De spanningsregelaar van mijn dynamo had het na vierendertig jaar opgegeven. Waarschijnlijk vanwege de Deutsche Gründlichkeit gebeurde dit in de nacht die toch een uurtje langer duurt en de wachttijd op de Wegenwacht ruimschoots compenseert.
Op tankstation Molenheide genoten van geschonken koffie door een veel te lieve pomp-station-mevrouw en het krankzinnigengesticht bekeken dat kennelijk ‘s-nachts wordt losgelaten om hun auto’s en zichzelf af te tanken. Een bont gezelschap van jonge NoNuts met veel te grote auto’s, te oude, dikke en kale mannen met veel te jonge vrouwen en heel veel Polen passeren de revue.
Als na dit amusement een gele WegenWachtauto aankomt rijden analyseert en vervangt een Specialist, niet ouder dan vijfentwintig jaar, in minder dan tien minuten de gesneuvelde spanningsregelaar. En zegt U tegen me.
De in rekening gebrachte dertien euro twintig mag ik later afrekenen maar betaal het nu graag en weet dat er hoop is voor Nederland.
Schat, je vertrek komt steeds dichterbij. De zichtbare vijand in Sudan, honger en armoede, gaat plaatsmaken voor de onzichtbare vijand in Afghanistan. Samen leven we er naartoe.
BeantwoordenVerwijderenMarianne