Uitdaging

De afgelopen week verder doorgewerkt aan de contacten met de commanders van de substations. Proberen vertrouwen te krijgen en hun te laten vertellen hoe ze hun politietaken oppakken en afhandelen. De zaken die hier spelen zijn complex door de vele belangen, relaties, families en historie. Een mensenleven zal te kort zijn om hier echt duidelijk inzicht in te krijgen.
Mooi werk om tijdens de gesprekken te dansen op het slappe koord van sturen en helpen zonder de wijsneus te zijn. De wijsneus uithangen is fataal en geen mening hebben ook. De commanders zijn zonder uitzondering slimme mannen. Een enkeling uitgezonderd gevormd in hun leiderschap door jarenlang oorlog te voeren en een enkeling gevormd door jarenlange studie. Ze hebben respect bij hun agenten en zijn daar trots op.
Onverwachte successen als ze zelf terugkomen op een actie die ze achteraf anders en misschien wel beter hadden kunnen doen.
In ieder geval geeft dit werk ruim voldoende motivatie. Elke dag weer de zekerheid van een verassing. En daar doen we het voor.

Lente

De afgelopen week is het mooi open winterweer geweest. De maan- en donderdagen, de marktdagen in Kunduz, schreeuwen om tussen de mensen de markt op te gaan. Een prachtig kleurrijke bedrijvigheid geconcentreerd rond de Wolga, de grootste rotonde en het bijna symmetrische middelpunt van deze stad.
De mensen zijn vriendelijk. Ze zijn vriendelijk tegen alle gasten. Een volksdeugd waar Afghanen terecht trots op zijn en in ere houden.
Er wordt gespeculeerd en gediscuseerd over het begin van de lente. De marktkramen liggen vol met mooi fruit en volle groente. Tussen de brommertjes, Tuc-Tuc’s, paard en wagens en Toyotta Corola’s wandelt een rij kamelen voorbij. Een straatbeeld dat prachtig 1390, Afghaanse jaartelling, en 2012 combineert.
Op één van de politieburo’s worden we geconfronteerd met de andere Kunduz werkelijkheid. De wekelijkse opbrengst van gevonden UXO’s, niet ontplofte explosieven, de erfenis van dertig jaar oorlog, wordt klaargemaakt om af te leveren bij de ISAF om vernietigd te worden en de collega’s hebben het druk met meldingen over mogelijke IED’s.
De bevolking van Kunduz verdient het dat het snel lente wordt.

Khalid

Aan één van de twee drukke invalswegen van Kunduz woont een man, laat ik hem voor het gemak Khalid noemen. Khalid verdient zijn centen door uit oude jerrycans en olievaten benzine te verkopen. Zijn hut, verborgen achter de stapel vaten en cans, is net groot genoeg voor een bed, tafel en stoel. Zijn woning is opgetrokken uit wat palen, golfplaat, karton en een enkele plank. Khalid heeft een dagtaak aan het waterdicht houden van zijn huis.
Khalid was in de jaren tachtig docent op de hogeschool van Kunduz. Hij was getrouwd met een lerares en ze hadden samen drie kinderen. Toen het communistische systeem van hem, en zijn vrouw, eiste dat ze zich aansloten bij de partij weigerde hij dat en werd overgeplaatst naar diverse plaatsen in Afghanistan. Zijn vrouw trof hetzelfde lot. Zijn kinderen werden door de staat ondergebracht op onbekende plaatsen. Toen de Russen Afghanistan hadden verlaten werd hem door de nieuwe machthebbers mooie banen en gezinshereniging aangeboden op voorwaarde dat hij zich bij de partij aan zou sluiten. Khalid weigerde weer en raakte definitief zijn vrouw en kinderen kwijt.
Omdat de Provincie Kunduz zich ontwikkeld is het een groeimarkt voor grote oliemaatschappijen. Paralel aan ontwikkelingen lopen wet en regelgeving. Er mag dus niet meer overal benzine verkocht worden en zeker niet uit vaten en jerrycans.
Khalid heeft te horen gekregen dat hij benzine kan blijven verkopen als hij zich aansluit bij een grote oliemaatschappij. Maar dat verhaal kende hij al.

