Balk in Oog

Ondanks het feit dat ik het afgelopen jaar bezig ben geweest in een politietrainingsmissie en dit door Haagse AllesGelovers geen militairemissie mag heten heb ik een jaar lang met een ISAF legitimatie op mn borst rondgelopen. In de week dat er gaten in mn legitimatie worden geknipt om een ieder duidelijk te maken dat ik niet langer betrouwbaar ben, sommige gebouwen niet meer in mag en aan mij bepaalde informatie moet worden onthouden verteld een vroegere baas van de ISAF en huidige baas van de CIA dat hij een inschattingsfout heeft gemaakt en dat hij onaanvaardbaar gedrag heeft vertoond. Na tweeduizend Amerikaanse doden, naar schatting, de VN is pas sinds 2007 aan het tellen, tussen de 20.000 en 50.000 burgerslachtoffers, 15.000 Afhanistan Security Forces doden etc., etc., lijkt mij dat gepaste zelfreflectie. Het internet afstruinend naar de achtergronden van deze openbaring kom ik foto’s tegen van een oudere vrouw, type lieve oma die lekker draadjesvlees kan maken, en foto’s en filmpjes van twee vrouwen. Jong, zelfverzekerd, aantrekkelijk en overduidelijk met een strakke loopbaanplanning. Als de twee mooie vrouwen erachter komen dat ze niet de enige zijn die hun hoogste baas leuk vindt vliegen ze elkaar wat weinig discreet in de haren en zijn de spreekwoordelijke rapen in het puriteinse Amerika gaar. Ooit het mooie verhaal uit de Bijbel gelezen dat gaat over een balk en splinters in je oog. Als de Godvruchtige Amerikanen, en overigen, zich hier iets aan gelegen zouden laten liggen zou het lekker rustig worden over de CIA baas en zijn vriendinnen. Ik lees de verklaring van de de CIA baas nog een keer over maar kan (onze christelijke) God Zij Dank niet lezen dat hij er spijt van heeft gehad.

Wintertijd

Ik ben de gelukkige bezitter van een horloge met een lange en een korte wijzer die, knap bedacht, ronddraaien over een vlak dat in twaalf eenheden is verdeeld. Om het simpel en overzichtelijk te houden is het genummerd van één tot twaalf. Het correspondeerd met een systeem waarmee we, bij benadering aan elkaar hunnen vertellen hoe laat het ongeveer is. Daar zit, bij mijn horloge, een marge in van ongeveer nul komma nul nul nul twee seconden per maand. Het is dus wel noodzaak om bij dit ouderwetse type één keer per vijfhonderd jaar het horloge te verzetten om accuraat de juiste seconde te kunnen bepalen. Moderne techniek staat voor niets en maakt mijn horloge hopeloos bejaard. Het is aanleiding tot spot omdat het geen beursberichten kan ontvangen, niet kan communiceren met overvliegende verkeersvliegtuigen, geen idée heeft welke satalieten boven ons hoofd hangen en zelfs niet kan uitrekenen met hoeveel die arrogante club uit Amstelveen-Noord vanmiddag op zijn donder gaat krijgen van onze Gestaalde Arbeiderszonen uit Rotterdam-Zuid. Mijn horloge kan ook niet aangesloten worden op een computer en heeft daar zelfs geen WiFi-er verbinding mee om exact gelijk te lopen met de Universele Atoomklok, waar dat ding ook moge staan. Vanochtend begonnen Briefings te laat, helemaal niet, of starten op met yesterdaysUpdate omdat computersystemen niet opstarten, uitvielen, wachten op onbekende toegangscode’s, beamers, in de Europeese Zomertijd Conflicterend Communiceerde met PC’s in de Niet Zomertijd of omdat de Specialist die op de Opstartknop moest drukken simpelweg niet op zijn SpecialistOpstartKnop stoel zat omdat de idioot een geweldig duur Computergestuurd horloge heeft die op eigen initatief tijdsomschakelingen in Europa automatisch verwerkt. Ik heb dus alle tijd om dit stukje te schrijven. Wachtend op alle Computergestuurde collega’s die zich verslapen, geen idée hebben hoe laat het nu is en nu hard op zoek zijn naar iemand met een hopeloos ouderwets horloge om te weten hoe laat het nu eigenlijk is. En nog een tip voor Al-Qaida en consorten. Ik zeg; aanvallen volgend jaar laatste weekend van oktober zondag na 03:00 in de ochtend. Goede kans van slagen!!

Great Afgha Pics Johannes Eisele

more: http://www.tumblr.com/tagged/johannes-eisele

#DooitLekker

Geld

Voordat ik verder schrijf wil ik de lezer eerst vertellen dat ik hier vrijwillig zit, gezond ben en absoluut niet zielig. Ik heb nog steeds een paar kilo overgewicht, mijn hypotheek wordt elke maand trouw betaald en ik sta niet bekend bij het Bureau Krediet Registratie. Nederlandse politiemensen die worden uitgezonden naar het buitenland vallen onder de Regeling Vredesmissies Politie. Een lijvig documentje met allerlei rechten, plichten en niet onbelangrijk een afkoopsom extra werkdruk, overwerk en onregelmatigheid. Geld dus. Om dit geld te krijgen moet het MinV&J een besluit opmaken en naar je korps opsturen, het korps betaald uit en kan het terugdeclareren, voorschieten dus. Nou zijn er wereldwijd misschien een hondertal politiemensen uitgezonden en het lijkt me geen monnikenwerk om dit te coordineren. Na mijn eerste maand in de missie bleek dat de ambtelijke molens langzaam draaien en dat het bewuste documentje, half A-4’tje groot, iets meer werk nodig had. Kan gebeuren. Ook de tweede maand was het de dames heren kantoor-tijgers nog niet gelukt het besluitje uit de printer te krijgen. Goed werk heeft nu eenmaal tijd nodig. Januari en Februari verstreken terwijl ik nog steeds zonder besluit in Afghanistan zat en niet op mijn werk in Nederland, onwettig afwezig in feite. Ook in Maart lukte het mijn collega ambtenaren in Den Haag niet om de tekst goed op papier te krijgen terwijl ik toch dagdagelijks mijn Afghaanse collega’s probeerde duidelijk te maken dat administratieve afhandelingen goed en secuur moeten worden uitgevoerd maar niet onnodig veel tijd in beslag mogen nemen. In April was het lek boven en kreeg ik met terugwerkende kracht het bedrag in éénmaal uitbetaald. Een behoorlijk bedrag dat niet ongemerkt het oog van een enthousiaste collega van de salarisadministratie voorbijging. Het bedrag werd bruto tot de laatste cent uitgerekend en met een loonheffing van 120% netto uitgekeerd. En, nee, ja, nou, misschien dat er een foute berekening was uitgevoerd maar helaas dat kon niet meer door de salarisadministratie worden teruggedraaid en zou volgend jaar met de belastingdienst moeten worden uitgevochten. Positief dus dat het besluit was verstuurd met een negatief saldo als resultaat. In Mei was de pret weer over en kreeg ik nog maar de helft uitbetaald. Na oeverloos heen en weer gemail kwamen we tot de kern van het probleem. In 2010 had ik ook al toelage gekregen en een idioot had op eigen initatief mijn betaling stopgezet. En, ja, nee, nou, ja wie kon er nou weten dat ik in Afghanistan zat en oh, ja, nee, ok in 2010 zat je in Sudan en ja, nee, nou oh, uh omdat het was stopgezet was er ook geen besluit meer en die moest toch echt van het Ministerie afkomen, zonder dit besluit kon echt niemand binnen de salarisadministratie iets voor me betekenen. Wederom mijn netwerk getracht te mobiliseren en inderdaad vandaag kreeg ik het volgende schrijven: “Geachte Korpschef, Graag wil ik u over het volgende informeren. De heer W.J.Markwat is voor een periode van 16 november 2011 tot en met 16 november 2012 uitgezonden naar Afghanistan om daar voor een periode van 6 maanden aan de European Union Police Mission in Afghanistan (EUPOL) deel te nemen. Ik stel u derhalve voor om de heer Van Buuren buitengewoon verlof met behoud van bezoldiging te verlenen etc., etc., etc,.........” Hoop dat vier maanden genoeg is om mijn vertrouwen in de Nederlandse ambtenarij weer zover te laten groeien om hier niet na einde missie assiel aan te vragen.

Amazing Jordan

http://www.fotoloboorfotografie.blogspot.com/

Pinksteren 2012

Pinksterochtend ‘s-Gravendeel, mijn eerste verlofdag. Gisteren een supervlotte terugreis gehad. Rare ervaring om ‘s-ochtends nog door Kabul te rijden en ‘s-avonds gewoon weer in het veilige en schone Nederland te zijn. Goed om te beseffen dat het dagelijkse leven in Afghanistan niet de norm mag zijn. Laten we er maar voor zorgen dat dat zo blijft en laten we maar gewoon ons best blijven doen om dat voor meer mensen op deze aardkloot mogelijk te maken. Het afgelopen half jaar in Kunduz heeft me meer gegeven als dat ik gehoopt en gedacht had. Mooi werk om, eigenlijk vanaf het begin, betrokken te zijn met het mentoren en trainen van de politiechefs. Dankbaar en uitdagend werk. Hoop dat de Nederlandse collega’s die zich aangemeld en voorbereid hebben de kans krijgen om dit te ervaren.