Ik heb begrepen dat de afgelopen week Kunduz ruim aandacht heeft gekregen in de Nederlandse media. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal is geschreven en getoond maar uit de reacties blijkt dat het heeft gezorgd voor de nodige onrust bij de thuisblijvers.
Het is jammer dat nieuws alleen maar nieuws is als er spectaculaire dingen gebeuren en geeft voor de objectieve nieuwsvolger soms een scheef beeld.
De afgelopen dagen is het rustig geweest in Kunduz. Ik hoop en verwacht dat we binnen een paar dagen de draad weer kunnen vinden en oppakken.
woensdag 29 februari 2012
maandag 27 februari 2012
VK achtergrond
De koranverbranding op een Amerikaanse legerbasis in Afghanistan sterkt veel Afghanen in hun beeld van de Amerikanen als bezetters en vijanden van de islam.
De massale volkswoede over het verbranden van korans in Afghanistan komt op misschien wel het slechtst mogelijke moment voor de internationale gemeenschap. Het eerder aangekondigde einde van de militaire missie in Afghanistan, in 2014, kan hierdoor weleens in een heel ander daglicht komen te staan.
Na een week van protesten trokken honderden Afghanen ook dit weekeinde weer door de straten - van Kabul tot Kunduz - en scandeerden leuzen als 'Dood aan Amerika' en 'Lang leve de islam'. Twee NAVO-militairen die zaterdag zijn doodgeschoten in Kabul, zijn vermoord door een Afghaanse politieagent. Donderdag was het ook al een Afghaanse militair die het vuur opende op twee Amerikaanse collega's. De twee Afghanen waren zo boos over de koranverbranding dat ze een wapen trokken tegen hun 'bondgenoten'.
Het verbranden van de heilige boeken duurde 5 minuten, maar kan de tienjarige inspanningen van de internationale gemeenschap om stabiliteit te creëren in Afghanistan ernstige schade berokkenen. In het land waar Amerikanen ooit als bevrijders werden onthaald, hebben de meeste westerlingen inmiddels de reputatie van bezetters. Ongelovige bezetters nog wel, die erop uit zouden zijn de islam in Afghanistan te gronde te richten.
Zelfs de bondgenoten van de Amerikanen - de Afghaanse militairen en politieagenten - beginnen in toenemende mate zo te denken. Een westerse journalist in Kabul zei dit weekeinde dat hij op straat niet zozeer bang is voor de demonstranten als wel voor politieagenten. 'Voor je het weet opent er een uit frustratie het vuur op je.'
Dat westerlingen in Afghanistan zijn om de islam te vernietigen - en daarom dood moeten - is niet een complottheorie van een paar boze demonstranten deze week, maar een wijdverbreid geloof onder de meeste Afghanen, van straatverkoper tot politicus en agent.
Verklaring
Achter de veronderstelling van islamhaat bij de Amerikanen zit een redenering: Afghanen kunnen niet geloven dat de VS, met al hun technologie en wapens, in tien jaar niet zouden kunnen winnen van de Taliban. Er moet dus een andere reden zijn waarom de Amerikanen in hun land zijn. In een land waar weinigen scholing hebben genoten, wenden mensen zich tot de imam voor een verklaring. Die selecteert frasen uit de Koran waarin staat dat ongelovigen erop uit zijn moslims te vermoorden en de islam te gronde te richten. Maar wie wil snappen waarom de koranverbrandingen deze week zoveel woede veroorzaken doet er goed aan niet alleen naar het religieuze argument te kijken.
Natuurlijk, het verbranden van het heilige boek ligt zeer gevoelig; het volk ervaart dit alsof het woord van Allah zelf wordt verbrand. Maar dat er zoveel licht ontvlambare boosheid is, heeft ook politieke en economische oorzaken. Afghanen zien een gierende overheidscorruptie; de werkloosheid en armoede zijn groot; en de veiligheid voor burgers slinkt elk jaar. Dat wekt veel frustratie - en het geloof dat Amerikanen niet in hun land zijn om vooruitgang te bieden. Ze vermoeden een dubbele agenda.
De Taliban en religieuze leiders zijn er in tien jaar in geslaagd Amerikanen en andere westerlingen af te schilderen als bezettende macht die onschuldige Afghanen afslachten, het land naar de vernieling helpen en de islam willen vernietigen. De Taliban hebben er alle politieke belang bij Afghanen op te roepen alle buitenlandse 'bezetters' af te slachten, zoals zij afgelopen week deden. Als de buitenlanders vluchten, kunnen de Taliban de overwinning uitroepen. De koranverbranding is een stok geworden om buitenlanders mee te slaan zodat de Taliban weer aan de macht komen.
De internationale troepenmacht in Afghanistan (ISAF) wordt in 2012 dus als veel vijandiger ervaren dan aan het begin van de missie. Een incident als het verbranden van enkele korans levert veel meer problemen op dan een paar jaar terug. Het kan het imago van westerse troepen in Afghanistan een fatale klap toebrengen.
De beslissing van ISAF dit weekeinde om alle westerse adviseurs en militairen terug te trekken van ministeries in Kabul, zal in de ogen van veel doorsnee Afghanen duiden op een vlucht. Als ISAF in 2014 grotendeels vertrekt, blijft vermoedelijk níét het verhoopte beeld hangen van buitenlanders die Afghanistan weer vrede en stabiliteit brachten. De buitenlanders zullen worden gezien als verliezers, die met de staart tussen de benen vertrekken.
Dat beeld roept herinneringen op aan de Amerikaanse terugtrekking in 1975 uit Vietnam. Dat is het laatste wat de VS hadden gehoopt te bereiken in Afghanistan.
Bron: Volkskrant, Nathalie Righton
De massale volkswoede over het verbranden van korans in Afghanistan komt op misschien wel het slechtst mogelijke moment voor de internationale gemeenschap. Het eerder aangekondigde einde van de militaire missie in Afghanistan, in 2014, kan hierdoor weleens in een heel ander daglicht komen te staan.
Na een week van protesten trokken honderden Afghanen ook dit weekeinde weer door de straten - van Kabul tot Kunduz - en scandeerden leuzen als 'Dood aan Amerika' en 'Lang leve de islam'. Twee NAVO-militairen die zaterdag zijn doodgeschoten in Kabul, zijn vermoord door een Afghaanse politieagent. Donderdag was het ook al een Afghaanse militair die het vuur opende op twee Amerikaanse collega's. De twee Afghanen waren zo boos over de koranverbranding dat ze een wapen trokken tegen hun 'bondgenoten'.
Het verbranden van de heilige boeken duurde 5 minuten, maar kan de tienjarige inspanningen van de internationale gemeenschap om stabiliteit te creëren in Afghanistan ernstige schade berokkenen. In het land waar Amerikanen ooit als bevrijders werden onthaald, hebben de meeste westerlingen inmiddels de reputatie van bezetters. Ongelovige bezetters nog wel, die erop uit zouden zijn de islam in Afghanistan te gronde te richten.
Zelfs de bondgenoten van de Amerikanen - de Afghaanse militairen en politieagenten - beginnen in toenemende mate zo te denken. Een westerse journalist in Kabul zei dit weekeinde dat hij op straat niet zozeer bang is voor de demonstranten als wel voor politieagenten. 'Voor je het weet opent er een uit frustratie het vuur op je.'
Dat westerlingen in Afghanistan zijn om de islam te vernietigen - en daarom dood moeten - is niet een complottheorie van een paar boze demonstranten deze week, maar een wijdverbreid geloof onder de meeste Afghanen, van straatverkoper tot politicus en agent.
Verklaring
Achter de veronderstelling van islamhaat bij de Amerikanen zit een redenering: Afghanen kunnen niet geloven dat de VS, met al hun technologie en wapens, in tien jaar niet zouden kunnen winnen van de Taliban. Er moet dus een andere reden zijn waarom de Amerikanen in hun land zijn. In een land waar weinigen scholing hebben genoten, wenden mensen zich tot de imam voor een verklaring. Die selecteert frasen uit de Koran waarin staat dat ongelovigen erop uit zijn moslims te vermoorden en de islam te gronde te richten. Maar wie wil snappen waarom de koranverbrandingen deze week zoveel woede veroorzaken doet er goed aan niet alleen naar het religieuze argument te kijken.
Natuurlijk, het verbranden van het heilige boek ligt zeer gevoelig; het volk ervaart dit alsof het woord van Allah zelf wordt verbrand. Maar dat er zoveel licht ontvlambare boosheid is, heeft ook politieke en economische oorzaken. Afghanen zien een gierende overheidscorruptie; de werkloosheid en armoede zijn groot; en de veiligheid voor burgers slinkt elk jaar. Dat wekt veel frustratie - en het geloof dat Amerikanen niet in hun land zijn om vooruitgang te bieden. Ze vermoeden een dubbele agenda.
De Taliban en religieuze leiders zijn er in tien jaar in geslaagd Amerikanen en andere westerlingen af te schilderen als bezettende macht die onschuldige Afghanen afslachten, het land naar de vernieling helpen en de islam willen vernietigen. De Taliban hebben er alle politieke belang bij Afghanen op te roepen alle buitenlandse 'bezetters' af te slachten, zoals zij afgelopen week deden. Als de buitenlanders vluchten, kunnen de Taliban de overwinning uitroepen. De koranverbranding is een stok geworden om buitenlanders mee te slaan zodat de Taliban weer aan de macht komen.
De internationale troepenmacht in Afghanistan (ISAF) wordt in 2012 dus als veel vijandiger ervaren dan aan het begin van de missie. Een incident als het verbranden van enkele korans levert veel meer problemen op dan een paar jaar terug. Het kan het imago van westerse troepen in Afghanistan een fatale klap toebrengen.
De beslissing van ISAF dit weekeinde om alle westerse adviseurs en militairen terug te trekken van ministeries in Kabul, zal in de ogen van veel doorsnee Afghanen duiden op een vlucht. Als ISAF in 2014 grotendeels vertrekt, blijft vermoedelijk níét het verhoopte beeld hangen van buitenlanders die Afghanistan weer vrede en stabiliteit brachten. De buitenlanders zullen worden gezien als verliezers, die met de staart tussen de benen vertrekken.
Dat beeld roept herinneringen op aan de Amerikaanse terugtrekking in 1975 uit Vietnam. Dat is het laatste wat de VS hadden gehoopt te bereiken in Afghanistan.
Bron: Volkskrant, Nathalie Righton
zondag 26 februari 2012
Media
Geen trainingsactiviteiten in Kunduz
26 februari 2012, 11.57 uur
De Nederlanders van de politietrainingsmissie in Kunduz voeren door de onrust in Afghanistan geen opleidings- en trainingsactiviteiten uit. De Nederlanders blijven op het Duitse kamp aan de rand van de stad. Ook binnen de omheining zijn de opleidingen voor vandaag geannuleerd. Dat gebeurde in overleg met de lokale autoriteiten.
Op last van de commandant van het Regional Command North gaan de andere eenheden eveneens niet naar buiten. De veiligheid in Kunduz is een verantwoordelijkheid van de Afghaanse veiligheidsorganisaties (Afghan National Security Forces). De Nederlanders zijn hierbij niet betrokken. Het doel van de missie in Kunduz is de Afghaanse politie op te leiden, trainen en de justitiële keten te versterken.
Bron: Ministerie van Defensie
zaterdag 25 februari 2012
Denken
Na de blunder van onze bondgenoten in Bagram is de afgelopen dagen de spanning in heel het land opgelopen. Dat het gevolgen heeft voor de trainingsmissie zal duidelijk zijn. Ik begrijp dat de onrust in Kunduz ook in de Nederlandse media aandacht krijgt.
Ik lees dat de ISAF les gaat krijgen in het omgaan met elkaars waarden en normen.
Waar de dames en heren Nederlandse beleidsmakers door het vertrek uit Uruzghan de internationale gemeenschap hebben laten zien hoe het niet moet zie ik de Nederlandse militairen gemotiveerd en met succes het goede voorbeeld geven in het tonen van respect ook in de moeilijke situaties als het niet past in het ons bekende rijtje van gewoontes, waarden en normen.
Ik ben het niet vaak, maar hier ben ik trots op. En wat mij betreft kunnen zij overgeslagen worden in deze, misschien, wat late cursus.
Kan dat uitgespaarde cursusgeld misschien gebruikt worden om beleidsmakers te doceren in bedenken wat voor opleiding en competenties mensen moeten hebben voordat ze ergens in hun opdracht naar toe gestuurd worden.
Ik lees dat de ISAF les gaat krijgen in het omgaan met elkaars waarden en normen.
Waar de dames en heren Nederlandse beleidsmakers door het vertrek uit Uruzghan de internationale gemeenschap hebben laten zien hoe het niet moet zie ik de Nederlandse militairen gemotiveerd en met succes het goede voorbeeld geven in het tonen van respect ook in de moeilijke situaties als het niet past in het ons bekende rijtje van gewoontes, waarden en normen.
Ik ben het niet vaak, maar hier ben ik trots op. En wat mij betreft kunnen zij overgeslagen worden in deze, misschien, wat late cursus.
Kan dat uitgespaarde cursusgeld misschien gebruikt worden om beleidsmakers te doceren in bedenken wat voor opleiding en competenties mensen moeten hebben voordat ze ergens in hun opdracht naar toe gestuurd worden.
vrijdag 24 februari 2012
Afbreukrisico II
Het lijkt lang geleden dat de Amerikanen de Afghaanse hoofdstad Kabul hadden 'bevrijd' van de Taliban en de Noordelijke Alliantie door een juichende menigte met bloemen werd binnengehaald. Niet alleen omdat 2002 alweer tien lange jaren achter ons ligt, maar vooral omdat de Afghanen nu waarschijnlijk met bloemen de straat op gaan als de laatste Amerikaan is vertrokken.
De onthulling dat Afghaanse vuilniswerkers op de Amerikaanse luchtmachtbasis Bagram deze week de geblakerde resten van korans hebben gevonden, draagt zeker bij aan dat gevoel. Het geeft de Taliban in elk geval een nieuwe stok om de 'buitenlandse bezetters' mee te slaan, en deze wordt dankbaar in handen genomen door de bevolking die het gevoel heeft dat de Amerikanen hen weinig goeds hebben gebracht.
Zo marcheerden honderden Afghanen vandaag naar het paleis van de president Hamid Karzai terwijl ze 'Dood aan Amerika' en 'Leve de Islam' schreeuwden. Aan de andere kant van de hoofdstad Kabul zwaaiden demonstranten met de witte vlag van de Taliban.
Consulaat bestormd
Ook in andere steden werd geprotesteerd, zoals in Herat, waar het Amerikaanse consulaat werd bestormd door honderden mannen. Bij schermutselingen met de politie werd op verschillende plaatsen in het land met stenen gegooid en geschoten. In totaal zijn er vandaag twaalf mensen omgekomen bij de protesten.
De Amerikaanse president Obama heeft zijn excuses al aangeboden, en de NAVO en het Amerikaanse leger kondigden een diepgaand onderzoek aan, maar de Afghanen zijn hier niet van onder de indruk. Zij eisen dat de verantwoordelijken publiekelijk worden berecht.
Er zijn weinig zaken die in het land gevoeliger liggen dan de mogelijke ontheiliging van de koran. Vorig jaar kwamen er in de stad Mazar-e-Sharif zeker tien mensen om het leven nadat een Amerikaanse pastoor in het verafgelegen Florida een koran had verbrand.
Geen bruiloften
Dit komt bovenop talloze andere incidenten, zoals de video waarop Amerikaanse soldaten over de lichamen van gestorven Talibanstrijders heen plasten. In sommige gebieden worden bijna geen bruiloften meer buiten de deur gehouden, omdat deze feesten zo vaak zijn gebombardeerd door Amerikaanse piloten die de verzameling mensen vanuit de lucht aanzagen voor een bijeenkomst van Talibanstrijders.
Afghanen zijn bovendien gefrustreerd omdat er, ondanks de gouden bergen die tien jaar geleden zijn beloofd, zo weinig is veranderd. Ook de corruptie van het regime van Karzai, het totale gebrek aan veiligheid en de willekeur van het justitionele apparaat, drijft de bevolking weer terug in de armen van de Taliban.
Een Afghaanse official zegt tegen de BBC dat 'niemand moet sterven omdat er een paar boeken zijn verbrand', maar dat het tegelijkertijd 'geen enkel excuus is' voor de stupiditeit van de Amerikanen om dit te laten gebeuren.
'Ze maken dezelfde fout als de Russen', zegt analist Omar Safi. 'Als je in Afghanistan het hoofd boven water wil houden, moet je respect tonen voor de islamitische religie.'
dagblad Trouw 24.2.2012
De onthulling dat Afghaanse vuilniswerkers op de Amerikaanse luchtmachtbasis Bagram deze week de geblakerde resten van korans hebben gevonden, draagt zeker bij aan dat gevoel. Het geeft de Taliban in elk geval een nieuwe stok om de 'buitenlandse bezetters' mee te slaan, en deze wordt dankbaar in handen genomen door de bevolking die het gevoel heeft dat de Amerikanen hen weinig goeds hebben gebracht.
Zo marcheerden honderden Afghanen vandaag naar het paleis van de president Hamid Karzai terwijl ze 'Dood aan Amerika' en 'Leve de Islam' schreeuwden. Aan de andere kant van de hoofdstad Kabul zwaaiden demonstranten met de witte vlag van de Taliban.
Consulaat bestormd
Ook in andere steden werd geprotesteerd, zoals in Herat, waar het Amerikaanse consulaat werd bestormd door honderden mannen. Bij schermutselingen met de politie werd op verschillende plaatsen in het land met stenen gegooid en geschoten. In totaal zijn er vandaag twaalf mensen omgekomen bij de protesten.
De Amerikaanse president Obama heeft zijn excuses al aangeboden, en de NAVO en het Amerikaanse leger kondigden een diepgaand onderzoek aan, maar de Afghanen zijn hier niet van onder de indruk. Zij eisen dat de verantwoordelijken publiekelijk worden berecht.
Er zijn weinig zaken die in het land gevoeliger liggen dan de mogelijke ontheiliging van de koran. Vorig jaar kwamen er in de stad Mazar-e-Sharif zeker tien mensen om het leven nadat een Amerikaanse pastoor in het verafgelegen Florida een koran had verbrand.
Geen bruiloften
Dit komt bovenop talloze andere incidenten, zoals de video waarop Amerikaanse soldaten over de lichamen van gestorven Talibanstrijders heen plasten. In sommige gebieden worden bijna geen bruiloften meer buiten de deur gehouden, omdat deze feesten zo vaak zijn gebombardeerd door Amerikaanse piloten die de verzameling mensen vanuit de lucht aanzagen voor een bijeenkomst van Talibanstrijders.
Afghanen zijn bovendien gefrustreerd omdat er, ondanks de gouden bergen die tien jaar geleden zijn beloofd, zo weinig is veranderd. Ook de corruptie van het regime van Karzai, het totale gebrek aan veiligheid en de willekeur van het justitionele apparaat, drijft de bevolking weer terug in de armen van de Taliban.
Een Afghaanse official zegt tegen de BBC dat 'niemand moet sterven omdat er een paar boeken zijn verbrand', maar dat het tegelijkertijd 'geen enkel excuus is' voor de stupiditeit van de Amerikanen om dit te laten gebeuren.
'Ze maken dezelfde fout als de Russen', zegt analist Omar Safi. 'Als je in Afghanistan het hoofd boven water wil houden, moet je respect tonen voor de islamitische religie.'
dagblad Trouw 24.2.2012
donderdag 23 februari 2012
Afbreukrisico
De afgelopen dagen de eerste cursus Management and Leadership afgesloten. Voor de meeste cursisten de eerste cursus in hun carriere.
Het is meer geworden als dat ik gedacht en ook gehoopt had. Zonder uitzondering allemaal dappere mannen met een mooi stuk zelfspot en humor. Soms met vraagtekens op hun hoofd maar niet te bang om daarover vragen te stellen. Onverwacht open in het benoemen van de fouten en problemen waar ze in hun dagelijkse politiewerk mee moeten dealen.
De manier van les krijgen was, voor degene die eerder in de schoolbanken hadden gezeten, compleet nieuw. Voor ons ook een zoektocht en inspelen op hun kennis- en ervaringsniveau.
De afgelopen dagen ook geconfronteerd met de reactie op een, waarschijnlijk, domme fout in Bagram.
Voor mij waren het twee bijzondere weken waarbij ik me nog meer realiseer in wat voor gelukkige situatie we in Nederland leven en hoe goed we het toch wel voor elkaar hebben.
De Afghaanse dimensie begrepen van afbreukrisico’s door domme fouten. Waar het in Nederland vertaald wordt in geld wordt het hier vertaald in mensenlevens.
Het is meer geworden als dat ik gedacht en ook gehoopt had. Zonder uitzondering allemaal dappere mannen met een mooi stuk zelfspot en humor. Soms met vraagtekens op hun hoofd maar niet te bang om daarover vragen te stellen. Onverwacht open in het benoemen van de fouten en problemen waar ze in hun dagelijkse politiewerk mee moeten dealen.
De manier van les krijgen was, voor degene die eerder in de schoolbanken hadden gezeten, compleet nieuw. Voor ons ook een zoektocht en inspelen op hun kennis- en ervaringsniveau.
De afgelopen dagen ook geconfronteerd met de reactie op een, waarschijnlijk, domme fout in Bagram.
Voor mij waren het twee bijzondere weken waarbij ik me nog meer realiseer in wat voor gelukkige situatie we in Nederland leven en hoe goed we het toch wel voor elkaar hebben.
De Afghaanse dimensie begrepen van afbreukrisico’s door domme fouten. Waar het in Nederland vertaald wordt in geld wordt het hier vertaald in mensenlevens.
maandag 20 februari 2012
brief aan Mona
Lieve Mona,
zoals het hoort te gaan in moderne (semi) militaire missies zijn er heel veel kantoor-, keuken-, staf- etc. jongens en meisjes soldaten nodig om de buitenwerk soldaten op gang te krijgen en te houden. Allemaal brood nodig voor de logistieke en andere ondersteuning. Nu zijn wij geen militaire soldaten en hebben eigenlijk geen logistieke en andere ondersteuning in ons team dus zijn we afhankelijk en gelukkig met de hulp die we op vele manieren van deze mensen krijgen.
Zoals mogelijk bekend zitten we hier met zijn allen op een Duits kamp en daarbij hoort onder andere een Duitse radiokamer met dito personeel. Grundlich en zakelijk.
Met deze mensen hebben we dagelijks contact bij het verlaten van het kamp voor het afleveren van de nodige formulieren en, officieel, geven zij hun goedkeuring om het kamp te verlaten of niet. Allemaal heel logisch en professioneel. En bijna zonder uitzondering heel vriendelijk. Mij persoonlijk lijkt het geen pretje om vier tot zes maanden tussen de hesco’s te zitten en het kamp niet af te kunnen of mogen en in kan me heel goed voorstellen dat het risico van een humeur dipje op de loer gaat liggen. Zoals gezegd de meeste Duitse radiokamer collega’s zijn vriendelijk en houden hun dipje voor ons goed verborgen.
Er is echter één uitzondering. Een type Helga, dus laat ik ze zo maar ook noemen. Bij mijn eerste ontmoeting melde ik me netjes bij de radiokamer en wachtte beleefd mijn beurt af in de hoop haar goedkeuring te krijgen over mijn formulieren die ze zonder een reactie op mijn echt wel vriendelijke Duitse ochtendgroet vanachter een Haya Maij-Weggen bril en achter haar bureau aan een kritisch onderzoek onderworp. Genadeloos werd ik gewezen op een verkeerde datum-tijdgroep omdat dit NATO standaard moest zijn en ik gewoon 3 december had omschreven als 3 december. In de hoop haar te kunnen verleiden mijn onvergetelijk fout ingevulde formulier niet naar de prullenbak te laten verdwijnen bedankte ik in mijn beste Duits haar voor deze goede en belangrijke feedback. Zonder resultaat; ik kon mijn administratieve huiswerk gewoon weer over gaan doen.
Omdat ik in de loop van de volgende maanden er achter kwam dat een “Gute Morgen..” nooit beantwoord werd, de formulieren bij het aanbieden steeds harder uit je hand werden getrokken, slimmere collega’s altijd wel een smoes hadden om niet de auto uit te stappen om zich geestelijk te laten geselen, mijn radio-calls wel erg hard werden beantwoord (of helemaal niet) en mij is verteld dat de maandelijkse periode van een vrouw echt geen drie maanden duurt bedacht ik in een onbezonnen moment dat het tijd was om het ijs te breken. Omdat haar ochtend ritueel elke dag hetzelfde is zou de timing een makkie zijn op het moment dat ze me de papieren uit de hand zou trekken. En inderdaad op het moment dat ze met volle kracht de chagerijnige ruk aan mijn formulieren gaf hield ik ook vast.
De blik die ik kreeg op het moment dat we alle twee met de helft van mijn examenstuk in de hand stonden verstoord nog steeds mijn nachtrust. Een mens maakt fouten. Aan de poging mijn reserve copy met een glimlach aan te bieden ben ik niet eens meer begonnen. Haar slechte humeur was definitief doorgeslagen in haat.
Vanochtend was ik weer het haasje en liep zwetend haar territorium in. Zoals altijd had ze het druk maar nu met een nieuwe radio-collega. Ik begreep dat ze bezig is aan haar laatste missiedagen.
Om niet getraumatiseerd terug te keren naar Nederland lijkt me het voor mijn verwerkingsproces goed om het positief met haar af te sluiten.
Lieve Mona, hoe moet ik dit doen?
zoals het hoort te gaan in moderne (semi) militaire missies zijn er heel veel kantoor-, keuken-, staf- etc. jongens en meisjes soldaten nodig om de buitenwerk soldaten op gang te krijgen en te houden. Allemaal brood nodig voor de logistieke en andere ondersteuning. Nu zijn wij geen militaire soldaten en hebben eigenlijk geen logistieke en andere ondersteuning in ons team dus zijn we afhankelijk en gelukkig met de hulp die we op vele manieren van deze mensen krijgen.
Zoals mogelijk bekend zitten we hier met zijn allen op een Duits kamp en daarbij hoort onder andere een Duitse radiokamer met dito personeel. Grundlich en zakelijk.
Met deze mensen hebben we dagelijks contact bij het verlaten van het kamp voor het afleveren van de nodige formulieren en, officieel, geven zij hun goedkeuring om het kamp te verlaten of niet. Allemaal heel logisch en professioneel. En bijna zonder uitzondering heel vriendelijk. Mij persoonlijk lijkt het geen pretje om vier tot zes maanden tussen de hesco’s te zitten en het kamp niet af te kunnen of mogen en in kan me heel goed voorstellen dat het risico van een humeur dipje op de loer gaat liggen. Zoals gezegd de meeste Duitse radiokamer collega’s zijn vriendelijk en houden hun dipje voor ons goed verborgen.
Er is echter één uitzondering. Een type Helga, dus laat ik ze zo maar ook noemen. Bij mijn eerste ontmoeting melde ik me netjes bij de radiokamer en wachtte beleefd mijn beurt af in de hoop haar goedkeuring te krijgen over mijn formulieren die ze zonder een reactie op mijn echt wel vriendelijke Duitse ochtendgroet vanachter een Haya Maij-Weggen bril en achter haar bureau aan een kritisch onderzoek onderworp. Genadeloos werd ik gewezen op een verkeerde datum-tijdgroep omdat dit NATO standaard moest zijn en ik gewoon 3 december had omschreven als 3 december. In de hoop haar te kunnen verleiden mijn onvergetelijk fout ingevulde formulier niet naar de prullenbak te laten verdwijnen bedankte ik in mijn beste Duits haar voor deze goede en belangrijke feedback. Zonder resultaat; ik kon mijn administratieve huiswerk gewoon weer over gaan doen.
Omdat ik in de loop van de volgende maanden er achter kwam dat een “Gute Morgen..” nooit beantwoord werd, de formulieren bij het aanbieden steeds harder uit je hand werden getrokken, slimmere collega’s altijd wel een smoes hadden om niet de auto uit te stappen om zich geestelijk te laten geselen, mijn radio-calls wel erg hard werden beantwoord (of helemaal niet) en mij is verteld dat de maandelijkse periode van een vrouw echt geen drie maanden duurt bedacht ik in een onbezonnen moment dat het tijd was om het ijs te breken. Omdat haar ochtend ritueel elke dag hetzelfde is zou de timing een makkie zijn op het moment dat ze me de papieren uit de hand zou trekken. En inderdaad op het moment dat ze met volle kracht de chagerijnige ruk aan mijn formulieren gaf hield ik ook vast.
De blik die ik kreeg op het moment dat we alle twee met de helft van mijn examenstuk in de hand stonden verstoord nog steeds mijn nachtrust. Een mens maakt fouten. Aan de poging mijn reserve copy met een glimlach aan te bieden ben ik niet eens meer begonnen. Haar slechte humeur was definitief doorgeslagen in haat.
Vanochtend was ik weer het haasje en liep zwetend haar territorium in. Zoals altijd had ze het druk maar nu met een nieuwe radio-collega. Ik begreep dat ze bezig is aan haar laatste missiedagen.
Om niet getraumatiseerd terug te keren naar Nederland lijkt me het voor mijn verwerkingsproces goed om het positief met haar af te sluiten.
Lieve Mona, hoe moet ik dit doen?
zondag 19 februari 2012
Kiezen
Aan de laatste dagen van de cursus bezig. Dagen die veel energie kosten maar meer opleveren. Onvoorstelbaar hoe cursisten bij de les blijven tijdens de soms taaie en abstracte stof en door blijven vragen.
Tijdens de les Ethiek en PolitieLeiderschap lopen discussies hoog op en onze tolk maakt overuren. Echt opmerkelijk als ze perfect aan geven hoe er gehandeld zou moeten worden bij dilemma’s én dat ze er gelijk bij vertellen hoe ze hier in de praktijk mee omgaan en waarom. Een les leiding geven met lef én kwetsbaar opstellen waar we in Nederland misschien wel wat van zouden kunnen leren.
En misschien is dat ook het grootste rendement van deze missie. Zelf leren.
Het is voor ons, als westerling, slecht voor te stellen hoe het moet zijn om nu te leven in de wetenschap dat over twee jaar er weer een periode aanbreekt van grote onzekerheid en dat ze hierin weer hun keuzes moeten maken.
En dat hoeven wij ze gelukkig niet te leren. Dat kunnen ze heel goed zelf.
Tijdens de les Ethiek en PolitieLeiderschap lopen discussies hoog op en onze tolk maakt overuren. Echt opmerkelijk als ze perfect aan geven hoe er gehandeld zou moeten worden bij dilemma’s én dat ze er gelijk bij vertellen hoe ze hier in de praktijk mee omgaan en waarom. Een les leiding geven met lef én kwetsbaar opstellen waar we in Nederland misschien wel wat van zouden kunnen leren.
En misschien is dat ook het grootste rendement van deze missie. Zelf leren.
Het is voor ons, als westerling, slecht voor te stellen hoe het moet zijn om nu te leven in de wetenschap dat over twee jaar er weer een periode aanbreekt van grote onzekerheid en dat ze hierin weer hun keuzes moeten maken.
En dat hoeven wij ze gelukkig niet te leren. Dat kunnen ze heel goed zelf.
donderdag 16 februari 2012
26th day of the month of Dalwo
Op de zesentwintigste dag van de maand Dalwo in het jaar 1367 trok de laatste USSR soldaat aan zijn kuierlatten. Gezien het nog steeds ruim aanwezige Russische schroot en ander klerezooi is dat niet geheel vrijwillig gegaan en op zijn minst wat weinig georganiseerd. Vandaag dus drie en twintig jaar geleden. En dat moet gevierd worden. De Afghanen hebben, ondanks hun grote gastvrijheid, in de loop van hun geschiedenis nogal wat bevriende en minder bevriende naties de deur gewezen en hun land uitgezet en omdat het een trots volk is moet dat gevierd worden. De lijst van nationale Afghaanse feestdagen is dus lang. Een probleempje is dat bij het spreekwoordelijke trekken van de agenda’s, Afghanen gebruiken namelijk geen agenda, voor het maken van een afspraak er even gerekend moet worden. De Afghanen doen dat uit hun hoofd maar ik heb daar echt wel een stukje papier, rekenmachientje en een Afghaanse én westerse kalender voor nodig. En dan nog ga ik regelmatig het, alweer spreekwoordelijke, schip, die zijn hier namelijk niet, in omdat ik de tabel van de maanstanden, die bepalend zijn voor de Afghaanse maanden, nog niet meester ben.
Ook met de planning voor de cursus hadden we hier geen rekening mee gehouden en werden hier vriendelijk op gewezen. Het lesprogramma is vol dus een niet geplande vrije dag was een slechte keuze. De oplossing werd door de cursisten op typisch Afghaanse manier gevonden door gewoon er geen punt van te maken en van hun vrije dag af te zien. Een gratis les van onze Afghaanse collega’s in niet ambtelijk denken: Heerlijk!
zondag 12 februari 2012
Gevecht op het trainingscentrum
Gisteren gestart met de LeadershipCourse. Voor de eerste maal in Kunduz een club politieleidinggevenden bij elkaar die een stuk theorie krijgen over leidinggeven. Na veel gesprekken met adspirant cursisten de kou uit de lucht gekregen en kunnen starten.
Heel apart om voor een klas te staan met mannen die het leidinggeven in de praktijk van dertig jaar oorlog hebben geleerd en, op wat voor manier dan ook, dit hebben overleefd en zich hierin hebben bewezen.
De eerste dag gebruikt om een preview te geven en ons, voor degene die we nog niet kenden, voor te stellen. Altijd een mooie oefening om het ijs te breken en de klas uit te dagen vragen te stellen. Onderwerpen als het leven onder zeeniveau, het beperkt aantal kinderen in een gezin en de bereden politie doen het altijd goed om een klas los te krijgen. Vandaag stond redelijk taaie stof op het programma waarbij een beroep werd gedaan op een stukje abstract denken. Toch wel een andere manier van les krijgen. Voorzichtig wordt gemeld dat ze het wel moeilijk vinden om zelf heel veel te doen en zelf te verzinnen en dat ze eigenlijk hadden verwacht heel veel lesstof uit het hoofd te moeten leren.
Tijdens de pauze helpt het pak sneeuw om deze doeners fris te houden.
vrijdag 10 februari 2012
Claire Felicie
Deze week is fotografe Claire Felicie op het PRT. Ze werkt aan een nieuw project. Op www.clairefelicie.com, zie onder Links, kan je doorklikken op Afghanistan Daily om haar werk te volgen. Aanrader!
Vorig jaar haar fotoboek gekregen over een eenheid Korps Mariniers in Uruzghan 2010.
Mooie werk!
Vorig jaar haar fotoboek gekregen over een eenheid Korps Mariniers in Uruzghan 2010.
Mooie werk!
Release its Icy Reign
There shall come Spring rains
When all seems lost to the cold decay
And Winter shall release its icy reign
When hopes anew are all but slain
By the bitter hold of frigid days
There shall come Spring rains
donderdag 9 februari 2012
woensdag 8 februari 2012
Lef
De bijna dagelijkse bezoeken aan de Police Substations in Kunduz zijn tot nu toe de krenten in de pap. De mensen steeds beter leren kennen en een klein beetje leren begrijpen hoe de hazen in deze, voor ons compleet, vreemde politiewereld lopen. Ik denk dat Sudan een prima voorbereiding voor me is geweest en het boek van Romeo Delair verplicht studiemateriaal zou moeten zijn ter voorbereiding op een missie in dit soort crisisgebieden.
Het is duidelijk dat onze westerse manier van coachen en mentoren vragen oproept. Hier is leiderschap een one way road en verantwoordelijkheid wordt niet gedeeld laat staan gedelegeerd. Logisch als je de achtergronden van de politie-chefs kent. Het zijn meesters in het oplossen van hun eigen problemen en het vragen om hulp zou als teken van zwakte kunnen worden aangemerkt.
