Jan-Kees

Paar dagen erg druk geweest. Niet veel tijd gemaakt om Nederlands nieuws te volgen. Gistermiddag geprobeerd dit achterstallig onderhoud weg te poetsen. Ik begrijp dat onder leiding van Jan-Kees een Kunduz-coalitie (kan iemand me uitleggen wat dat is?) een Europese 3% norm zeper, voorlopig, bespaart is gebleven . Ik begrijp dat dat de gemiddelde Nederlander (waar woont hij/zij eigenlijk) wel geld gaat kosten. Het verklaart tegenlijk mijn loonstrookje van de maand April waar achthonderd euris loonheffing meer worden berekend als dat ik bruto had verdiend. Hopenlijk een grappige fout van de loonadministratie. Anders hierbij het verzoek aan mijn meisje om er een baantje bij te zoeken zodat zij de vaste lasten van ons huishoudentje kan overnemen en mij, indien er iets overblijft, een zakcentje op kan sturen. Ik weet dat ze dit zonder problemen zal doen, ze weet dat een missie offers vraagt. Indien het geen fout is maar een bijzondere belastingheffing heb ik er daar natuurlijk ook vrede mee als deze regeling collectief is zodat in no-time het nationale betalingstekort weggewerkt moet zijn. Vanzelfsprekend staat ook de optie open om mijn baas te verzoeken mijn betaalde arbeidsovereenkomst om te zetten in een pro-deo vrijwilligerscontract. Scheelt mij achthonder euro, netto, per maand. En natuurlijk mijn afspraken met mijn Afghaanse counterparts vlak voor lunchtijd plannen. De Afghaanse gastvrijheid zal mij in leven houden en mijn reductie van het overgewicht binnen de perken houden. Voordeel is ook dat mijn populariteit bij mijn Griekse collega’s tot grote hoogte zal stijgen als ik ze vertel over ons, ga er voorlopig van uit dat deze loonheffingsregeling collectief is, Europees solidariteits maatregelen. Kunnen ze fijn op tijd met pensioen blijven gaan en stiekem reken ik op hun gastvrijheid zodat we tijdens onze werkzame leeftijd, verwacht tot een jaartje of zeventig, in ieder geval nog ergens onder de Griekse zon van een low-budget vakantie-tje kunnen genieten.

Ruzie

Laatste weken weinig geschreven. Dagen vliegen voorbij en realiseer me eigenlijk niet dat ik al in m’n zesde maand zit. Een jaar Kunduz is te kort.
In de discussie wat en welke zin een missie heeft worden zelden interessante zaken gemeld en als mediavolk er iets overschrijft worden er onder protest prijzen voor gegeven. Dramatisch Nederlands dat de ruzie dan niet gaat over de zakelijke inhoud maar wie het verhaaltje verzonnen heeft. Mij maakt het niet uit wie welke veer in wiens kont geduwd wordt. Het zal wel.
Voor mij gaan de prijzen naar de politieagenten in Kunduz die 24/7 shifts draaien, nu temperaturen oplopen tot over de dertig graden eindelijk hun winterkleding krijgen en hun best doen in de klas wakker te blijven na een nachtdienst.
En naar hun commandanten die ‘s-nachts voorop gaan, gevolgd door nog geen twintig agenten, en vijftien zware criminelen en potentiële suiciders van hun bed halen zonder dat er één schot gelost wordt.
En naar de vrouwelijk agenten die alleen ongewapend als eerste naar binnen gaan bij een house-search.
Zonder ruzie over wie zijn succes het nu eigenlijk is.

Paaszondag

Na een vlotte terugreis en korte verblijf in Kabul gisteren weer teruggekeerd op m'n stekkie in Kunduz. In tegenstelling tot Nederland is de lente hier definitief ingezet en loopt de temperatuur overdag snel op naar de dertig graden.
Vandaag, Paaszondag, is een vrije dag en worden gevuld met uitslapen, sporten, BBQ-en en wat sporten. Voor mij een dag om mijn, tijdens mijn verlof volgelopen, outlook bij te werken en alvast wat zaken voor de komende weken te regelen. Komende weken starten er een hoop cursussen en het is schuiven met de beschikbare lesruimte.

Einde Verlof

Twee weken verlof gehad.
Lekker thuis. Paar dagen met m’n meisje weg geweest en genoten van m’n gezin en vrienden.
Geprobeerd het Nederlandse nieuws op te pakken. Viel tegen. Op mijn radiozender vervelende live-radio-breaking-news reportages vanaf de hekken van het Catshuis waarbij een zenuwachtige verslaggever om de twintig minuten meedeelde dat er geen nieuws was. Ben afgehaakt bij het bericht dat er een SMS was verstuurd dat er geen persberichten gegeven zouden worden.
Vanochtend, op weg naar Schiphol, nog de blaartrekkende soap meegekregen met in de treurige hoofdrollen de Volkskrant =wellens= en Wilders =nietes=.
Ook bezig geweest uit te zoeken waar het nu precies omgaat bij de nieuwe CAO-politie onderhandelingen, zonder duidelijk resultaat.
Gisteren een heerlijke laatste avond thuis gehad. Eerst gegeten met schoondochter, dochter en meisje. Daarna met Sem naar de schietbaan en samen met hem Barca zien winnen.