Laatste weken weinig geschreven. Dagen vliegen voorbij en realiseer me eigenlijk niet dat ik al in m’n zesde maand zit. Een jaar Kunduz is te kort.
In de discussie wat en welke zin een missie heeft worden zelden interessante zaken gemeld en als mediavolk er iets overschrijft worden er onder protest prijzen voor gegeven. Dramatisch Nederlands dat de ruzie dan niet gaat over de zakelijke inhoud maar wie het verhaaltje verzonnen heeft. Mij maakt het niet uit wie welke veer in wiens kont geduwd wordt. Het zal wel.
Voor mij gaan de prijzen naar de politieagenten in Kunduz die 24/7 shifts draaien, nu temperaturen oplopen tot over de dertig graden eindelijk hun winterkleding krijgen en hun best doen in de klas wakker te blijven na een nachtdienst.
En naar hun commandanten die ‘s-nachts voorop gaan, gevolgd door nog geen twintig agenten, en vijftien zware criminelen en potentiële suiciders van hun bed halen zonder dat er één schot gelost wordt.
En naar de vrouwelijk agenten die alleen ongewapend als eerste naar binnen gaan bij een house-search.
Zonder ruzie over wie zijn succes het nu eigenlijk is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten