Op de terugweg naar Nederland mijn tijd gedood met het kijken naar een goed film, persoonlijk aangeraden door een goede MMA fighter. Warrior. Zonder dat iemand het zag even lekker zitten huilen. Mooi.
Op Schiphol wordt ik opgewacht door een hele mooie vrouw. Bij toeval sta ik naast Peter Aerts op zijn koffers te wachten. Als ik achter de ruit die hele mooie vrouw zie staan en Peter vergelijk met de hele goede fighter die uit deze vrouw geboren is denk ik; Peter je bent een Watje!
woensdag 28 december 2011
Bevoorrecht
Ondanks de herdenking van de Russiche inval, volgens mij 1979, en de daarbij horende ThreatWarnings, vanmiddag volgens schema gevlogen.
Mooie stress als er in de volle vertrek hal van Kabul International alleen in vloeiend Dari berichten geroepen worden waar ook mijn Finse en Canadese collega’s geen Afghaanse chocolade van konden maken. Vervolgens gaan er vier gates tegelijk open en worden de vliegtuigkaartenknippers kompleet onder de voet gelopen door de massa die, voor mij nog steeds onbekende reden, heel erg veel haast hebben. De duw partij is niet echt bevorderlijk voor hun toch al niet overdreven klantgerichtheid en het blijft dus voor mij een raadsel welke gate ik moet nemen. Omdat het logo van het dichts bijstaande vliegtuig het meeste leek op het logo van mijn boardingpas heb ik me daar maar gemeld en dit bleek een goede keuze.
Bij donker aangekomen in Dubai en me in Dubai Marine af laten zetten met een taxi. Ook bij donker een heel indrukwekkende stad. Grote, groter en grootste gebouwen en apart gebouwd. Heerlijk weer, zeebriesje, mooie terrassen aan het water, prima eten en vriendelijke mensen. En nog even mijn lieve dochter aan de telefoon gehad. Life is Wonderful.
Gisteravond in Kabul nog een mooi gesprek gehad met een collega waarbij we tot de conclusie kwamen dat we bevoorrechte mensen zijn om deze ervaringen te mogen meemaken.
Met dit bevoorrechte gevoel ben ik nu op verlof en op weg naar huis.
Dubai,
Mooie stress als er in de volle vertrek hal van Kabul International alleen in vloeiend Dari berichten geroepen worden waar ook mijn Finse en Canadese collega’s geen Afghaanse chocolade van konden maken. Vervolgens gaan er vier gates tegelijk open en worden de vliegtuigkaartenknippers kompleet onder de voet gelopen door de massa die, voor mij nog steeds onbekende reden, heel erg veel haast hebben. De duw partij is niet echt bevorderlijk voor hun toch al niet overdreven klantgerichtheid en het blijft dus voor mij een raadsel welke gate ik moet nemen. Omdat het logo van het dichts bijstaande vliegtuig het meeste leek op het logo van mijn boardingpas heb ik me daar maar gemeld en dit bleek een goede keuze.
Bij donker aangekomen in Dubai en me in Dubai Marine af laten zetten met een taxi. Ook bij donker een heel indrukwekkende stad. Grote, groter en grootste gebouwen en apart gebouwd. Heerlijk weer, zeebriesje, mooie terrassen aan het water, prima eten en vriendelijke mensen. En nog even mijn lieve dochter aan de telefoon gehad. Life is Wonderful.
Gisteravond in Kabul nog een mooi gesprek gehad met een collega waarbij we tot de conclusie kwamen dat we bevoorrechte mensen zijn om deze ervaringen te mogen meemaken.
Met dit bevoorrechte gevoel ben ik nu op verlof en op weg naar huis.
Dubai,
maandag 26 december 2011
Verlof
Morgen vlieg ik richting Schiphol. Blijf een nachtje over in Dubai. Ben benieuwd naar Dubai en verheug me op een paar dagen bij mijn lieverds thuis.....
ps; Lees net dat dit blog al >1600 pageviews heeft genoten....de 2000e krijgt een orginele Real Afgha Copy Victorinox, Dive watch
zondag 25 december 2011
Wilbert Van BommelWillem Markwat
haha even randinfo, je had de eerste prijs bij de loterij met de barkaarten, maar bij afwezigheid ben je een zippo, shampofles en een thermo beker misgelopen. fijne kerst!
haha even randinfo, je had de eerste prijs bij de loterij met de barkaarten, maar bij afwezigheid ben je een zippo, shampofles en een thermo beker misgelopen. fijne kerst!
MerryChristmas
Kerstavond op JalalabadRoad. Ik ben uitgenodigd voor een Christmas Eve Happening en ben samen met een collega OnRoute, het is koud, donker en er hangt een dikke smok veroorzaakt door het verbranden van gedroogde stront, slechte brandstof en alles wat nog meer brand en verstookt wordt. Op elke kruising een kudde jongetjes die de keuze hebben om met een vieze doek je ramen iets minder vuil te maken en hiervoor een paar centen te verdienen of Tea-Boy te worden. Ze weten dat onze ramen niet open kunnen en we nooit deuren openen dus klimmen ze op de motorkap en hangen in een trosje aan het reservewiel en maken het op hun manier leuk op de avond dat hun minder populaire profeet een paar jaar geleden werd geboren.
Als we arriveren is de feestruimte al aangekleed en krijg ik van een grote Amerikaan, natuurlijk met rode kerstmuts, een stevige Gin in een grote groene kartonnen StrarBucks beker in mijn handen geduwd. Het smaakt goed maar ik voel gelijk dat de alcoholvrije weken in Kunduz, we zijn solidair met de Nederlandse jongens en meisjes soldaten, zijn werk heeft gedaan. Terwijl mijn duivel op mijn linker schouder “Lekker, Meer, Meer” roept, wint mijn engel op de rechterschouder en laat ik het bij deze ene.
Naast de Lobster, wordt niet gegeten door deze groep internationale Culinaire barbaren, loopt de avond zoals ik gedacht had. De equivalent van onze pedofiele goedheiligman verschijnt ten tonele wat voor mij het teken is te vertrekken. Dat lukt nog niet helemaal weerstandloos want mijn vrijgezelle collega denkt dat hij indruk maakt op een Canadese Suomi worstelaarster en heeft niet in de gaten dat zij honderd procent gay is, hij bovendien de leeftijd heeft van haar vader, zijn dikke pens zeker geen indruk maakt en zijn scheiding weliswaar in het midden zit maar wel heel erg breed is. Geluk voor hem; hij mag terug rijden.
Het is stil geworden op JalalabadRoad en de jochies zijn vertrokken.
ChristmasDay en BoxingDay zijn vrije dagen en kan ik niet verder met mijn voorbereiding van de cursus.
Dinsdagmiddag vlieg ik en heb alleen de dinsdag ochtend nog tijd om mijn zaken te regelen. Weet niet hoe het feestprogramma van mijn kantoorcollega’s er tijdens hun kerstreces uit ziet maar hoop dat hun duiveltje gewonnen heeft en dat ze veel groene StarBuckbekers hebben geleegd.
Ik verheug me erop om dinsdag vroeg op het HQ te zijn en overal heel hard “MerryChristmas!” te schreeuwen.
Als we arriveren is de feestruimte al aangekleed en krijg ik van een grote Amerikaan, natuurlijk met rode kerstmuts, een stevige Gin in een grote groene kartonnen StrarBucks beker in mijn handen geduwd. Het smaakt goed maar ik voel gelijk dat de alcoholvrije weken in Kunduz, we zijn solidair met de Nederlandse jongens en meisjes soldaten, zijn werk heeft gedaan. Terwijl mijn duivel op mijn linker schouder “Lekker, Meer, Meer” roept, wint mijn engel op de rechterschouder en laat ik het bij deze ene.
Naast de Lobster, wordt niet gegeten door deze groep internationale Culinaire barbaren, loopt de avond zoals ik gedacht had. De equivalent van onze pedofiele goedheiligman verschijnt ten tonele wat voor mij het teken is te vertrekken. Dat lukt nog niet helemaal weerstandloos want mijn vrijgezelle collega denkt dat hij indruk maakt op een Canadese Suomi worstelaarster en heeft niet in de gaten dat zij honderd procent gay is, hij bovendien de leeftijd heeft van haar vader, zijn dikke pens zeker geen indruk maakt en zijn scheiding weliswaar in het midden zit maar wel heel erg breed is. Geluk voor hem; hij mag terug rijden.
Het is stil geworden op JalalabadRoad en de jochies zijn vertrokken.
ChristmasDay en BoxingDay zijn vrije dagen en kan ik niet verder met mijn voorbereiding van de cursus.
Dinsdagmiddag vlieg ik en heb alleen de dinsdag ochtend nog tijd om mijn zaken te regelen. Weet niet hoe het feestprogramma van mijn kantoorcollega’s er tijdens hun kerstreces uit ziet maar hoop dat hun duiveltje gewonnen heeft en dat ze veel groene StarBuckbekers hebben geleegd.
Ik verheug me erop om dinsdag vroeg op het HQ te zijn en overal heel hard “MerryChristmas!” te schreeuwen.
zaterdag 24 december 2011
Sharifullah Sahak
@sharifsahak
Local warlord forcing father of a nine years old girl to give this girl to him to marry with 50 years old man ells fathers will be killed
@sharifsahak
Local warlord forcing father of a nine years old girl to give this girl to him to marry with 50 years old man ells fathers will be killed
Nadine
De afgelopen dagen verdienstelijk proberen te maken op het HQ om de papierwinkel in orde te krijgen om over een maand met een nieuwe cursus te starten. Simpele dingen moeilijk maken blijft een sterke ontwikkelde competentie in missies. Maar de collega's zijn aardig en vertellen je heel vriendelijk dat wat ik redelijk simpel acht nou eenmaal lang tijd nodig heeft.
Gisteravond een blij mailtje ontvangen van Cheaptickets.nl met de vrolijke mededeling dat er een wijziging in mijn geplande reisschema gemaakt was en of ik even het mailtje wou beantwoorden voor akkoord.... Als ik aan een wijziging in een reisschema denk heb ik een beeld voor me dat we niet bij de Esso maar bij de Shell gaan plassen en niet dat er een hele vlucht geskipt is! De vlucht van Kabul naar Istanbul was wegens onduidelijke redenen gekrompen tot verdwijning maar ik kon wel gebruik maken van de geplande (en ook dik betaalde) vlucht van Istanbul naar Amsterdam. Dan heb je in ieder geval wat. Vervolgens het drama van mailwisselingen met een automatische mail beantwoorder, telefoonnummers die vanuit Afghanistan onbereikbaar zijn en na het lezen van de algemene voorwaarden erachter komen dat je zelf verantwoordelijk (en financieel aansprakelijk) bent voor je aansluiting in Istanbul!
