld min de rubrieken location, timing, equipment, service, initial expenditure (???) en service costs
- reports, hoe schieten de werken op, functioneert het huisje naar behoren, kan het opgeleverd worden ?
- monitoring en evaluation, het schijthuisje dient regelmatig geevalueerd en als het zijn best niet doet is wellicht een taakgesprek aangewezen.
En dit, luister en val niet omver, is de vereenvoudigde procedure. Ik mag namelijk nog van geluk spreken, wordt me gezegd, dat ik geen „technical agreement“ in te leiden heb, want ja, dat is pas een tijdrovende provedure. Een mens wordt er soms zo moe van
Zouden we dus niet beter een dikke boom opzoeken. Nee, want die is er niet. Hij is omgehakt om er papier van te maken.
(wordt wellicht vervolgd)
Het onderstaand relaas van ons waarnemend Hoofd bewijst dat we dus goed op weg zijn...
PRT Kunduz, Uber Feldpost 64298 Darmstadt, container 5, 17 januari 1391
‚t Zijn droeve tijden als de papieren oorlog woedt. Men weet, Europa is een complexe organisatie en daar hoort, volgens de specialisten van wie ik de expertise geenszins in twijfel durf te trekken, veel en ingewikkeld papierwerk bij. En het moet gezegd, op dat punt kent de missie Eupol wellicht haar gelijke niet.
Als tijdelijk hoofd van onze Kunduz satelliet heb ik me te gelasten met een aantal administratieve en logistieke beslommeringen die nu eenmaal voortvloeien uit dagdagelijkse en noodzakelijke menselijke activiteiten. Zoals daar is „naar de koer gaan“ , Antwerps bargoens voor „naar het toilet gaan“. Tot dusverre gebruikten we daarvoor een nog vrijstaande container – voorzien van toilet uiteraard - maar met het oog de nakende komst van een nieuwe collega die daarin te verblijven heeft diende om evidente redenen snel naar een andere oplossing gezocht. Een dixi dus, en nee dat is niet de muziekstijl van dixieland. Een dixi is een schijthuisje, een plastic hokje met daarin een chemisch toiletje. Het kamp staat er vol van, allemaal eigendom van de firma ECOLO die in het kamp het monopolie heeft van alles wat met schoonmaak, vuile was en dus ook schijthuisjes te maken heeft. Tussen haakjes, de firma verdient er een klein fortuin aan, waarom ben ik zelf niet op dat idee gekomen.
Als goede huisvader, bekommerd om het welzijn van de pis- en darmkanalen van zijn kroost, laat ik bijgevolg zo’n schijthuisje plaatsen. De firma komt het wekelijks onderhouden maar of ik daarvoor een klein standaardcontractje wil onderschrijven. Even aan het hoofdkwartier in Kabul melden. Jongens, wij hebben hier een schijthuisje laten plaatsen, kan ik dat contractje tekenen zodat jullie gefactureerd kunnen worden. Hoepekee, alles in orde. Niet dus, niet in orde.
Ik krijg een mailtje terug waarin staat dat ik zomaar geen schijthuisjes te placeren heb. Men heeft weliswaar begrip voor het urgente karakter, daar niet van, maar procedures zijn uitgevonden om te worden gevolgd, nietwaar. In dit geval komt het erop neer dat ik mijn schijthuisje moet indienen als een te financieren project.
Ik denk bij mezelf, nou, dat is een misverstand. Even rechtzetten. Mailtje terug waarin ik uiteenzet dat het hier niet gaat om een grootschalig en geldverslindend project – het ding verslindt alleen stront – maar om een nietig hokje in kunststof dat tegen een bescheiden vergoeding wordt leegezogen. Wellicht kan dat geregeld worden met een eenvoudige facturatie. Als ik daarvoor nu groen licht krijg is dat zo gepiept.
Nee, niet zo gepiept. Want er moet een tender procedure gevolgd worden, een aanbesteding zeg maar. Mailtje terug. Buiten ECOLO is er hier geen enkele firma op dit vlak operationeel in Kunduz hoor. Kan het niet wat simpeler ?
Nog dezelfde dag bezorgt de mailduif het antwoord. Drie formulieren zijn nodig : een „routing slip tender initiation“, een „justification note“ en, last but not least „ een „terms of reference“, bestaande uit zeven rubrieken. Men zou voor minder het vliegend schijt in vijfenzeventig kleuren krijgen.
18 mailtjes verder, geef ik me gewonnen. Even een blik werpen op die formulieren en, laten we beginnen met het basisdocument de „routing slip tender initiation“. Dat begint met de rubriek „requesting department“, de aanvrager dus, nou dat zijn wij. Vervolgens passeert die aanvraag het departement logistiek, die potentiele geregistreerde kandidaat-leveranciers moet suggereren. Daarna het departement veiligheid, ondermeer om na te gaan of mijn schijthuisje aan bijzondere technische vereisten dient te beantwoorden. Dan komt finance aan de beurt om de budgetlijn te bepalen. Moet geverifieerd en geviseerd worden door CoA en A/Homs, en waar dat voor staat heb ik nog niet achterhaald. Voorts gaat het naar procurement, die moeten nagaan of wel alle nodige stukken zijn gevoegd. Het komt dan terecht bij de Head of Mission die zijn fiat moet geven, waarna het document wordt geregistreerd, gescand en gearchiveerd. Tenslotte gaat het terug naar procurement die het opslaat in een database en een tender dossier opmaakt.
Maar zoals de term „initiation“ doet vermoeden, is dit het begin. Het document dient inderdaad nog vergezeld van twee bijlagen.
Een eerste bijlage is de „justification note“ waarin ik moet uitleggen waarom ik dat schijthuisje nou nodig heb. Daar hoort ook een schatting bij van de te verwachten kosten.
De tweede bijlage is de „term of reference“.
Gevraagd wordt te verstrekken
- background information, een historiekje waarin nogmaals de noodzaak van zo’n schijthuisje wordt uiteengezet
- objective en purpose, onderverdeeld in de rubriek „overall objective“ en „purpose“ , de antwoorden zouden mogelijks kunnen zijn – ik moet de aandrift bedwingen om het niet in te vullen – „ontlasting“ en „zonder storende effecten voor de omgeving“
- assumptions en risks, welke risico’s gaan gepaard met de plaatsing van ons huisje, grondverzakking, geurhinder, is er misschien een milieu-effecten rapport nodig ?
- scope of the work, aannemer en/of architect vandoen?
- logistics and timing, onderverdeeld min de rubrieken location, timing, equipment, service, initial expenditure (???) en service costs
- reports, hoe schieten de werken op, functioneert het huisje naar behoren, kan het opgeleverd worden ?
- monitoring en evaluation, het schijthuisje dient regelmatig geevalueerd en als het zijn best niet doet is wellicht een taakgesprek aangewezen.
En dit, luister en val niet omver, is de vereenvoudigde procedure. Ik mag namelijk nog van geluk spreken, wordt me gezegd, dat ik geen „technical agreement“ in te leiden heb, want ja, dat is pas een tijdrovende provedure. Een mens wordt er soms zo moe van
Zouden we dus niet beter een dikke boom opzoeken. Nee, want die is er niet. Hij is omgehakt om er papier van te maken.
(wordt wellicht vervolgd)
Lekker Verder
Na terugkeer in Kunduz blij verrast met het doortrekken van een draadloos internet netwerk apparaat in onze Eupol-Strasse, de containers waar we leven. Internet dus, en nog redelijk snel ook, in mijn warme container met een alcoholvrij Duits biertje.....
Lekker verder gegaan met de klussen die gedaan moeten worden. Elke dag de security-intel analyseren en indien nodig de planning aanpassen.