Foto's

Voor foto's zie: http://fotoloboorfotografie.blogspot.com/.

Via Links, linkerzijde.

Het Slijk

"De revolutie verdampt en wat overblijft is het slijk van een nieuwe bureaucratie." Aldus Kafka.
Het onderstaand relaas van ons waarnemend Hoofd bewijst dat we dus goed op weg zijn...



PRT Kunduz, Uber Feldpost 64298 Darmstadt, container 5, 17 januari 1391

‚t Zijn droeve tijden als de papieren oorlog woedt. Men weet, Europa is een complexe organisatie en daar hoort, volgens de specialisten van wie ik de expertise geenszins in twijfel durf te trekken, veel en ingewikkeld papierwerk bij. En het moet gezegd, op dat punt kent de missie Eupol wellicht haar gelijke niet.
Als tijdelijk hoofd van onze Kunduz satelliet heb ik me te gelasten met een aantal administratieve en logistieke beslommeringen die nu eenmaal voortvloeien uit dagdagelijkse en noodzakelijke menselijke activiteiten. Zoals daar is „naar de koer gaan“ , Antwerps bargoens voor „naar het toilet gaan“. Tot dusverre gebruikten we daarvoor een nog vrijstaande container – voorzien van toilet uiteraard - maar met het oog de nakende komst van een nieuwe collega die daarin te verblijven heeft diende om evidente redenen snel naar een andere oplossing gezocht. Een dixi dus, en nee dat is niet de muziekstijl van dixieland. Een dixi is een schijthuisje, een plastic hokje met daarin een chemisch toiletje. Het kamp staat er vol van, allemaal eigendom van de firma ECOLO die in het kamp het monopolie heeft van alles wat met schoonmaak, vuile was en dus ook schijthuisjes te maken heeft. Tussen haakjes, de firma verdient er een klein fortuin aan, waarom ben ik zelf niet op dat idee gekomen.
Als goede huisvader, bekommerd om het welzijn van de pis- en darmkanalen van zijn kroost, laat ik bijgevolg zo’n schijthuisje plaatsen. De firma komt het wekelijks onderhouden maar of ik daarvoor een klein standaardcontractje wil onderschrijven. Even aan het hoofdkwartier in Kabul melden. Jongens, wij hebben hier een schijthuisje laten plaatsen, kan ik dat contractje tekenen zodat jullie gefactureerd kunnen worden. Hoepekee, alles in orde. Niet dus, niet in orde.
Ik krijg een mailtje terug waarin staat dat ik zomaar geen schijthuisjes te placeren heb. Men heeft weliswaar begrip voor het urgente karakter, daar niet van, maar procedures zijn uitgevonden om te worden gevolgd, nietwaar. In dit geval komt het erop neer dat ik mijn schijthuisje moet indienen als een te financieren project.
Ik denk bij mezelf, nou, dat is een misverstand. Even rechtzetten. Mailtje terug waarin ik uiteenzet dat het hier niet gaat om een grootschalig en geldverslindend project – het ding verslindt alleen stront – maar om een nietig hokje in kunststof dat tegen een bescheiden vergoeding wordt leegezogen. Wellicht kan dat geregeld worden met een eenvoudige facturatie. Als ik daarvoor nu groen licht krijg is dat zo gepiept.
Nee, niet zo gepiept. Want er moet een tender procedure gevolgd worden, een aanbesteding zeg maar. Mailtje terug. Buiten ECOLO is er hier geen enkele firma op dit vlak operationeel in Kunduz hoor. Kan het niet wat simpeler ?
Nog dezelfde dag bezorgt de mailduif het antwoord. Drie formulieren zijn nodig : een „routing slip tender initiation“, een „justification note“ en, last but not least „ een „terms of reference“, bestaande uit zeven rubrieken. Men zou voor minder het vliegend schijt in vijfenzeventig kleuren krijgen.
18 mailtjes verder, geef ik me gewonnen. Even een blik werpen op die formulieren en, laten we beginnen met het basisdocument de „routing slip tender initiation“. Dat begint met de rubriek „requesting department“, de aanvrager dus, nou dat zijn wij. Vervolgens passeert die aanvraag het departement logistiek, die potentiele geregistreerde kandidaat-leveranciers moet suggereren. Daarna het departement veiligheid, ondermeer om na te gaan of mijn schijthuisje aan bijzondere technische vereisten dient te beantwoorden. Dan komt finance aan de beurt om de budgetlijn te bepalen. Moet geverifieerd en geviseerd worden door CoA en A/Homs, en waar dat voor staat heb ik nog niet achterhaald. Voorts gaat het naar procurement, die moeten nagaan of wel alle nodige stukken zijn gevoegd. Het komt dan terecht bij de Head of Mission die zijn fiat moet geven, waarna het document wordt geregistreerd, gescand en gearchiveerd. Tenslotte gaat het terug naar procurement die het opslaat in een database en een tender dossier opmaakt.
Maar zoals de term „initiation“ doet vermoeden, is dit het begin. Het document dient inderdaad nog vergezeld van twee bijlagen.
Een eerste bijlage is de „justification note“ waarin ik moet uitleggen waarom ik dat schijthuisje nou nodig heb. Daar hoort ook een schatting bij van de te verwachten kosten.
De tweede bijlage is de „term of reference“.
Gevraagd wordt te verstrekken
- background information, een historiekje waarin nogmaals de noodzaak van zo’n schijthuisje wordt uiteengezet
- objective en purpose, onderverdeeld in de rubriek „overall objective“ en „purpose“ , de antwoorden zouden mogelijks kunnen zijn – ik moet de aandrift bedwingen om het niet in te vullen – „ontlasting“ en „zonder storende effecten voor de omgeving“
- assumptions en risks, welke risico’s gaan gepaard met de plaatsing van ons huisje, grondverzakking, geurhinder, is er misschien een milieu-effecten rapport nodig ?
- scope of the work, aannemer en/of architect vandoen?
- logistics and timing, onderverdeeld min de rubrieken location, timing, equipment, service, initial expenditure (???) en service costs
- reports, hoe schieten de werken op, functioneert het huisje naar behoren, kan het opgeleverd worden ?
- monitoring en evaluation, het schijthuisje dient regelmatig geevalueerd en als het zijn best niet doet is wellicht een taakgesprek aangewezen.