Gelukkig dat er Twitter is waar je dan even je gal kan spugen over dit knakmomentje. Het helpt niets maar is wel lekker.
Na een onrustige nacht waarbij grote hoeveelheden vliegticketsboeren erg vervelend aan hun eind kwamen vanochtend een schat van cheaptickets.nl aan de telefoon gekregen.
In no-time alles op een rijtje gezet en mijn geld terug. Nadine, bedankt. Je hebt niet alleen mijn verlof gered maar ook voorkomen dat je baas een vervelend eindejaar heeft.
Ik zeg: Directie cheaptickets.nl; stoppen met domme mailtjes, zorg dat er een fatsoenlijke en bereikbare helpdesk is en Nadine loonsverhoging geven en 14e maand uitkeren!
Gisteravond een blij mailtje ontvangen van Cheaptickets.nl met de vrolijke mededeling dat er een wijziging in mijn geplande reisschema gemaakt was en of ik even het mailtje wou beantwoorden voor akkoord.... Als ik aan een wijziging in een reisschema denk heb ik een beeld voor me dat we niet bij de Esso maar bij de Shell gaan plassen en niet dat er een hele vlucht geskipt is! De vlucht van Kabul naar Istanbul was wegens onduidelijke redenen gekrompen tot verdwijning maar ik kon wel gebruik maken van de geplande (en ook dik betaalde) vlucht van Istanbul naar Amsterdam. Dan heb je in ieder geval wat. Vervolgens het drama van mailwisselingen met een automatische mail beantwoorder, telefoonnummers die vanuit Afghanistan onbereikbaar zijn en na het lezen van de algemene voorwaarden erachter komen dat je zelf verantwoordelijk (en financieel aansprakelijk) bent voor je aansluiting in Istanbul!
Gelukkig dat er Twitter is waar je dan even je gal kan spugen over dit knakmomentje. Het helpt niets maar is wel lekker.
Na een onrustige nacht waarbij grote hoeveelheden vliegticketsboeren erg vervelend aan hun eind kwamen vanochtend een schat van cheaptickets.nl aan de telefoon gekregen.
In no-time alles op een rijtje gezet en mijn geld terug. Nadine, bedankt. Je hebt niet alleen mijn verlof gered maar ook voorkomen dat je baas een vervelend eindejaar heeft.
Ik zeg: Directie cheaptickets.nl; stoppen met domme mailtjes, zorg dat er een fatsoenlijke en bereikbare helpdesk is en Nadine loonsverhoging geven en 14e maand uitkeren!
vrijdag 23 december 2011
Ready for Christmas Shopping Kabul
Chasing Paco Raban, Coco Channel and F******* Burbery Brit for Woman
dinsdag 20 december 2011
Witvis
Het waarnemend hoofd van ons kleine team is een Belgische onderzoeksrechter. Uiterlijk van Jef Geeraerts, de humor van Jeroen Brouwers en prachtig Antwerps sprekend. Veel ervaring in onderzoeken die vaak de Nederlandse media hebben gehaald. In de korte tijd dat ik met hem gewerkt heb heb ik van hem geleerd dat Duitsers geen smaakpapillen hebben, hij weer een dag “verkloot heeft met het zoeken naar de ballen van een witvis” en hij het gevoel heeft ‘koude pap te moeten vreten”. Dat God niet bestaat wist hij allang maar wie er kinderen bedacht heeft zouden ze moeten hangen. Zijn vrouw en kinderen rijden paard en een stel van deze “klote beesten” verzieken zijn leven en inkomen.Bovendien, ze zijn ook niet te vreten. Trots op het feit dat hij in de Belgische media uit is geroepen tot slechts geklede magistraat. Collega’s die naar Kabul gaan krijgen de opdracht om op het hoofdkwartier bij een Eupol-klerk langs te gaan die zijn mails niet of onvoldoende beantwoord en daar “verdoeme” zo hard met de vuist op tafel te slaan dat het zal buigen.
Afgesproken is dat onze avondbriefing maximaal een half uur duurt. Nadat hij het woord heeft genomen vult hij ruim drie kwartier met haarscherpe analyses over mislukte werkwijzen, bureacratische processen, luie en incapabele lamzakken die de arrogantie hebben zich collega te noemen en corrupte counterparts. Om af te sluiten met een vermanend woord dat de briefing alweer te lang heeft geduurd.
Kortom een man die niet op de wereld is gezet om vrienden te maken en mijn missie nu al geslaagd maakt. Een man met een enorme algemene ontwikkeling, juridisch allesweter, analist pur-sang, geweldig heldere kijk op zijn omgeving en een heel duidelijke visie.
Vanavond hadden we een gesprek over Belgische schrijvers, het Vlaams Belang, Wilders, Fortuijn en Zeeuws-Vlaanderen. Een gesprek met humor waarbij hij tot zijn schrik merkte dat hij stond te lachen. Toen ik richting eetzaal liep hoorde ik hem mompelen “ as ge maar niet denkt dat we vrienden gaan worden.”
