Geld

Voordat ik verder schrijf wil ik de lezer eerst vertellen dat ik hier vrijwillig zit, gezond ben en absoluut niet zielig. Ik heb nog steeds een paar kilo overgewicht, mijn hypotheek wordt elke maand trouw betaald en ik sta niet bekend bij het Bureau Krediet Registratie. Nederlandse politiemensen die worden uitgezonden naar het buitenland vallen onder de Regeling Vredesmissies Politie. Een lijvig documentje met allerlei rechten, plichten en niet onbelangrijk een afkoopsom extra werkdruk, overwerk en onregelmatigheid. Geld dus. Om dit geld te krijgen moet het MinV&J een besluit opmaken en naar je korps opsturen, het korps betaald uit en kan het terugdeclareren, voorschieten dus. Nou zijn er wereldwijd misschien een hondertal politiemensen uitgezonden en het lijkt me geen monnikenwerk om dit te coordineren. Na mijn eerste maand in de missie bleek dat de ambtelijke molens langzaam draaien en dat het bewuste documentje, half A-4’tje groot, iets meer werk nodig had. Kan gebeuren. Ook de tweede maand was het de dames heren kantoor-tijgers nog niet gelukt het besluitje uit de printer te krijgen. Goed werk heeft nu eenmaal tijd nodig. Januari en Februari verstreken terwijl ik nog steeds zonder besluit in Afghanistan zat en niet op mijn werk in Nederland, onwettig afwezig in feite. Ook in Maart lukte het mijn collega ambtenaren in Den Haag niet om de tekst goed op papier te krijgen terwijl ik toch dagdagelijks mijn Afghaanse collega’s probeerde duidelijk te maken dat administratieve afhandelingen goed en secuur moeten worden uitgevoerd maar niet onnodig veel tijd in beslag mogen nemen. In April was het lek boven en kreeg ik met terugwerkende kracht het bedrag in éénmaal uitbetaald. Een behoorlijk bedrag dat niet ongemerkt het oog van een enthousiaste collega van de salarisadministratie voorbijging. Het bedrag werd bruto tot de laatste cent uitgerekend en met een loonheffing van 120% netto uitgekeerd. En, nee, ja, nou, misschien dat er een foute berekening was uitgevoerd maar helaas dat kon niet meer door de salarisadministratie worden teruggedraaid en zou volgend jaar met de belastingdienst moeten worden uitgevochten. Positief dus dat het besluit was verstuurd met een negatief saldo als resultaat. In Mei was de pret weer over en kreeg ik nog maar de helft uitbetaald. Na oeverloos heen en weer gemail kwamen we tot de kern van het probleem. In 2010 had ik ook al toelage gekregen en een idioot had op eigen initatief mijn betaling stopgezet. En, ja, nee, nou, ja wie kon er nou weten dat ik in Afghanistan zat en oh, ja, nee, ok in 2010 zat je in Sudan en ja, nee, nou oh, uh omdat het was stopgezet was er ook geen besluit meer en die moest toch echt van het Ministerie afkomen, zonder dit besluit kon echt niemand binnen de salarisadministratie iets voor me betekenen. Wederom mijn netwerk getracht te mobiliseren en inderdaad vandaag kreeg ik het volgende schrijven: “Geachte Korpschef, Graag wil ik u over het volgende informeren. De heer W.J.Markwat is voor een periode van 16 november 2011 tot en met 16 november 2012 uitgezonden naar Afghanistan om daar voor een periode van 6 maanden aan de European Union Police Mission in Afghanistan (EUPOL) deel te nemen. Ik stel u derhalve voor om de heer Van Buuren buitengewoon verlof met behoud van bezoldiging te verlenen etc., etc., etc,.........” Hoop dat vier maanden genoeg is om mijn vertrouwen in de Nederlandse ambtenarij weer zover te laten groeien om hier niet na einde missie assiel aan te vragen.