En dit, luister en val niet omver, is de vereenvoudigde procedure. Ik mag namelijk nog van geluk spreken, wordt me gezegd, dat ik geen „technical agreement“ in te leiden heb, want ja, dat is pas een tijdrovende provedure. Een mens wordt er soms zo moe van
Zouden we dus niet beter een dikke boom opzoeken. Nee, want die is er niet. Hij is omgehakt om er papier van te maken.


(wordt wellicht vervolgd)

Lekker Verder

Na terugkeer in Kunduz blij verrast met het doortrekken van een draadloos internet netwerk apparaat in onze Eupol-Strasse, de containers waar we leven. Internet dus, en nog redelijk snel ook, in mijn warme container met een alcoholvrij Duits biertje.....
Lekker verder gegaan met de klussen die gedaan moeten worden. Elke dag de security-intel analyseren en indien nodig de planning aanpassen.
Er wordt steeds vaker een beroep gedaan op onze technische competenties. De peperdure Benzen zijn uitgerust met allerlei elektrische onnodigheid. Stoelen, spiegels, deuren worden allemaal HighTec bediend en krijgen gewoon storing door stof en vuil. Een boomlange collega heeft al een moeilijk moment gekend toen zijn stoel zonder hulp of aanwijzingen spontaan naar voren ging en hij minutenlang klemvast kwam te zitten tussen stoel en dashboard. Deze missie heeft onverwachte risico’s! Mocht de Mercedes fabriek niet meer weten hoe het moet; in een garagebox in ‘s-Gravendeel staat een oerdegelijk modelletje uit ’78 waar alles handmatig al vier-en-dertig jaar trouwe dienst doet.
Ook al stiekem met mijn volgende verlof bezig. Omdat we geen dienstpaspoort hebben gekregen wordt het lastig sommige landen in te komen met grote Afghanistan visa’s. Heb begrepen dat de komende club wel een dienstpaspoort krijgt en dat is een verstandige keus.

geslaagde poging

Vanochtend geslaagd in de derde poging Kunduz te bereiken. Mooi open weer, vijf graden, schone lucht. Heerlijk. Hartelijk welkom door de collega’s. En twee gelukkige collega’s die een kleine week aan het proberen waren richting Kabul te vliegen om op verlof te gaan.
M’n Chineese Yamaha heeft het ook overleefd.