Vanavond tot mijn verbazing gezien dat hij een facebook account heeft. Bij het openen van zijn pagina zag ik dat hij één vriend had. Ga hem niet vragen om de tweede te worden. Kansloos.
Afgesproken is dat onze avondbriefing maximaal een half uur duurt. Nadat hij het woord heeft genomen vult hij ruim drie kwartier met haarscherpe analyses over mislukte werkwijzen, bureacratische processen, luie en incapabele lamzakken die de arrogantie hebben zich collega te noemen en corrupte counterparts. Om af te sluiten met een vermanend woord dat de briefing alweer te lang heeft geduurd.
Kortom een man die niet op de wereld is gezet om vrienden te maken en mijn missie nu al geslaagd maakt. Een man met een enorme algemene ontwikkeling, juridisch allesweter, analist pur-sang, geweldig heldere kijk op zijn omgeving en een heel duidelijke visie.
Vanavond hadden we een gesprek over Belgische schrijvers, het Vlaams Belang, Wilders, Fortuijn en Zeeuws-Vlaanderen. Een gesprek met humor waarbij hij tot zijn schrik merkte dat hij stond te lachen. Toen ik richting eetzaal liep hoorde ik hem mompelen “ as ge maar niet denkt dat we vrienden gaan worden.”
Vanavond tot mijn verbazing gezien dat hij een facebook account heeft. Bij het openen van zijn pagina zag ik dat hij één vriend had. Ga hem niet vragen om de tweede te worden. Kansloos.
Information
Dinsdag ochtend. Dagen met mist, kou en laag hangende bewolking, drie mislukte pogingen een paar collega’s op het vliegtuig te zetten. Vannacht heeft het gesneeuwd maar het is droog en er zijn voldoende stukken blauwe hemel in het wolkendek. Ondanks de tijddruk, donderdag moeten ze vanaf Kabul vliegen, is de sfeer goed omdat de vlieg vooruitzichten goed zijn. Op de runway is het personeel druk bezig de sneeuw te verwijderen.
Precies op het juiste tijdstip horen we het vliegtuig cirkelen en de rode vlag wordt op de tower geplaats. Betekenis; er wordt geland. Na een kwartier geronk in de lucht wordt het vervelend stil.
De tower wordt zwaar bewaakt door voormalige oostblok jongens die geen engels spreken. Vanwege het feit dat ze erg zwaar bewapend zijn, erg boos kijken en bepalen wie er met een voertuig het vliegveld op mag heb ik de afgelopen weken erg veel pakjes Marlborro uitgedeeld om vriendjes met hen te worden.
De informatievoorziening is slecht en het TeTraPol, een ingewikkelde portofoon, nummer van de tower is ernstig geheim en heeft nog niemand uit mijn omgeving weten te achterhalen. Ik doe een gok en loop naar de wachtcommandant om toestemming te krijgen de tower op te komen om daar van de Amerikaanse luchtleiding uit eerste hand informatie te krijgen.
De Marlborro heeft geholpen en ik mag naar boven. Via een lastige beklimmimg kom ik in het piepkleine hart van Kunduz Airfield International. Drie Amerikaanse militairen hangen verveeld op het versleten meubilair en openen de te kleine deur die nog maar op een scharnier hangt.
Ik stel mezelf voor, schud de handen en vertel dat ik op zoek ben naar “Information”. Een grote Afro-Amerikaan, type Green-Mile, staat op en zegt met een Johnny Lee Hooker stem: “Sir, I AM THE INFORMATION”. Vervolgens brieft hij me over het verloop van de ochtend en zijn verwachtingen voor de rest van de dag. Er wordt vandaag weer niet gevlogen vanwege de bevroren runway. Ik bedank hem en hij schuift me een briefje in de hand waarop het TeTraPol nummer van de tower staat.
Ik daal weer af en breng het slechte nieuws, de boodschapper wordt deze keer gespaard.
Gelukkig hebben we het telefoonnummer nog.
Precies op het juiste tijdstip horen we het vliegtuig cirkelen en de rode vlag wordt op de tower geplaats. Betekenis; er wordt geland. Na een kwartier geronk in de lucht wordt het vervelend stil.
De tower wordt zwaar bewaakt door voormalige oostblok jongens die geen engels spreken. Vanwege het feit dat ze erg zwaar bewapend zijn, erg boos kijken en bepalen wie er met een voertuig het vliegveld op mag heb ik de afgelopen weken erg veel pakjes Marlborro uitgedeeld om vriendjes met hen te worden.
De informatievoorziening is slecht en het TeTraPol, een ingewikkelde portofoon, nummer van de tower is ernstig geheim en heeft nog niemand uit mijn omgeving weten te achterhalen. Ik doe een gok en loop naar de wachtcommandant om toestemming te krijgen de tower op te komen om daar van de Amerikaanse luchtleiding uit eerste hand informatie te krijgen.
De Marlborro heeft geholpen en ik mag naar boven. Via een lastige beklimmimg kom ik in het piepkleine hart van Kunduz Airfield International. Drie Amerikaanse militairen hangen verveeld op het versleten meubilair en openen de te kleine deur die nog maar op een scharnier hangt.
