brief aan Mona

Lieve Mona,
zoals het hoort te gaan in moderne (semi) militaire missies zijn er heel veel kantoor-, keuken-, staf- etc. jongens en meisjes soldaten nodig om de buitenwerk soldaten op gang te krijgen en te houden. Allemaal brood nodig voor de logistieke en andere ondersteuning. Nu zijn wij geen militaire soldaten en hebben eigenlijk geen logistieke en andere ondersteuning in ons team dus zijn we afhankelijk en gelukkig met de hulp die we op vele manieren van deze mensen krijgen.
Zoals mogelijk bekend zitten we hier met zijn allen op een Duits kamp en daarbij hoort onder andere een Duitse radiokamer met dito personeel. Grundlich en zakelijk.
Met deze mensen hebben we dagelijks contact bij het verlaten van het kamp voor het afleveren van de nodige formulieren en, officieel, geven zij hun goedkeuring om het kamp te verlaten of niet. Allemaal heel logisch en professioneel. En bijna zonder uitzondering heel vriendelijk. Mij persoonlijk lijkt het geen pretje om vier tot zes maanden tussen de hesco’s te zitten en het kamp niet af te kunnen of mogen en in kan me heel goed voorstellen dat het risico van een humeur dipje op de loer gaat liggen. Zoals gezegd de meeste Duitse radiokamer collega’s zijn vriendelijk en houden hun dipje voor ons goed verborgen.
Er is echter één uitzondering. Een type Helga, dus laat ik ze zo maar ook noemen. Bij mijn eerste ontmoeting melde ik me netjes bij de radiokamer en wachtte beleefd mijn beurt af in de hoop haar goedkeuring te krijgen over mijn formulieren die ze zonder een reactie op mijn echt wel vriendelijke Duitse ochtendgroet vanachter een Haya Maij-Weggen bril en achter haar bureau aan een kritisch onderzoek onderworp. Genadeloos werd ik gewezen op een verkeerde datum-tijdgroep omdat dit NATO standaard moest zijn en ik gewoon 3 december had omschreven als 3 december. In de hoop haar te kunnen verleiden mijn onvergetelijk fout ingevulde formulier niet naar de prullenbak te laten verdwijnen bedankte ik in mijn beste Duits haar voor deze goede en belangrijke feedback. Zonder resultaat; ik kon mijn administratieve huiswerk gewoon weer over gaan doen.
Omdat ik in de loop van de volgende maanden er achter kwam dat een “Gute Morgen..” nooit beantwoord werd, de formulieren bij het aanbieden steeds harder uit je hand werden getrokken, slimmere collega’s altijd wel een smoes hadden om niet de auto uit te stappen om zich geestelijk te laten geselen, mijn radio-calls wel erg hard werden beantwoord (of helemaal niet) en mij is verteld dat de maandelijkse periode van een vrouw echt geen drie maanden duurt bedacht ik in een onbezonnen moment dat het tijd was om het ijs te breken. Omdat haar ochtend ritueel elke dag hetzelfde is zou de timing een makkie zijn op het moment dat ze me de papieren uit de hand zou trekken. En inderdaad op het moment dat ze met volle kracht de chagerijnige ruk aan mijn formulieren gaf hield ik ook vast.
De blik die ik kreeg op het moment dat we alle twee met de helft van mijn examenstuk in de hand stonden verstoord nog steeds mijn nachtrust. Een mens maakt fouten. Aan de poging mijn reserve copy met een glimlach aan te bieden ben ik niet eens meer begonnen. Haar slechte humeur was definitief doorgeslagen in haat.

Vanochtend was ik weer het haasje en liep zwetend haar territorium in. Zoals altijd had ze het druk maar nu met een nieuwe radio-collega. Ik begreep dat ze bezig is aan haar laatste missiedagen.
Om niet getraumatiseerd terug te keren naar Nederland lijkt me het voor mijn verwerkingsproces goed om het positief met haar af te sluiten.

Lieve Mona, hoe moet ik dit doen?