Kala Namak

Er wordt in Afghanistan ook zout gedolven. Zogenaamd zwart zout of Kala Namak. Het wordt gebruikt in de Indiase keuken en schijnt een aparte smaak te hebben vanwege het hoge zwavelgehalte. Het is ook in Nederland te koop en wordt verkocht voor ongeveer vijftig euro de kilo.
Ga hier maar niet vertellen dat we het in Nederland ook niet makkelijk hebben en dat de honderd-zestig-duizend ton zout die elk jaar klaar ligt om (op de) weg te gooien soms te weinig is.

Mislukt

Tweede achtereenvolgende dag geprobeerd in Kunduz te komen. Not!!

While My Guitar Gently......

Afgelopen donderdag me op het manifest laten zetten voor zondag, de eerste mogelijkheid om richting Kunduz te gaan.
De afgelopen dagen in Kabul gebruikt om de administratieve voorbereiding voor de cursus , volgende maand, af te ronden. Vanochtend als afsluiting ook de financiën geregeld.
Gisteren en vanochtend nog wat boodschappen gedaan op een kamp bij het vliegveld voor de collega’s in Kunduz.
In de afgelopen weken is er een gitaarzaak geopend en ik kan me niet bedwingen. Voor weinig koop ik een orgineel Chinese Yamaha.
Terwijl ik nog over de prijs aan het onderhandelen ben slaat het weer om en begint het stevig te sneeuwen. We krijgen het bericht dat er niet meer gevlogen wordt en dat het er voor morgen niet best uitziet.
Weet niet hoe lang het gaat duren maar heb in ieder geval een gitaar bij me.....

Pesjawar

Omdat er niet geland kon worden in Kabul vanwege de enorme smog en er te weinig brandstof was om terug te vliegen naar Dubai vlogen we door naar Pesjawar, Pakistan. Stad van de Bloemen, in TwaalfHonderdVijfenZeventig bezocht door Marco Polo. En de afgelopen jaren met enige regelmaat decor geweest van wat aanslagen, allemaal gratis te vinden op Internet.
Een paar uur aan de grond gestaan zonder elektriciteit, geen luchtverversing dus en zonder het vliegtuig te mogen verlaten.
Leuk om te zien hoe medepassagiers erg irritant gaan worden. Vervelend om te merken dat ze daarbij ook erg gaan ruiken, ontroerend om te zien hoe, door veel make-up jong gemaakte stewardessen, erg oud worden en tien centimeter te weinig beenruimte een halve meter wordt. En dat allemaal in een paar uurtjes extra voor hetzelfde geld.

Twitter

@WJMarkwat geniet ervan en blaas wat warme wind deze kant op! #LiveIsWonderFull

@WJMarkwat haha nee heel toevallig gewoon in vlissingen! Have fun!

@WJMarkwat vind het erg jammer je niet meer gezien en gesproken te hebben :-( goede reis!! Ik blijf je volgen!!

Zo, en nu kunnen wij kerst vieren ! #daddyisback http://pic.twitter.com/HKDCCBwA

Retour

Genoten van een paar weekjes thuis. Nu toch wel weer heel veel zin om terug te gaan.
Gisteren een fijn gesprek gehad onze Nationale Belastingdienst. Brave burger als ik ben had ik op mijn aangifte 2010 netjes aan gevinkt dat ik een VN toelage had ontvangen. Niet wetende dat er dan geen voorlopige teruggave wordt gedaan en ze zich aan het wettelijke termijn van DRIE jaren mogen houden.
Drie medewerkers van de dienst hebben me niet kunnen uitleggen wat de logica hiervan is. Wel konden ze me vertellen dat er geen beroepsmogelijkheid was. Gelukkig hadden ze wel begrip voor het stukje burgerlijke ongehoorzaamheid om in de toekomst de niet belaste toelage niet meer te vermelden.
Dus voor de mensen die er mee te maken gaan krijgen....doe er je voordeel mee.