Ik stel mezelf voor, schud de handen en vertel dat ik op zoek ben naar “Information”. Een grote Afro-Amerikaan, type Green-Mile, staat op en zegt met een Johnny Lee Hooker stem: “Sir, I AM THE INFORMATION”. Vervolgens brieft hij me over het verloop van de ochtend en zijn verwachtingen voor de rest van de dag. Er wordt vandaag weer niet gevlogen vanwege de bevroren runway. Ik bedank hem en hij schuift me een briefje in de hand waarop het TeTraPol nummer van de tower staat.
Ik daal weer af en breng het slechte nieuws, de boodschapper wordt deze keer gespaard.
Gelukkig hebben we het telefoonnummer nog.
zondag 18 december 2011
Funny
De politietrainingsmissie wordt beveiligd en mogelijk gemaakt door dezelfde club infanteristen waar ik twee-en-dertig jaar =als je het snel zegt is het niets= geleden mijn eerste missie bij diende. Andere voertuigen, andere uniformen en andere wapens. En, nog een verschil, allemaal aardige en nette jongens en meisjes. Ze zeggen U tegen me. Hulpvaardige en collegiale mensen. Een makke van een grote internationale missie is de bureaucratie. Voor elk probleem is een formulier verzonnen die na het invullen en verzamelen van handtekens de lijn ingaat en, niet zelden, ergens in het lange proces verdampt zonder dat het probleem opgelost is. Het is een verademing om een club pragmatische professionals in de buurt te hebben die zonder formulieren en rekeningen simpelweg het probleem oplossen.
De militairen zitten hier zes maanden en kunnen één keer op verlof. De eerste verlofgangers zouden gisteren uitgevlogen worden maar vanwege de laaghangende bewolking en mist kon er geen vliegtuig landen. Vandaag hetzelfde verhaal. De mist en bewolking blijven hangen vanwege het gebrek aan wind. In de drie weken dat ik hier nu zit is er nog geen zuchtje wind geweest. Ik had al mijn bedenkingen over het boek “De Vliegeraar” en hier kan het verhaal zeker nooit afgespeeld zijn.
Ik begrijp dat morgenavond een deadline getrokken is en dat bij het verstrijken ervan hun verlof niet doorgaat. Optie is dat er met heli’s uitgevlogen wordt maar heli’s zijn druk bezet en de inzet beperkt. In die situatie kunnen er maar een beperkt aantal op verlof. Mooie casus voor een leiderschapscursus; wie gaat er op verlof en waarom? Ga er maar aan staan.
Over tien dagen heb ik een ticket van Kabul naar Amsterdam. Het wordt dus een uitdaging om in Kabul te komen. Collega’s die over vier dagen moeten vertrekken zitten nu ook nog hier.
Drie dagen geleden is het laatste vliegtuig geland. Het had lang gecirkeld voordat het erg laag een gaatje vond. Het werd bestuurd door een Zuid-Afrikaanse piloot die de landing “Funny” vond.
Hopelijk lukt het de militairen morgen op reis te gaan voor een verdiend verlof en ik hoop ze over tien dagen te kunnen volgen. Met of zonder Funny landingen.
De militairen zitten hier zes maanden en kunnen één keer op verlof. De eerste verlofgangers zouden gisteren uitgevlogen worden maar vanwege de laaghangende bewolking en mist kon er geen vliegtuig landen. Vandaag hetzelfde verhaal. De mist en bewolking blijven hangen vanwege het gebrek aan wind. In de drie weken dat ik hier nu zit is er nog geen zuchtje wind geweest. Ik had al mijn bedenkingen over het boek “De Vliegeraar” en hier kan het verhaal zeker nooit afgespeeld zijn.
Ik begrijp dat morgenavond een deadline getrokken is en dat bij het verstrijken ervan hun verlof niet doorgaat. Optie is dat er met heli’s uitgevlogen wordt maar heli’s zijn druk bezet en de inzet beperkt. In die situatie kunnen er maar een beperkt aantal op verlof. Mooie casus voor een leiderschapscursus; wie gaat er op verlof en waarom? Ga er maar aan staan.
Over tien dagen heb ik een ticket van Kabul naar Amsterdam. Het wordt dus een uitdaging om in Kabul te komen. Collega’s die over vier dagen moeten vertrekken zitten nu ook nog hier.
Drie dagen geleden is het laatste vliegtuig geland. Het had lang gecirkeld voordat het erg laag een gaatje vond. Het werd bestuurd door een Zuid-Afrikaanse piloot die de landing “Funny” vond.
Hopelijk lukt het de militairen morgen op reis te gaan voor een verdiend verlof en ik hoop ze over tien dagen te kunnen volgen. Met of zonder Funny landingen.
vrijdag 16 december 2011
Katja
Afgelopen week aankondiging dat er bezoek uit Nederland zou komen. Namen en tijden worden niet genoemd. Er wordt gespeculeerd. Katja Schuurman staat hoog genoteerd in de wensenlijst. Nathalie Righton twittert vanaf ons PRT en het lijkt me sterk dat ze voor Katja komt. Op dinsdagavond wordt er verzameld en bekend gemaakt dat Mark Rutte, de CdS en gevolg er aan komen zonder Katja.
Leuk om van een afstandje deze rituelen te bekijken. Ontspannen hoofdrolspelers met gespannen volgers. Er wordt bepaald dat er geen bericht naar buiten mag komen over het bezoek. Dat gebod wordt op de proef gesteld als de volgende dag het geplande vertrek uitgesteld wordt vanwege het slechte vliegweer. Kennelijk is iedereen zich bewust van het belang van deze maatregel want het haalt het Nederlandse nieuws niet.
