Puzzel

Alweer dik op weg in mijn vierde week. De tijd vliegt. Een prachtige ervaring. Ik heb nog geen moment willen missen en heb de illusie elke dag een stukje van de puzzel die Afghanistan heet bij te kunnen leggen, met de wetenschap dat het nooit af zal zijn. De diversiteit binnen de internationale groep collega’s is groot. Veel nationaliteiten, militairen, burgers, ambtenaren, contracters met allemaal hun eigen belangen, ideeën, culturen, werkwijze en, heel vaak, erg vreemde gewoontes. En dat is mooi.
Buiten de poort een nog groter mozaïek van families, stammen, clans en etniciteit. Heerlijk om uit de comfortabele (schijn)veiligheid van onze westerse cultuur getrokken te zijn en geconfronteerd te worden met je eigen beperkingen en denkwijze.
En terwijl ik dit schrijf ben ik blij met de veiligheid die om ons heen is opgebouwd. Het materiaal is goed, de veiligheidsprocedures zijn strak en ik werk met een groep collega’s die elkaar scherp houden en aanspreken op dreigende routine en deze feedback ook waarderen en accepteren.
De Afghaanse collega’s zijn vriendelijk en gastvrij. Elke ontmoeting begint met een welkom waarbij Allah bedankt wordt voor je goede gezondheid en veilige aankomst. Iets wat bij ons zo vanzelfsprekend is dat we het er maar niet over hebben. Daarna wordt er alles aangedaan om het je maar zo goed en comfortabel mogelijk te maken. Belangrijke rituelen die eerst met geduld afgehandeld moeten worden voordat er succesvol zaken gedaan kunnen worden.
En terwijl ik de mooie contacten en vriendelijke mensen koester ontploft er een IED op een plaats die ik ken en vallen er slachtoffers. Een puzzelstukje waar ik me bewust van ben, nooit op de goede plek zal kunnen leggen, maar wel heel erg Afghanistan is.