Er wordt steeds vaker een beroep gedaan op onze technische competenties. De peperdure Benzen zijn uitgerust met allerlei elektrische onnodigheid. Stoelen, spiegels, deuren worden allemaal HighTec bediend en krijgen gewoon storing door stof en vuil. Een boomlange collega heeft al een moeilijk moment gekend toen zijn stoel zonder hulp of aanwijzingen spontaan naar voren ging en hij minutenlang klemvast kwam te zitten tussen stoel en dashboard. Deze missie heeft onverwachte risico’s! Mocht de Mercedes fabriek niet meer weten hoe het moet; in een garagebox in ‘s-Gravendeel staat een oerdegelijk modelletje uit ’78 waar alles handmatig al vier-en-dertig jaar trouwe dienst doet.
Ook al stiekem met mijn volgende verlof bezig. Omdat we geen dienstpaspoort hebben gekregen wordt het lastig sommige landen in te komen met grote Afghanistan visa’s. Heb begrepen dat de komende club wel een dienstpaspoort krijgt en dat is een verstandige keus.
Lekker verder gegaan met de klussen die gedaan moeten worden. Elke dag de security-intel analyseren en indien nodig de planning aanpassen.
Er wordt steeds vaker een beroep gedaan op onze technische competenties. De peperdure Benzen zijn uitgerust met allerlei elektrische onnodigheid. Stoelen, spiegels, deuren worden allemaal HighTec bediend en krijgen gewoon storing door stof en vuil. Een boomlange collega heeft al een moeilijk moment gekend toen zijn stoel zonder hulp of aanwijzingen spontaan naar voren ging en hij minutenlang klemvast kwam te zitten tussen stoel en dashboard. Deze missie heeft onverwachte risico’s! Mocht de Mercedes fabriek niet meer weten hoe het moet; in een garagebox in ‘s-Gravendeel staat een oerdegelijk modelletje uit ’78 waar alles handmatig al vier-en-dertig jaar trouwe dienst doet.
Ook al stiekem met mijn volgende verlof bezig. Omdat we geen dienstpaspoort hebben gekregen wordt het lastig sommige landen in te komen met grote Afghanistan visa’s. Heb begrepen dat de komende club wel een dienstpaspoort krijgt en dat is een verstandige keus.
dinsdag 17 januari 2012
geslaagde poging
Vanochtend geslaagd in de derde poging Kunduz te bereiken. Mooi open weer, vijf graden, schone lucht. Heerlijk. Hartelijk welkom door de collega’s. En twee gelukkige collega’s die een kleine week aan het proberen waren richting Kabul te vliegen om op verlof te gaan.
M’n Chineese Yamaha heeft het ook overleefd.
M’n Chineese Yamaha heeft het ook overleefd.
maandag 16 januari 2012
Kala Namak
Er wordt in Afghanistan ook zout gedolven. Zogenaamd zwart zout of Kala Namak. Het wordt gebruikt in de Indiase keuken en schijnt een aparte smaak te hebben vanwege het hoge zwavelgehalte. Het is ook in Nederland te koop en wordt verkocht voor ongeveer vijftig euro de kilo.
Ga hier maar niet vertellen dat we het in Nederland ook niet makkelijk hebben en dat de honderd-zestig-duizend ton zout die elk jaar klaar ligt om (op de) weg te gooien soms te weinig is.
Ga hier maar niet vertellen dat we het in Nederland ook niet makkelijk hebben en dat de honderd-zestig-duizend ton zout die elk jaar klaar ligt om (op de) weg te gooien soms te weinig is.
zaterdag 14 januari 2012
While My Guitar Gently......
Afgelopen donderdag me op het manifest laten zetten voor zondag, de eerste mogelijkheid om richting Kunduz te gaan.
De afgelopen dagen in Kabul gebruikt om de administratieve voorbereiding voor de cursus , volgende maand, af te ronden. Vanochtend als afsluiting ook de financiën geregeld.
Gisteren en vanochtend nog wat boodschappen gedaan op een kamp bij het vliegveld voor de collega’s in Kunduz.