Op de dag dat het gezelschap terugvliegt en Rutte zich weer moet melden in de Tweede Kamer zie ik een huilende bewindsvrouwe omdat er een lamp uit het plafond valt.
Ik heb geen zicht op het namenlijstje voor het volgende Kunduz bezoek. Mijn advies is de bewuste bewindsvrouwe te sparen, thuis te laten en in haar plaats Katja mee te nemen. Worden hier een heleboel mannen blij van.
Leuk om van een afstandje deze rituelen te bekijken. Ontspannen hoofdrolspelers met gespannen volgers. Er wordt bepaald dat er geen bericht naar buiten mag komen over het bezoek. Dat gebod wordt op de proef gesteld als de volgende dag het geplande vertrek uitgesteld wordt vanwege het slechte vliegweer. Kennelijk is iedereen zich bewust van het belang van deze maatregel want het haalt het Nederlandse nieuws niet.
Op de dag dat het gezelschap terugvliegt en Rutte zich weer moet melden in de Tweede Kamer zie ik een huilende bewindsvrouwe omdat er een lamp uit het plafond valt.
Ik heb geen zicht op het namenlijstje voor het volgende Kunduz bezoek. Mijn advies is de bewuste bewindsvrouwe te sparen, thuis te laten en in haar plaats Katja mee te nemen. Worden hier een heleboel mannen blij van.
zaterdag 10 december 2011
Puzzel
Alweer dik op weg in mijn vierde week. De tijd vliegt. Een prachtige ervaring. Ik heb nog geen moment willen missen en heb de illusie elke dag een stukje van de puzzel die Afghanistan heet bij te kunnen leggen, met de wetenschap dat het nooit af zal zijn. De diversiteit binnen de internationale groep collega’s is groot. Veel nationaliteiten, militairen, burgers, ambtenaren, contracters met allemaal hun eigen belangen, ideeën, culturen, werkwijze en, heel vaak, erg vreemde gewoontes. En dat is mooi.
Buiten de poort een nog groter mozaïek van families, stammen, clans en etniciteit. Heerlijk om uit de comfortabele (schijn)veiligheid van onze westerse cultuur getrokken te zijn en geconfronteerd te worden met je eigen beperkingen en denkwijze.
En terwijl ik dit schrijf ben ik blij met de veiligheid die om ons heen is opgebouwd. Het materiaal is goed, de veiligheidsprocedures zijn strak en ik werk met een groep collega’s die elkaar scherp houden en aanspreken op dreigende routine en deze feedback ook waarderen en accepteren.
De Afghaanse collega’s zijn vriendelijk en gastvrij. Elke ontmoeting begint met een welkom waarbij Allah bedankt wordt voor je goede gezondheid en veilige aankomst. Iets wat bij ons zo vanzelfsprekend is dat we het er maar niet over hebben. Daarna wordt er alles aangedaan om het je maar zo goed en comfortabel mogelijk te maken. Belangrijke rituelen die eerst met geduld afgehandeld moeten worden voordat er succesvol zaken gedaan kunnen worden.
En terwijl ik de mooie contacten en vriendelijke mensen koester ontploft er een IED op een plaats die ik ken en vallen er slachtoffers. Een puzzelstukje waar ik me bewust van ben, nooit op de goede plek zal kunnen leggen, maar wel heel erg Afghanistan is.
Buiten de poort een nog groter mozaïek van families, stammen, clans en etniciteit. Heerlijk om uit de comfortabele (schijn)veiligheid van onze westerse cultuur getrokken te zijn en geconfronteerd te worden met je eigen beperkingen en denkwijze.
En terwijl ik dit schrijf ben ik blij met de veiligheid die om ons heen is opgebouwd. Het materiaal is goed, de veiligheidsprocedures zijn strak en ik werk met een groep collega’s die elkaar scherp houden en aanspreken op dreigende routine en deze feedback ook waarderen en accepteren.
De Afghaanse collega’s zijn vriendelijk en gastvrij. Elke ontmoeting begint met een welkom waarbij Allah bedankt wordt voor je goede gezondheid en veilige aankomst. Iets wat bij ons zo vanzelfsprekend is dat we het er maar niet over hebben. Daarna wordt er alles aangedaan om het je maar zo goed en comfortabel mogelijk te maken. Belangrijke rituelen die eerst met geduld afgehandeld moeten worden voordat er succesvol zaken gedaan kunnen worden.
En terwijl ik de mooie contacten en vriendelijke mensen koester ontploft er een IED op een plaats die ik ken en vallen er slachtoffers. Een puzzelstukje waar ik me bewust van ben, nooit op de goede plek zal kunnen leggen, maar wel heel erg Afghanistan is.
donderdag 8 december 2011
Netwerken en Leren
Het bagage trauma uit Abyei, ik heb hier vier maanden op mijn bagage moeten wachten, is me bespaart gebleven. Een slimme BeVo sergeante had het opgespoord. Het stond een paar honderd kilometer verderop en na haar ontdekking heeft ze het voor elkaar gekregen dat het binnen een paar uur op de PRT stond. Hulde!
Vanwege het slechte weer is er de afgelopen week geen vlucht uit Kabul mogelijk geweest. Mijn dienstlaptop stond nog in Kabul bij de afdeling die het ding nog moest installeren. Omdat het in een missie om netwerken gaat, een ander woord voor vriendjes worden met mensen waar je iets van nodig hebt, had ik de laatste dag in Kabul ruim geïnvesteerd in het personeel van de IT afdeling. Vandaag kreeg ik met de eerste vlucht niet mijn laptop maar een brand nieuwe, alle toeters, bellen en programma’s werkend geïnstalleerd. Ben benieuwd wat hier tegenover moet komen te staan.
Gisteren was het een officiële vrije dag in Afghanistan vanwege de Ashura. Hierbij wordt de martelaarsdood van Ali, een nakomeling van Mohammed herdacht. De twist tussen de Soenieten en Sjiieten heeft betrekking op de vraag of hij wel of niet de beoogde opvolger van de Profeet was. Tijdens deze dag twee grote aanslagen in Kabul en Mazar-el-Sharif geweest. Het heeft ook het Nederlandse nieuws gehaald. De reactie van de Afghanen die ik gesproken heb zijn boosheid en angst, bij hen geen begrip voor deze zinloosheid.
Het zegt iets over mijzelf dat ik het Nederlandse nieuws en de politieke ontwikkelingen makkelijk achter me laat. Mijn collega´s uit Nederland houden me goed op de hoogte. Begrijp dat de afgelopen week weer een heftig voetbalweekend geweest is. Zal de komende dagen aan mijn Afghaanse counterparts vragen of zij misschien een gouden tip voor deze Nederlandse zinloosheid hebben. Ben alleen bang dat hun oplossing niet gezocht gaat worden in een stukje beïnvloedingsmanagement en wat weinig delegerend in het leiderschapsmodel zal zijn.
Leervraag voor mij; Is de internationale opdracht in Kunduz geslaagd als ook de Buzkashi supporters elkaar de hersens inslaan?
Vanwege het slechte weer is er de afgelopen week geen vlucht uit Kabul mogelijk geweest. Mijn dienstlaptop stond nog in Kabul bij de afdeling die het ding nog moest installeren. Omdat het in een missie om netwerken gaat, een ander woord voor vriendjes worden met mensen waar je iets van nodig hebt, had ik de laatste dag in Kabul ruim geïnvesteerd in het personeel van de IT afdeling. Vandaag kreeg ik met de eerste vlucht niet mijn laptop maar een brand nieuwe, alle toeters, bellen en programma’s werkend geïnstalleerd. Ben benieuwd wat hier tegenover moet komen te staan.
Gisteren was het een officiële vrije dag in Afghanistan vanwege de Ashura. Hierbij wordt de martelaarsdood van Ali, een nakomeling van Mohammed herdacht. De twist tussen de Soenieten en Sjiieten heeft betrekking op de vraag of hij wel of niet de beoogde opvolger van de Profeet was. Tijdens deze dag twee grote aanslagen in Kabul en Mazar-el-Sharif geweest. Het heeft ook het Nederlandse nieuws gehaald. De reactie van de Afghanen die ik gesproken heb zijn boosheid en angst, bij hen geen begrip voor deze zinloosheid.
Het zegt iets over mijzelf dat ik het Nederlandse nieuws en de politieke ontwikkelingen makkelijk achter me laat. Mijn collega´s uit Nederland houden me goed op de hoogte. Begrijp dat de afgelopen week weer een heftig voetbalweekend geweest is. Zal de komende dagen aan mijn Afghaanse counterparts vragen of zij misschien een gouden tip voor deze Nederlandse zinloosheid hebben. Ben alleen bang dat hun oplossing niet gezocht gaat worden in een stukje beïnvloedingsmanagement en wat weinig delegerend in het leiderschapsmodel zal zijn.
Leervraag voor mij; Is de internationale opdracht in Kunduz geslaagd als ook de Buzkashi supporters elkaar de hersens inslaan?
maandag 5 december 2011
Geen PakjesAvond
Op pakjesmiddag het bericht gekregen dat onze bagage aan was gekomen. Mooi. Eigenlijk te mooi om waar te zijn. Het laatste bericht van mijn bagage was dat het in Kabul was aangekomen en dat een goedheiligman ervoor gezorgd had dat het door gelabeld werd naar Kunduz.
Vanmiddag een lelijke sinterklaas zien lopen. Het zegt iets van onze cultuur als volwassen militaire jongens- en meisjessoldaten zich verzamelen in een kantine en gezamenlijk het moment afwachten dat een in het rood verklede collega met watten op zijn gezicht het lokaal betreedt. Soldaatje spelen is leuk maar het moet wel Nederlands gezellig blijven. Deze meeting was ook voor ons bedoeld maar soms moet je jezelf gunnen bekers aan je voorbij te laten gaan.
Ik was al niet kapot van sinterklaas met zijn verknipte kinderfeestje maar nadat bleek dat mijn bagage nog steeds op een plek is die niemand mij aan kan wijzen mag hij zijn dikke boek, waar alles in staat behalve de plek waar mijn bagage staat, op een plek douwen die het berijden van zijn schimmel ernstig ongemakkelijk maakt.
Vanmiddag een lelijke sinterklaas zien lopen. Het zegt iets van onze cultuur als volwassen militaire jongens- en meisjessoldaten zich verzamelen in een kantine en gezamenlijk het moment afwachten dat een in het rood verklede collega met watten op zijn gezicht het lokaal betreedt. Soldaatje spelen is leuk maar het moet wel Nederlands gezellig blijven. Deze meeting was ook voor ons bedoeld maar soms moet je jezelf gunnen bekers aan je voorbij te laten gaan.
