Lunch

De lente laat weer even op zich wachten. Zondagnacht is er voor de zoveelste keer een behoorlijk pak sneeuw gevallen. Voordeel; in Kunduz zijn geen files en paniekberichten dat het een beetje koud is! En vanwege de grote voorraad sneeuw in de bergen wordt er een goede oogst verwacht.
Vanochtend onderweg geweest met een paar Nederlandse journalisten en aan het eind van de ochtend de belofte ingelost om bij één van de politiechefs te komen eten. De begrippen gastvrijheid en gastheerschap worden in Afghanistan met een hoofdletter geschreven. We werden getrakteerd op geroosterd schapenvlees, Afghaanse rijst, vanwege het seizoen vers gebakken vis, lekker brood en vers fruit. Het viel onze gastheren op dat je Nederlanders stil kan krijgen als je ze aan het eten zet. Indrukwekkende jeugdverhalen gehoord over hoe je als zestienjarige Afghaanse schooljongen de Russische oorlog in loopt en daar niet meer uit komt.
En dat alles terwijl je in een yoga houding zit die niet geoefend is in het opwerkingstraject en binnen enkele seconden kramp oplevert in spieren waarvan je het bestaan compleet onbekend was.
Ik denk dat we de afgelopen maanden een goede basis hebben gelegd om op door te werken. We zijn welkom en voelen ons gewaardeerd door onze counterparts. Een beste basis om de komende jaren op door te bouwen.