In de afgelopen weken is er een gitaarzaak geopend en ik kan me niet bedwingen. Voor weinig koop ik een orgineel Chinese Yamaha.
Terwijl ik nog over de prijs aan het onderhandelen ben slaat het weer om en begint het stevig te sneeuwen. We krijgen het bericht dat er niet meer gevlogen wordt en dat het er voor morgen niet best uitziet.
Weet niet hoe lang het gaat duren maar heb in ieder geval een gitaar bij me.....
vrijdag 13 januari 2012
Pesjawar
Omdat er niet geland kon worden in Kabul vanwege de enorme smog en er te weinig brandstof was om terug te vliegen naar Dubai vlogen we door naar Pesjawar, Pakistan. Stad van de Bloemen, in TwaalfHonderdVijfenZeventig bezocht door Marco Polo. En de afgelopen jaren met enige regelmaat decor geweest van wat aanslagen, allemaal gratis te vinden op Internet.
Een paar uur aan de grond gestaan zonder elektriciteit, geen luchtverversing dus en zonder het vliegtuig te mogen verlaten.
Leuk om te zien hoe medepassagiers erg irritant gaan worden. Vervelend om te merken dat ze daarbij ook erg gaan ruiken, ontroerend om te zien hoe, door veel make-up jong gemaakte stewardessen, erg oud worden en tien centimeter te weinig beenruimte een halve meter wordt. En dat allemaal in een paar uurtjes extra voor hetzelfde geld.
donderdag 12 januari 2012
@WJMarkwat geniet ervan en blaas wat warme wind deze kant op! #LiveIsWonderFull
@WJMarkwat haha nee heel toevallig gewoon in vlissingen! Have fun!
@WJMarkwat vind het erg jammer je niet meer gezien en gesproken te hebben :-( goede reis!! Ik blijf je volgen!!
Zo, en nu kunnen wij kerst vieren ! #daddyisback http://pic.twitter.com/HKDCCBwA
@WJMarkwat haha nee heel toevallig gewoon in vlissingen! Have fun!
@WJMarkwat vind het erg jammer je niet meer gezien en gesproken te hebben :-( goede reis!! Ik blijf je volgen!!
Zo, en nu kunnen wij kerst vieren ! #daddyisback http://pic.twitter.com/HKDCCBwA
woensdag 11 januari 2012
Retour
Genoten van een paar weekjes thuis. Nu toch wel weer heel veel zin om terug te gaan.
Gisteren een fijn gesprek gehad onze Nationale Belastingdienst. Brave burger als ik ben had ik op mijn aangifte 2010 netjes aan gevinkt dat ik een VN toelage had ontvangen. Niet wetende dat er dan geen voorlopige teruggave wordt gedaan en ze zich aan het wettelijke termijn van DRIE jaren mogen houden.
Drie medewerkers van de dienst hebben me niet kunnen uitleggen wat de logica hiervan is. Wel konden ze me vertellen dat er geen beroepsmogelijkheid was. Gelukkig hadden ze wel begrip voor het stukje burgerlijke ongehoorzaamheid om in de toekomst de niet belaste toelage niet meer te vermelden.
Dus voor de mensen die er mee te maken gaan krijgen....doe er je voordeel mee.
Gisteren een fijn gesprek gehad onze Nationale Belastingdienst. Brave burger als ik ben had ik op mijn aangifte 2010 netjes aan gevinkt dat ik een VN toelage had ontvangen. Niet wetende dat er dan geen voorlopige teruggave wordt gedaan en ze zich aan het wettelijke termijn van DRIE jaren mogen houden.
Drie medewerkers van de dienst hebben me niet kunnen uitleggen wat de logica hiervan is. Wel konden ze me vertellen dat er geen beroepsmogelijkheid was. Gelukkig hadden ze wel begrip voor het stukje burgerlijke ongehoorzaamheid om in de toekomst de niet belaste toelage niet meer te vermelden.
Dus voor de mensen die er mee te maken gaan krijgen....doe er je voordeel mee.
Abonneren op:
Reacties (Atom)