Ik was al niet kapot van sinterklaas met zijn verknipte kinderfeestje maar nadat bleek dat mijn bagage nog steeds op een plek is die niemand mij aan kan wijzen mag hij zijn dikke boek, waar alles in staat behalve de plek waar mijn bagage staat, op een plek douwen die het berijden van zijn schimmel ernstig ongemakkelijk maakt.
zondag 4 december 2011
Strenght
In Kunduz-City is veel activiteit. Markt met een uitgebreid sortiment, veel winkeltjes, scholen met kinderen en een universiteit/hogeschool met veel jonge vrouwen, boerka on High Heels. Diversiteit in wijken, mooie huizen gezien. Het blijft me verbazen wat voor veerkracht volken hebben die generaties in de shit hebben gezeten. De contacten, waarvan ik de basis geprobeerd heb te leggen, zijn hartelijk, open en met mooie humor.
Joris Luijendijk heeft een mooi boekje geschreven over hoe nieuws nieuws wordt. Mijn eerste weken in dit schitterende land bevestigen zijn stelling; er gebeurd in een land veel meer als dat in de Westerse media gemeld wordt. Als alleen de negatieve zaken de media halen wordt het beeld snel heel erg scheef. De Afghaanse volkeren hebben hier, volgens mij terecht, geen boodschap aan. Het zijn sterke en trotse mensen die de ellende van de afgelopen decennia zullen overleven.
vrijdag 2 december 2011
Risico's
Een missie heeft risico’s. Statistisch gezien vallen de meeste slachtoffers in het begin van de missie. Dit wordt logisch verklaart door het nog niet aangepast zijn aan de omgeving, ervaring dus. Soms kan het ook gewoon pech zijn. Vaak is het gebrekkig materiaal.
Eén van de eerste en meest belangrijke klussen bij aankomst op een nieuwe locatie is het inrichten van je slaapplaats. In ons geval bestond dit uit nieuwe slaapcontainers die vanwege de mist, sneeuw en regen wat vochtig waren. Nadat m’n collega zijn spullen had neergezet ontdekte hij een kapotte lamp. Na wat geregel had hij een nieuwe gescoord en schroefte dit Chinese massa product in de fitting, gevolg; een schok die voldoende overleefd werd vanwege een goed werkende aardlekschakelaar. Vervolgens verplaatsen we ons naar ons kantoor dat ook hagelnieuw was en stond te wachten op onze komst met hierin kantoormeubeltjes gebouwd door en gemaakt voor Koreanen. Zeer licht van gewicht en kwaliteit. De zojuist gedeeltelijk geëlektrocuteerde collega, met een gewicht van ongeveer twee keer de gemiddelde Koreaanse kantoorklerk, zette zichzelf in de zetel waarbij met een geweldige knal twee van de vier poten explodeerde. In een poging zijn val te breken zwaaide hij in zijn val met zijn arm de zojuist in elkaar geschroefde formica-met-spaanplaat tafel, merk RookJeDood, dwars doormidden.
Nadat hij, schadevrij, met zijn twee-meter-en-vier-centimeter lange lichaam, onder het gesneuveld meubilair was uit gekropen trapte hij met een vloeiende beweging de restanten van de stoel in een hoek en zei: “....en sturen ze je GVD ook nog met een te korte broek op pad.......”.
Ik heb tot nu toe geluk. Alleen mijn kachel begaf het vannacht maar mijn broek is op lengte.
Eén van de eerste en meest belangrijke klussen bij aankomst op een nieuwe locatie is het inrichten van je slaapplaats. In ons geval bestond dit uit nieuwe slaapcontainers die vanwege de mist, sneeuw en regen wat vochtig waren. Nadat m’n collega zijn spullen had neergezet ontdekte hij een kapotte lamp. Na wat geregel had hij een nieuwe gescoord en schroefte dit Chinese massa product in de fitting, gevolg; een schok die voldoende overleefd werd vanwege een goed werkende aardlekschakelaar. Vervolgens verplaatsen we ons naar ons kantoor dat ook hagelnieuw was en stond te wachten op onze komst met hierin kantoormeubeltjes gebouwd door en gemaakt voor Koreanen. Zeer licht van gewicht en kwaliteit. De zojuist gedeeltelijk geëlektrocuteerde collega, met een gewicht van ongeveer twee keer de gemiddelde Koreaanse kantoorklerk, zette zichzelf in de zetel waarbij met een geweldige knal twee van de vier poten explodeerde. In een poging zijn val te breken zwaaide hij in zijn val met zijn arm de zojuist in elkaar geschroefde formica-met-spaanplaat tafel, merk RookJeDood, dwars doormidden.
Nadat hij, schadevrij, met zijn twee-meter-en-vier-centimeter lange lichaam, onder het gesneuveld meubilair was uit gekropen trapte hij met een vloeiende beweging de restanten van de stoel in een hoek en zei: “....en sturen ze je GVD ook nog met een te korte broek op pad.......”.
Ik heb tot nu toe geluk. Alleen mijn kachel begaf het vannacht maar mijn broek is op lengte.
Abonneren op:
Reacties (Atom)