Een lastig, moeizaam, lang maar mooi proces. Vanuit onze westerse resultaatgerichte blik vaak frustrerend. Maar als een politiechef je vraagt om te helpen bij het organiseren van een Human Right cursus omdat hij denkt dat zijn mensen hier wat van kunnen leren is dat een succesje waarmee je goed verder kan.
Deze voorlopers in het leiding geven met lef verdienen, alleen daarom al, onze hulp en aandacht.
Het is duidelijk dat onze westerse manier van coachen en mentoren vragen oproept. Hier is leiderschap een one way road en verantwoordelijkheid wordt niet gedeeld laat staan gedelegeerd. Logisch als je de achtergronden van de politie-chefs kent. Het zijn meesters in het oplossen van hun eigen problemen en het vragen om hulp zou als teken van zwakte kunnen worden aangemerkt.
Een lastig, moeizaam, lang maar mooi proces. Vanuit onze westerse resultaatgerichte blik vaak frustrerend. Maar als een politiechef je vraagt om te helpen bij het organiseren van een Human Right cursus omdat hij denkt dat zijn mensen hier wat van kunnen leren is dat een succesje waarmee je goed verder kan.
Deze voorlopers in het leiding geven met lef verdienen, alleen daarom al, onze hulp en aandacht.
vrijdag 3 februari 2012
Noodtoestand
De sociale media worden hier goed gevolgd. Dat dat prima is om een beeld te houden van Nederland en thuis in het bijzonder hoeft geen uitleg. Minder handig wordt het als deze media vollopen met rampspoed en alarmmeldingen.
Hoe gaat het thuis? Zien we onze geliefden nog wel terug? In welke file staan ze nu te bevriezen, hebben ze voldoende brandstof om zichzelf te verwarmen, zijn er al bevriende naties onderweg met eten, dekens en noodvoorzieningen?
Op het moment dat hier bijna besloten wordt deze missie af te breken, de heli’s met spoed terug te sturen, de eerste noodrandsoenen al bijna onderweg zijn naar Eindhoven, de nieuwe rotatie medische dienst halverwege omgedraaid is en de Taliban onze minister president spontaan zijn hulp aanbiedt houd ik het niet meer en duik in het internet.
Mijn grote vrees wordt op de Nederlandse websites angstig bevestigd: Nederland staat massaal in één grote file te bevriezen, bejaarden moeten bijgestookt worden en voor de gezondheid van zuigelingen wordt gevreesd. Ik zoek verder websites af van het noordelijke halfrond. In Duitsland heeft het meer dan twintig graden gevroren maar ik lees geen verhalen van massale fatale incidenten of bewoners van dorpen die massaal de vriesdood zijn gestorven. In Rusland is het ook koud maar lees alleen maar berichten die niets met de kou te maken hebben. In grote verwarring ga ik naar de site van het KNMI. Ik mag toch hopen dat dit Koninklijk instituut me niet belazerd.
Ik lees dat de minimum temperatuur in de Bilt vandaag 5,9 graden onder nul is geweest. Dat is een verschil van zes graden met de gemiddelde temperatuur op 3 februari.Dat is een temperatuursverschil dat nauwelijks waargenomen wordt op de gevoelszenuwen van de tong tijdens het drinken van een kop thee en zeker niet wordt waargenomen bij het nemen van een douche.
Verward sluit ik de browser af en probeer te begrijpen wat er nou eigenlijk aan de hand is.
Zou het kunnen zijn dat we in Nederland al praten over een ramp als er een stuk wei vol loopt met kwelwater? Rennen we daarom massaal over elkaar heen als er een idioot op de Nationale dodenherdenking zich niet in kan houden? Is Nederland daarom niet meer te bereiken als er een paar getalenteerde zangers hun best aan het doen zijn tijdens een zwaar gesponserde kitchshow? Daarom ook wordt de best gelezen krant gevuld met tips hoe je het beste een rijke vrouw kan versieren en dat Mick Jagger opa wordt.
En als het dan opeens wel ergens over gaat, in dit geval een temperatuursverschil van wel zes hele graden en we door een, lief gezegd, wat mager vervoersbeleid gecombineerd met merkwaardig reisgedrag, een tijdje in de auto moeten zitten lijkt Nederland het massaal niet meer te weten.
Misschien een tip voor de opvoeders, docenten en beleidsmakers; doe iets aan het leren omgaan met teleurstellingen voordat Nederland zijn tanende mondiale geloofwaardigheid in een vrije val laat eindigen als onbetrouwbaarste DramaQueen#1.
En natuurlijk hoop ik dat het iedereen in Nederland goed gaat tijdens deze wat late winter. Ga romantisch wandelen, steek na afloop de open haard aan, trek een fles mooie wijn open, zet Don’t Explain, de laatste CD van Beth Hart en Joe Bonamassa op.
Kunnen we over negen maanden met een nieuwe generatie beginnen die misschien wel tegen zes graden verschil kan.
Hoe gaat het thuis? Zien we onze geliefden nog wel terug? In welke file staan ze nu te bevriezen, hebben ze voldoende brandstof om zichzelf te verwarmen, zijn er al bevriende naties onderweg met eten, dekens en noodvoorzieningen?
Op het moment dat hier bijna besloten wordt deze missie af te breken, de heli’s met spoed terug te sturen, de eerste noodrandsoenen al bijna onderweg zijn naar Eindhoven, de nieuwe rotatie medische dienst halverwege omgedraaid is en de Taliban onze minister president spontaan zijn hulp aanbiedt houd ik het niet meer en duik in het internet.
Mijn grote vrees wordt op de Nederlandse websites angstig bevestigd: Nederland staat massaal in één grote file te bevriezen, bejaarden moeten bijgestookt worden en voor de gezondheid van zuigelingen wordt gevreesd. Ik zoek verder websites af van het noordelijke halfrond. In Duitsland heeft het meer dan twintig graden gevroren maar ik lees geen verhalen van massale fatale incidenten of bewoners van dorpen die massaal de vriesdood zijn gestorven. In Rusland is het ook koud maar lees alleen maar berichten die niets met de kou te maken hebben. In grote verwarring ga ik naar de site van het KNMI. Ik mag toch hopen dat dit Koninklijk instituut me niet belazerd.
Ik lees dat de minimum temperatuur in de Bilt vandaag 5,9 graden onder nul is geweest. Dat is een verschil van zes graden met de gemiddelde temperatuur op 3 februari.Dat is een temperatuursverschil dat nauwelijks waargenomen wordt op de gevoelszenuwen van de tong tijdens het drinken van een kop thee en zeker niet wordt waargenomen bij het nemen van een douche.
Verward sluit ik de browser af en probeer te begrijpen wat er nou eigenlijk aan de hand is.
Zou het kunnen zijn dat we in Nederland al praten over een ramp als er een stuk wei vol loopt met kwelwater? Rennen we daarom massaal over elkaar heen als er een idioot op de Nationale dodenherdenking zich niet in kan houden? Is Nederland daarom niet meer te bereiken als er een paar getalenteerde zangers hun best aan het doen zijn tijdens een zwaar gesponserde kitchshow? Daarom ook wordt de best gelezen krant gevuld met tips hoe je het beste een rijke vrouw kan versieren en dat Mick Jagger opa wordt.
En als het dan opeens wel ergens over gaat, in dit geval een temperatuursverschil van wel zes hele graden en we door een, lief gezegd, wat mager vervoersbeleid gecombineerd met merkwaardig reisgedrag, een tijdje in de auto moeten zitten lijkt Nederland het massaal niet meer te weten.
Misschien een tip voor de opvoeders, docenten en beleidsmakers; doe iets aan het leren omgaan met teleurstellingen voordat Nederland zijn tanende mondiale geloofwaardigheid in een vrije val laat eindigen als onbetrouwbaarste DramaQueen#1.
En natuurlijk hoop ik dat het iedereen in Nederland goed gaat tijdens deze wat late winter. Ga romantisch wandelen, steek na afloop de open haard aan, trek een fles mooie wijn open, zet Don’t Explain, de laatste CD van Beth Hart en Joe Bonamassa op.
Kunnen we over negen maanden met een nieuwe generatie beginnen die misschien wel tegen zes graden verschil kan.
donderdag 2 februari 2012
Eight in 10 Afghans think police weak, UN report shows
Eight in 10 Afghans do not believe their police force is ready to take charge of law and order, a UN report showed yesterday, underscoring worries about the pace of transition to Afghan security control.
While many Afghans say they think crime has decreased, citizens are still worried about the reach of the Taliban insurgency, and many are alienated from the police, seeing them as drug-affected, corrupt or biased, the UN Development Programme (UNDP) survey showed.
Foreign police advisers and soldiers, as well as conducting anti-insurgent operations, are training Afghan recruits and are already handing over security responsibility for some areas ahead of a 2014 deadline for the withdrawal of foreign forces.
“Looking to the future, two in 10 Afghans think the ANP is ready now to take over all policing responsibilities from international forces,” the UNDP said in the ‘Police Perception Survey 2011”.
“Considerable work remains,” the report concluded, pointing to the huge task still facing western advisers over the next three years as they try to build the skills and professionalism of the relatively newly formed Afghan National Police, or ANP.
“Despite some signs of improvement, corruption remains a significant concern; so do a range of other forms of police misconduct, including excessive physical force, drug-taking, perceived bias and disrespectful treatment.”
More than a quarter of the 7,000-plus people surveyed said they or a household member had seen an ANP member using drugs — an increase on 2010 - while 18% said they or a household member had been asked for a bribe by a police officer.
Over half of those surveyed said they believed police were loyal to their clan—in a country long splintered by tribal and ethnic rivalries — and the majority thought filing a complaint against an officer would not help.
“Each of these raises the spectre of alienation from the force,” the UNDP said.
The UNDP report pointed to some encouraging improvements, include Afghan perceptions of how much crime was committed in their neighbourhoods.
“Nearly half of Afghans say crime in their area has declined in the past year, up by 6 points from last year, and 52% say they live in a ‘low crime’ area,” it said.
Still, ratings of security from violence generally, and from the Taliban in particular, had slipped in the past year, in what the UNDP admitted was a “troubling sign” for international forces working to counter the insurgency.
Additionally, seven in 10 Afghans said they were likelier to report a crime to a policewoman than they would to a male officer, even though only 53% thought it was a good idea to have female officers in their community.
Bron: Reuters
While many Afghans say they think crime has decreased, citizens are still worried about the reach of the Taliban insurgency, and many are alienated from the police, seeing them as drug-affected, corrupt or biased, the UN Development Programme (UNDP) survey showed.
Foreign police advisers and soldiers, as well as conducting anti-insurgent operations, are training Afghan recruits and are already handing over security responsibility for some areas ahead of a 2014 deadline for the withdrawal of foreign forces.
“Looking to the future, two in 10 Afghans think the ANP is ready now to take over all policing responsibilities from international forces,” the UNDP said in the ‘Police Perception Survey 2011”.
“Considerable work remains,” the report concluded, pointing to the huge task still facing western advisers over the next three years as they try to build the skills and professionalism of the relatively newly formed Afghan National Police, or ANP.
“Despite some signs of improvement, corruption remains a significant concern; so do a range of other forms of police misconduct, including excessive physical force, drug-taking, perceived bias and disrespectful treatment.”
More than a quarter of the 7,000-plus people surveyed said they or a household member had seen an ANP member using drugs — an increase on 2010 - while 18% said they or a household member had been asked for a bribe by a police officer.
Over half of those surveyed said they believed police were loyal to their clan—in a country long splintered by tribal and ethnic rivalries — and the majority thought filing a complaint against an officer would not help.
“Each of these raises the spectre of alienation from the force,” the UNDP said.
The UNDP report pointed to some encouraging improvements, include Afghan perceptions of how much crime was committed in their neighbourhoods.
“Nearly half of Afghans say crime in their area has declined in the past year, up by 6 points from last year, and 52% say they live in a ‘low crime’ area,” it said.
Still, ratings of security from violence generally, and from the Taliban in particular, had slipped in the past year, in what the UNDP admitted was a “troubling sign” for international forces working to counter the insurgency.
Additionally, seven in 10 Afghans said they were likelier to report a crime to a policewoman than they would to a male officer, even though only 53% thought it was a good idea to have female officers in their community.
Bron: Reuters
Abonneren op:
Reacties (Atom)